บทที่ 1325 สัตว์เลี้ยงตัวโปรดของแบดเจอร์? / บทที่ 1326 มีนายคนเดียวชั่วชีวิต

บทที่ 1325 สัตว์เลี้ยงตัวโปรดของแบดเจอร์?

ทำลายสาขาย่อยและสู้กับทหารรับจ้างเยี่ยหวันหวั่นยังพอเข้าใจได้…แต่ไปแย่งเงินของตระกูลเฉินนี่มันยังไง…

แต่สไตล์การทำงานแบบนี้ของแบดเจอร์ก็ดูสมกับสไตล์ของพันธมิตรอู๋เว่ยอยู่เหมือนกัน

ก่อนหน้านี้ พันธมิตรอู๋เว่ยยังคิดจะกวาดล้างตระกูลโจวเพื่อแย่งที่ดินของพวกเขาอยู่เลยไม่ใช่เหรอ

“พี่เฟิ่ง ดูจากสไตล์ของนายแห่งอาชูร่าคนนั้น เดาว่าคงไม่เห็นเหลือบไรตัวเล็กๆ อย่างพวกผมอยู่ในสายตา เกรงว่าคงจะเริ่มเปิดศึกจากพี่ก่อนเป็นคนแรก”

เยี่ยหวันหวั่นนิ่งเงียบ

เธอไปก่อเวรสร้างกรรมอะไรไว้กันแน่ เธอแค่อยากจะใช้ชีวิตอย่างสงบสุข…แล้วก็หยิบยืมอำนาจของพันธมิตรอู๋เว่ยตามหาซือเยี่ยหานก็เท่านั้น…

ตอนนี้เป็นไงล่ะ ขวาก็เจ้าหมาจรจัด ซ้ายก็จี้หวง แล้วยังมีนายแห่งอาชูร่าน่ารำคาญอะไรนั่นเพิ่มมาอีกคน ใครจะช่วยเธอได้บ้าง…

“มีฉันอยู่ไม่ต้องกลัว นายเองก็เป็นคนระดับสูงของพันธมิตรอู๋เว่ย แตกตื่นอย่างงี้แล้วจะเรียกขวัญกำลังใจให้คนอื่นได้ยังไง” เยี่ยหวันหวั่นใบหน้าเคร่งขรึม เหลือบมองเป่ยโต่วเล็กน้อย อย่างมากพอถึงเวลานั้นเธอก็ค่อยหนีเอาตัวรอดก็ได้…

“พี่เฟิ่งพูดถูก…” เป่ยโต่วพยักหน้าถี่ๆ

เยี่ยหวันหวั่นยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นก่อน

“เข้ามา” เยี่ยหวันหวั่นเอ่ย

“พี่เฟิ่ง” ชีซิงมองเยี่ยหวันหวั่น

“มีเรื่องอะไร” เยี่ยหวันหวั่นถาม

“ผมย้ายบีรุสกลับมาแล้วครับ” ชีซิงมองเยี่ยหวันหวั่นแล้วเอ่ย

“บีรุส…”

เยี่ยหวันหวั่นชะงัก ไอ้บีรุสนี่มันคืออะไรล่ะ…

เยี่ยหวันหวั่นรู้สึกสังหรณ์ใจขึ้นมาทันที ชีซิงคงจะมาทดสอบเธออีกแล้วสินะ

แต่ที่เยี่ยหวันหวั่นปวดหัวก็คือ เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าบีรุสที่ชีซิงพูดถึงคืออะไร

“หา บีรุสถูกย้ายกลับมาแล้วเหรอ?!” เป่ยโต่วประหลาดใจ เขาหันมามองเยี่ยหวันหวั่น “พี่เฟิ่ง ชีซิงใส่ใจพี่มากจริงๆ…บีรุสคือสัตว์เลี้ยงที่พี่เคยเก็บมาเลี้ยงก่อนจะหายตัวไป ผมจำได้พี่เฟิ่งชอบมันมาก!”

เมื่อเป่ยโต่วพูดจบ แววตาเย็นเยียบของชีซิงก็หันไปมองเขา

พอได้ยินเป่ยโต่วพูดอย่างนั้น เยี่ยหวันหวั่นก็หยักยิ้มมุมปากเล็กน้อย “ชีซิง พาฉันไปหามัน”

“ครับ”

ชีซิงหมุนตัวเดินออกไป

เยี่ยหวันหวั่นกับเป่ยโต่วเดินตามหลังชีซิงไปติดๆ

ตอนนี้เยี่ยหวันหวั่นรู้สึกกระสับกระส่ายเล็กน้อย ยัยแบดเจอร์นั่นเก็บตัวอะไรมาเลี้ยงกันนะ…

ถ้าเป็นพวกหมาแมวก็โชคดีไป แต่ถ้าหาก…

ผ่านไปครู่หนึ่ง ชีซิงพาเยี่ยหวันหวั่นมาที่ห้องว่างห้องหนึ่ง ยังไม่ทันเดินเข้าไป เสียงคำรามชวนขวัญกระเจิงก็ดังมาจากในห้อง

เยี่ยหวันหวั่นช็อก

เหอๆ คุณเคยรู้สึกสิ้นหวังบ้างไหม?

ฉันเคยล่ะ…

แค่ได้ยินเสียงนั้น เยี่ยหวันหวั่นก็แทบจะเข่าอ่อนแล้ว เธอขอไม่เข้าไปได้ไหม?

“โตเต็มวัยแล้วจริงๆ ด้วย เสียงร้องยังน่ากลัวขนาดนี้แล้ว” เป่ยโต่วพยักหน้าหลายครั้ง

ไม่นาน ชีซิงก็เปิดประตูห้อง

เยี่ยหวันหวั่นมองเข้าไป ก็เห็นบนโซฟาในห้อง มีสัตว์ร้ายสีดำสนิทปานน้ำหมึกนอนหมอบอยู่ตรงนั้น

สูงสง่า ดำสนิท พิสดาร นี่คือภาพแรกที่ผุดขึ้นมาในสมองเยี่ยหวันหวั่น

ในที่สุดเยี่ยหวันหวั่นก็มองเห็นอย่างชัดเจน บีรุสที่ชีซิงพูดถึง ก็คือเสือดำตัวหนึ่งนั่นเอง…

ประกายเย็นเยียบในดวงตาของเสือดำมองผ่านเป่ยโต่วกับชีซิงไปช้าๆ สุดท้ายก็หยุดมองที่เยี่ยหวันหวั่น

“พี่เฟิ่ง พี่ไม่คิดถึงบีรุสเหรอ” ชีซิงมองเยี่ยหวันหวั่นแล้วเอ่ย