บทที่ 1229 ไปเอาจดหมายรัก / บทที่ 1230 กลายเป็นคนละคน

บทที่ 1229 ไปเอาจดหมายรัก

เยี่ยมู่ฝานมองเยี่ยหวันหวั่น จู่ๆ ก็ยิ้มแล้วบอกว่า “น้องรัก ถึงตอนเด็กฉันจะเป็นฝ่ายแกล้งแกตลอด…แต่โตมาฉันรักและทนุถนอมแกจะตาย ตอนที่แกขึ้นมอต้น แกชอบเพื่อนในห้องที่ชื่ออะไรแล้วนะ…อ้อ หลี่อ้ายหลุน แกเขียนจดหมายให้เขาแล้วฉันไปเห็นเข้า…ฉันก็ไม่ได้เอาไปฟ้องพ่อแม่ ถ้าตอนนั้นฉันฟ้องพ่อกับแม่ แกรู้ใช่มั๊ยว่าจะโดนอะไรบ้าง”

คำพูดของเยี่ยมู่ฝานก่อให้เกิดคลื่นลมแรงในใจเยี่ยหวันหวั่น ในส่วนลึกของสมองเธอ แทบไม่มีความจำพวกนี้อยู่เลย…

“แกไม่ให้ฉันบอกใคร ฉันไม่ได้บอกใครเลยนะ สาบานได้!” เยี่ยมู่ฝานกล่าวคำสาบาน

“งั้นเหรอ…” เยี่ยหวันหวั่นพยายามปกปิดอาการแตกตื่นในใจ

“ก็ใช่น่ะสิ ตอนนั้นแกเอาแต่พร่ำเพ้อถึงพี่อ้ายหลุนอย่างนั้น พี่อ้ายหลุนอย่างนี้ เรียกซะสนิทสนมยิ่งกว่าฉันที่เป็นพี่ชายแท้ๆ ของแกซะอีก…ตอนนั้นฉันยึดจดหมายรักฉบับนั้นเอาไว้ ฉันยังเก็บมันไว้ในห้องจนถึงทุกวันนี้อยู่เลย” เยี่ยมู่ฝานยิ้มล้อเลียน

“จดหมายรักอยู่ไหน” เยี่ยหวันหวั่นโพล่งขึ้น

“ก็บอกแล้วไงว่าอยู่บ้านตระกูลเยี่ย ในห้องฉัน” เยี่ยมู่ฝานเอ่ย

“โอเค” เยี่ยหวันหวั่นพยักหน้าแล้วลุกยืน “กลับบ้านกัน”

“อ้าว เดี๋ยวก่อน กลับไปทำอะไร ที่บริษัทยังมีงานต้องทำนะ” เยี่ยมู่ฝานคัดค้าน

“ไปเอาจดหมายรัก” เยี่ยหวันหวั่นไม่เปิดช่องให้เยี่ยมู่ฝาน เธอรีบดึงแขนเยี่ยมู่ฝานออกเดินทันที

ผ่านไปครู่หนึ่ง เยี่ยหวันหวั่นกับเยี่ยมู่ฝานก็ขับรถกลับมาที่บ้านตระกูลเยี่ย

ถึงเยี่ยมู่ฝานจะประหลาดใจกับท่าทีแปลกๆ ของเยี่ยหวันหวั่นในวันนี้ แต่กลับไม่ได้เอะใจอะไรเป็นเรื่องเป็นราว ผู้หญิงอ่ะเนอะ มักเป็นอย่างงี้แหละ ชอบตัวผิดปกติ…

ในห้องเยี่ยมู่ฝาน เยี่ยหวันหวั่นยืนมองเยี่ยมู่ฝานควานหาของไปทั่วห้อง แล้วถามว่า “หาเจอรึยัง…”

“รอเดี๋ยว…แปลกจัง ฉันจำได้ว่าน่าจะวางไว้ตรงนี้นี่นา…” เยี่ยมู่ฝานพึมพำ

จนสุดท้ายครึ่งชั่วโมงต่อมา เยี่ยมู่ฝานก็เจอจดหมายที่ดูเก่าเก็บอยู่ใต้เตียง

ซองจดหมายเป็นสีฟ้าล้วน ด้านหน้ามีรูปวาดของผีเสื้ออยู่สองตัว บ่งบอกถึงยุคสมัยได้ดีทีเดียว เพียงแต่ซองจดหมายเต็มไปด้วยคราบฝุ่นหนาๆ

เยี่ยมู่ฝานปัดคราบฝุ่นบนซองจดหมายออก หันมองเยี่ยหวันหวั่นแล้วโบกจดหมายไปมาตรงหน้าเธอ พูดหยอกล้อว่า “น้องรัก แกว่า…ถ้าฉันเอาสิ่งนี้ให้แฟนแกคนปัจจุบันล่ะก็…”

แต่ทว่าคำพูดที่เหลือ กลับถูกกลืนลงคอไปเพราะสายตาพิฆาตของเยี่ยหวันหวั่น

เยี่ยหวันหวั่นคว้าจดหมายที่เยี่ยมู่ฝานยื่นมาให้ แล้วรีบเปิดอ่านอย่างไม่รีรอ

เนื้อหาในจดหมาย ดูแปลกตา…และไม่มีหลงเหลืออยู่ในความทรงจำเลยแม้แต่น้อย…

และเพื่อนนักเรียนที่ชื่อหลี่อ้ายหลุนคนนั้น เยี่ยหวันหวั่นก็จำเขาไม่ได้เลยแม่แต่น้อย ถ้าหากเป็นรักข้างเดียวสมัยวัยใสจริงๆ คนทั่วไปอาจจำได้ตลอดชีวิต…แต่ว่าเธอ…

ราวกับว่าเธอไม่เคยมีความทรงจำส่วนนี้มาตั้งแต่แรกแล้ว

ถ้าหากเธอไม่ใช่เยี่ยหวันหวั่นจริงๆ แต่เป็นแค่คนที่ถูกถ่ายโอนความทรงจำของเยี่ยหวันหวั่นโดยใช้การสะกดจิตขั้นสูง ทั้งหมดก็ลงล็อคพอดี

ซือเยี่ยหานไม่มีทางรู้ทุกเรื่องของเยี่ยหวันหวั่น โดยเฉพาะเรื่องจดหมายรักฉบับนี้ ที่ไม่ได้ส่งถึงผู้รับ แต่ถูกเยี่ยมู่ฝานเจอเข้าก่อน รักข้างเดียวสมัยวัยรุ่นจึงจบลงแต่เพียงเท่านี้ เรื่องนี้มีแค่เยี่ยมู่ฝานกับเยี่ยหวันหวั่นเท่านั้นที่รู้ ถึงแม้ซือเยี่ยหานจะมีความสามารถล้นฟ้าก็ไม่มีทางรู้เรื่องนี้เด็ดขาด ในเมื่อไม่รู้ ความทรงจำส่วนนี้จึงไม่ได้ถูกถ่ายโอนใส่สมองเธอ…

……

หลังจากที่อ่านจดหมายรักวัยใสที่ “อายุสั้น” ฉบับนี้จบ เยี่ยหวันหวั่นก็พยายามสงบสติอารมณ์

จดหมายฉบับนี้ เยี่ยหวันหวั่นรับประกันได้ว่าตัวเองไม่ได้เป็นคนเขียน ทุกตัวหนังสือ หรือแม้กระทั่งเครื่องหมายเว้นวรรค ไม่ได้บ่งบอกถึงความเป็นตัวเธอเลยแม้แต่น้อย