บทที่ 1231 เป็นของเธอคนเก่า / บทที่ 1232 แต่แกมีเงินนี่

บทที่ 1231 เป็นของเธอคนเก่า

แม้เยี่ยหวันหวั่นจะมั่นใจ แต่กลับไม่ได้มั่นใจโดยไม่รู้จักตัวเองเลยสักนิด ระยะเวลาที่เธอเรียนมวยนั้นมีจำกัด แถมพรสวรรค์ในด้านศิลปะการต่อสู้ที่เธอแสดงออกมาให้เห็นในระหว่างเรียนมวยก็ไม่ได้ยอดเยี่ยมซักเท่าไหร่…

ยิ่งไปกว่านั้น พรสวรรค์ด้านศิลปะการต่อสู้ก็เป็นอีกเรื่อง สมรรถภาพทางด้านร่างกายก็เป็นอีกเรื่อง ถึงแม้เธอจะมีพรสวรรค์ด้านศิลปะการต่อสู้สูง เรียนรู้ในระยะเวลาสั้นๆ ก็อาจสำเร็จวิชาได้ แต่สมรรถภาพทางด้านร่างกายกลับต้องอาศัยเวลาในการฝึกฝนหลายปี

เหมือนที่พวกเยี่ยมู่ฝานบอก ตอนเธอเมา แค่หมัดเดียวก็สามารถทำให้รถกลายเป็นหลุมลึกได้แล้ว…การจะทำอย่างนั้นได้ต้องอาศัยพละกำลังมหาศาล

เยี่ยหวันหวั่นรู้จักตัวเองดีกว่าใคร ยังไม่พูดถึงเรื่องที่ตัวเองไม่ค่อยได้ออกกำลังกาย ถึงแม้จะเคยออกกำลังกายแบบธรรมดามาหลายปี กระทั่งเป็นสิบปี แต่สำหรับคนธรรมดาไม่มีทางทำได้ถึงขั้นทุบแผ่นเหล็กจนยุบด้วยมือเปล่าแน่นอน

ถ้าหากเธอไม่ใช่เยี่ยหวันหวั่น และความจำทั้งหมดถูกซือเยี่ยหานถ่ายโอนเข้ามา ถ้างั้นพละกำลังที่มากจนผิดปกติเวลาเธอเมา กับพรสวรรค์ด้านศิลปะการต่อสู้ที่จู่ๆ ก็มีขึ้นมาตอนปกติ ก็น่าจะเป็นของเธอคนเก่าก่อนที่จะถูกลบความจำ

ถ้าเธอไม่ใช่เยี่ยหวันหวั่นจริงๆ งั้นการที่จู่ๆ เธอก็เก่งศิลปะการต่อสู้ขึ้นมาก็จะลงล็อคพอดี ทุกอย่างเป็นของเธอคนเก่า

แต่ทว่าเธอกลับสูญเสียความจำทั้งหมดที่ควรจะเป็นของเธอ แล้วกลายเป็นเยี่ยหวันหวั่นที่ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเธอเลย…

“ฉัน…เป็นใครกันแน่…” เยี่ยหวันหวั่นตัวสั่นเล็กน้อย แววตาสับสน

“แกเป็นใครอะไร?” เยี่ยมู่ฝานจ้องหน้าเยี่ยหวันหวั่นอย่างประหลาดใจ

เยี่ยหวันหวั่นยังไม่ทันพูดอะไร เสียงมือถือก็ดังขึ้น

หน้าจอมือถือแสดงชื่อเนี่ยอู๋หมิง

เยี่ยหวันหวั่นรีบรับสายทันที

“ฮัลโหล…” เสียงของเนี่ยอู๋หมิงดังมาจากปลายสาย

“มีอะไรคะ?” เยี่ยหวันหวั่นถาม

“ฮัลโหล? เธอว่าไงนะ? ที่นี่สัญญาณไม่ค่อยดี…อีกครึ่งชั่วโมง…เจอกันที่ร้านหย่งอัน…”

เยี่ยหวันหวั่นยังไม่ทันพูดอะไรเนี่ยอู๋หมิงก็วางสายไปแล้ว

ร้านหย่งอันที่เนี่ยอู๋หมิงพูดถึง เป็นร้านอาหารมื้อดึกข้างทางที่เยี่ยหวันหวั่นเจอพวกเขาห้าคนครั้งแรก

“ใครน่ะ?” เยี่ยมู่ฝานถาม

“เพื่อนฉันคนหนึ่ง…” เยี่ยหวันหวั่นมองเยี่ยมู่ฝาน แล้วบอกว่า “เพื่อนฉันนัดออกไปหา ฉันไปนะ”

เยี่ยมู่ฝานพยักหน้า “แกไปเถอะ ที่บริษัทยังมีเรื่องต้องไปเคลียร์ ฉันไม่ไปกับแก่ละ”

เยี่ยหวันหวั่นพูดไม่ออก ความจริงก็ไม่ได้อยากให้ไปแต่แรกแล้วมั๊ย…

……

ณ ร้านอาหารหย่งอัน

“เก้าแก่ ขอห้องพิเศษหนึ่งห้อง!”

นักพรตใจบริสุทธิ์เดินเอ้อระเหยเข้าไปในร้าน มองหน้าเถ้าแก่ที่ไม่ถือว่าเป็นแปลกหน้า แล้วเอ่ยว่า

“หวัดดี”

เถ้าแก่เหลือบมองนักพรตใจบริสุทธิ์แวบหนึ่ง

แต่แล้วเถ้าแก่ก็ต้องตะลึงงัน

คนพวกนี้ ไม่ว่าจะเปลี่ยนไปยังไงเขาก็ยังจำได้ ตอนนั้นพวกเขาคุยโวโอ้อวด แต่พอกินอิ่มดื่มอิ่มแล้วพวกเขากลับไม่มีเงินจ่ายเลยสักแดงเดียว

“มีเงินแล้วเหรอ?” เถ้าแก่ร้านมองหน้านักพรตใจบริสุทธิ์แล้วถาม

“อะไรคือมีเงินแล้วเหรอ พวกฉันเคยขาดเงินเสียที่ไหน?” นักพรตใจบริสุทธิ์ล้วงธนบัตรห้าสิบหยวนจำนวนสองใบออกมา แล้วแค่นยิ้มพูดว่า “เถ้าแก่ จัดมาตามนี้ได้เลย”

“พวกนายมากันกี่คน?” เถ้าแก่รับเงินไป แล้วถามนักพรตใจบริสุทธิ์

“หกคน!” นักพรตใจบริสุทธิ์