บทที่ 1223 แฟ้มปริศนา / บทที่ 1224 ถูกคนแตะต้องมาก่อน

บทที่ 1223 แฟ้มปริศนา

เยี่ยหวันหวั่นบันทึกหมายเลขโทรศัพท์ไว้ทันที

หมายเลขโทรศัพท์นี้ค่อนข้างพิเศษ ไม่เหมือนหมายเลขภายในประเทศ

หลังจากลังเลอยู่ชั่วครู่ เยี่ยหวันหวั่นก็ใช้โทรศัพท์มือถือตัวเองโทรไปยังหมายเลขโทรศัพท์ประหลาดนี้

ทว่า สัญญาณสายไม่ว่างที่ส่งมาจากปลายสาย กลับทำให้หัวใจเธอจมอยู่ในเกล็ดน้ำค้างแข็งโดยสมบูรณ์

ไม่นาน เยี่ยหวันหวั่นก็ต่อสายหาเยี่ยมู่ฝาน

“มีอะไร?” เยี่ยมู่ฝานถาม

“พี่ ช่วยฉันตรวจสอบเบอร์โทรหน่อยสิ…” เยี่ยหวันหวั่นตรงเข้าประเด็น ก่อนบอกหมายเลขโทรศัพท์กับเยี่ยมู่ฝาน

“นี่เบอร์โทรจากที่ไหนน่ะ แปลกขนาดนี้…ไม่เหมือนเบอร์ภายในประเทศ แล้วก็ไม่เหมือนเบอร์จากประเทศรอบๆ ด้วย…มีเบอร์อย่างนี้อยู่ด้วยเหรอ” เยี่ยมู่ฝานน้ำเสียงแปลกใจ

“ช่วยฉันตรวจสอบให้เจอที” เยี่ยหวันหวั่นขอร้อง

“รอเดี๋ยว แกอย่าเพิ่งวางสาย” เยี่ยมู่ฝานพูดจบก็เปิดคอมพิวเตอร์ ป้อนหมายเลขโทรศัพท์เข้าไปทันที

“เชี่ย…” หลังผ่านไปครู่หนึ่ง ก็มีเสียงอุทานของเยี่ยมู่ฝานดังขึ้นมา

“เจอแล้วเหรอ!” เยี่ยหวันหวั่นตกใจ

“เอ่อ…เปล่า…” เยี่ยมู่ฝานเอ่ย “เบอร์นี้ของแกไม่อยู่ในประเทศไหนเลย แถมยังไม่ใช่เบอร์สมมติด้วย เบอร์นี้ไม่มีตัวตนอยู่แต่แรกแล้ว!”

“ไม่มีตัวตน?” พอได้ยินคำพูดนี้ของเยี่ยมู่ฝาน เยี่ยหวันหวั่นขมวดคิ้วแน่น ตรวจสอบโทรศัพท์ตั้งโต๊ะภายในห้องหนังสืออีกรอบ

เบอร์โทรศัพท์ประหลาดนี้ไม่เพียงโทรหาโทรศัพท์ตั้งโต๊ะในห้องหนังสือของซือเยี่ยหานแค่ครั้งเดียว สายนั้นโทรมาอย่างน้อยมากกว่าห้าครั้ง และทุกครั้งซือเยี่ยหานก็รับทันที ราวกับอยู่ในห้องหนังสือเพื่อรอสายนี้ตลอด ทว่าบนรายการการโทร กลับไม่มีบันทึกของเบอร์โทรนี้อยู่

แบบนี้หมายความว่า เบอร์โทรศัพท์นี้มีตัวตนอยู่แน่นอน…อีกทั้งด้วยนิสัยของซือเยี่ยหาน นอกเสียจากว่าตัวเองไม่อาจโทรไปได้ ไม่อย่างนั้นก็ไม่มีทางเป็นฝ่ายรอสายโทรเข้าอยู่ที่ห้องหนังสือทุกวัน…

พูดอีกแบบก็คือ สายโทรศัพท์นี้ได้แต่รับ ไม่สามารถโทรไปเองได้…

“หวันหวั่น เบอร์นี้ของแกโทรไม่ได้นะ อีกอย่าง มีเบอร์แบบนี้อยู่ที่ไหนกัน แกดูผิดหรือเปล่าเนี่ย…” เสียงของเยี่ยมู่ฝานดังขึ้นมา

“เข้าใจแล้ว…พี่ช่วยฉันตรวจสอบต่อที เบอร์โทรนี้มีอยู่จริงแน่นอน” พูดจบเยี่ยหวันหวั่นก็วางสายไป

เวลานี้ เยี่ยหวันหวั่นนั่งอยู่ในห้องหนังสือของเยี่ยมู่ฝาน มีหลากหลายอารมณ์

ไม่รู้ทำไม ในใจเยี่ยหวันหวั่นยิ่งแน่ใจว่าการหายตัวไปของซือเยี่ยหานกับเบอร์โทรประหลาดนี้ จะต้องเกี่ยวข้องกันอย่างมีปมเงื่อนซับซ้อน บางทีเขาหายตัวไปเพราะเบอร์โทรนี้ก็ใช่ว่าเป็นไปไม่ได้เลย…

ขณะที่เยี่ยหวันหวั่นครุ่นคิด หางตาก็เหลือบเห็นแฟ้มเอกสารทำจากโลหะแฟ้มหนึ่งที่ด้านล่างชั้นหนังสือ บนแฟ้มเอกสารนั้นยังสลักโค้ดเนมชัดเจนว่า ‘YWW’

เยี่ยหวันหวั่นลุกขึ้น หยิบแฟ้มเอกสารนั้นติดมือขึ้นมา หลังพินิจดูหนึ่งรอบก็พบว่าบนแฟ้มเอกสารนี้มีกุญแจล็อกรหัส จำเป็นต้องใส่รหัสจึงจะเปิดได้

สายตาของเธอมองที่โค้ดเนมตัวอักษรปริศนาบนแฟ้มเอกสาร ดวงตาผุดแววสงสัย

‘YWW’ สามตัวอักษรนี้สื่อแทนถึงอะไร

เยี่ยหวันหวั่นตาสว่างวาบ ปฏิกิริยาแรกที่เกิดขึ้นในหัวคือ นี่เป็นตัวย่อพินอินชื่อและนามสกุลของตัวเอง

ชื่อย่อของเยี่ยหวันหวั่น ก็คือ YWW นั่นเอง

นี่…หรือว่าแค่เรื่องบังเอิญเหรอ?

นิ้วของเยี่ยหวันหวั่นบีบแน่น พยายามลองเปิดแฟ้มนี้ดู

แต่เยี่ยหวันหวั่นลองรหัสหลายชุดแล้วก็ไม่สามารถเปิดแฟ้มนี้ได้

เหมือนเป็นสัญชาตญาณ เยี่ยหวันหวั่นรู้สึกว่าเนื้อหาภายในนี้ บางทีอาจจะเกี่ยวข้องกับตัวเอง..

—————————————————————————

บทที่ 1224 ถูกคนแตะต้องมาก่อน

ทำไมซือเยี่ยหานถึงหายตัวไปกะทันหัน หมายเลขโทรศัพท์ประหลาดนั้นโทรมาจากไหนกันแน่ แล้วในแฟ้มที่มีเครื่องหมายตัวอักษรย่อนี้คืออะไรกันแน่…

เวลานี้เยี่ยหวันหวั่นงุ่นง่านใจ จึงออกแรงกระชากกุญแจล็อกรหัสไปหนึ่งที

เสียง ‘แกร๊ก’ ดังขึ้นในอากาศ…

เยี่ยหวันหวั่นอึ้งงัน มองกุญแจล็อกรหัสในมือตามจิตใต้สำนึก เธอพบว่ากุญแจถูกเธอกระชากจนพังแล้ว…