บทที่ 1227 หาช่องโหว่ / บทที่ 1228 ไม่มีแล้วจริงเหรอ?

บทที่ 1227 หาช่องโหว่

เยี่ยหวันหวั่นขมวดคิ้วแน่น พยายามนึกถึงความทรงจำทั้งหมดที่มีในวันเด็กของตัวเอง

แต่ทว่าความจำที่อยู่ในส่วนลึกของสมองเยี่ยหวันหวั่น เรื่องราวทุกอย่างกลับดูเลือนรางมาก ราวกับถูกคนลงล็อคเอาไว้ นอกจากเรื่องที่ค่อนข้างใหญ่ อย่างเช่นตอนเด็กเธอกับเยี่ยมู่ฝานเล่นกัน แล้วโดนเยี่ยมู่ฝานผลักตกบ่อหินจนเกือบจมน้ำตาย หรือตอนที่เกือบโดนลักพาตัวตอนเด็กเป็นต้น…

แต่เรื่องเล็กๆ ทั่วไปเยี่ยหวันหวั่นกลับคิดยังไงก็คิดไม่ออก

ตอนอนุบาล ประถม แล้วก็มัธยมต้น คนที่เยี่ยหวันหวั่นจำได้กลับมีไม่เกินยี่สิบคน และคนที่เธอจำได้ดีที่สุดก็คือเรื่องคุณครู…

ผ่านไปครู่ เยี่ยหวันหวั่นกดโทรฯ ออกหาเยี่ยมู่ฝาน

“เบอร์โทรที่เธอให้หาเมื่อกี้ยังหาอะไรไม่เจอ ถ้ามีอะไรคืบหน้าฉันจะรีบบอกแกนะ” เสียงของเยี่ยมู่ฝานดังมา

“พี่ ฉันมีเรื่องจะคุยกับพี่ อีกครึ่งชั่วโมงเจอกันที่ร้านกาแฟแถวบริษัทนะ” พูดจบ เยี่ยหวันหวั่นก็วางสายแล้วเดินออกจากห้องหนังสือทันที

……

เยี่ยหวันหวั่นขับรถออกจากบ้านตระกูลซือ มุ่งหน้าไปยังร้านกาแฟแถวบริษัท

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เยี่ยมู่ฝานจึงเพิ่งกระวีกระวาดมาถึงที่นัดหมาย หลังจากกวาดตามองหาอยู่ครู่หนึ่ง ก็สาวเท้ามาหาเยี่ยหวันหวั่น

“มีเรื่องอะไร?” เยี่ยมู่ฝานนั่งลงตรงข้ามเยี่ยหวันหวั่น ท่าทางเหมือนคนบ้างาน “บริษัทยังมีเรื่องต้องสะสางอีกนะ!”

เยี่ยหวันหวั่นมองเยี่ยมู่ฝาน แล้วหัวเราะเบาๆ “พวกเราไม่ได้นั่งคุยกันดีๆ มานานมากแล้ว”

“หา?” เยี่ยมู่ฝานอึ้งงัน เยี่ยหวันหวั่นรีบร้อนมาหาเขาเพียงเพื่อ…คุยกันเนี่ยนะ?!

“อ้อ ใช่สิ เบอร์โทรที่แกให้ฉันหาเมื่อกี้มันยังไงกันแน่?” เยี่ยมู่ฝานสงสัย

“เปล่าเหรอ ไม่เจอก็ช่างเถอะ” เยี่ยหวันหวั่นส่ายหน้า

เยี่ยมู่ฝานเองก็ไม่ได้พูดอะไรมาก เบอร์โทรฯ ที่เยี่ยหวันหวั่นให้เขามาแปลกจริงๆ นั่นแหละ เขาค้นหาอยู่นานก็ไม่ได้อะไร

“พี่ ยังจำได้ไหม…” เยี่ยหวันหวั่นมองหน้าเยี่ยมู่ฝาน แล้วเอ่ยเสียงเบา

“จำอะไรได้…” เยี่ยมู่ฝานฉงน

“ตอนเด็กๆ…พวกเราอยู่ชนบท พี่ผลักฉันตกบ่อน้ำ ฉันเกือบจมน้ำตาย…” เยี่ยหวันหวั่นยิ้มแล้วเอ่ย

ได้ยินเยี่ยหวันหวั่นพูดถึงเรื่องนี้ เยี่ยมู่ฝานหน้าเปลี่ยนสีทันที เขารีบส่ายหน้ารัวๆ “จำไม่ได้ๆ…จำไม่ได้สักนิดเลย…”

น้องสาวเขาคนนี้ ผ่านไปตั้งหลายปีแล้ว คงไม่ใช่ว่าจะมาคิดบัญชีกับเขาหรอกนะ…ไม่น่าล่ะรอยยิ้มของเธอถึงได้ดูฝืนแปลกๆ หรือว่า…มันคือรอยยิ้มซ่อนดาบที่เขาว่ากัน

“ฉันถามจริงๆ” เยี่ยหวันหวั่นพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

“ฉันก็พูดจริง…เอ่อ…มันก็ตั้งหลายปีมาแล้ว เรื่องในสมัยเด็กทั้งนั้น ฉันจะไปจำได้ยังไง ฉันลืมเรื่องตอนเด็กๆ ไปหมดแล้ว…จำไม่ได้…” เยี่ยมู่ฝานส่ายหน้ารัวๆ

“พี่ ฉันไม่ได้โกรธ แค่คิดถึงสมัยเรายังเด็กเท่านั้นเอง” เยี่ยหวันหวั่นมองเยี่ยมู่ฝานด้วยรอยยิ้ม

คิดถึงสมัยเด็ก? คิดถึงกับผีน่ะสิ ถ้าหากเขาช่วยเยี่ยหวันหวั่นรำลึกวัยเด็ก เขาคงต้องทบทวนความหมายของชีวิตใหม่แล้วล่ะ…

“ตกลงว่าพี่จำได้ไหม” เยี่ยหวันหวั่นเริ่มหงุดหงิด

“จำไม่ได้ จำไม่ได้จริงๆ โทษที ฉันขอตัวก่อนล่ะ!” พูดจบ เยี่ยมู่ฝานก็ลุกขึ้นทำท่าจะไป