บทที่ 1329 ยังสบายดีตั้งแต่ที่เจอกันครั้งก่อน / บทที่ 1330 ตั้งใจเก็บไว้จริงๆ?

บทที่ 1329 ยังสบายดีตั้งแต่ที่เจอกันครั้งก่อน

ได้ยินดังนี้ พวกเหล่าเจียงกับโลลิน้อยกลุ่มทหารรับจ้างห้าคนต่างชะงัก คำพูดนี้ของเจ้านายหมายความว่ายังไง…

ไม่เพียงแค่นี้ สีหน้าของเจ้านายตอนนี้ยังไม่เหมือนกับที่พวกเขารู้จักแม้แต่น้อย นี่มันเพื่ออะไรกันอีก…

“เมื่อกี้ ฉันได้ยินว่า…พวกแกมาพันธมิตรอู๋เว่ยเพื่อหาคน ถูกไหม” เวลานี้ชีซิงมองพวกไฮดี้แล้วเอ่ยถาม

“ใช่…” โลลิน้อยพยักหน้าโดยไม่รู้ตัว ก็ไม่ใช่เพื่อมาหาคนเหรอ อีกอย่างก็เจอคนที่หาแล้วด้วย

“งั้น พวกแกมาตามหาใคร” สีหน้าของชีซิงแฝงความหมายลึกซึ้งอีกอย่าง

หลิวอิ่งที่ด้านข้างมองเยี่ยหวันหวั่นแล้วมองชีซิงอีกก่อนเลิกคิ้วน้อยๆ เผยสีหน้าครุ่นคิด

เวลานี้เยี่ยหวันหวั่นเยี่ยหวันหวั่นมีทุกข์ยากเอื้อนเอ่ยของแท้ ถ้าก่อนหน้านี้กลุ่มทหารรับจ้างห้าคนไม่พูดถึงว่าพวกเขาเป็นสมาชิกของเดธโรส เธอก็สามารถยอมรับได้อย่างเปิดเผยว่ากลุ่มทหารรับจ้างห้าคนนี้คือลูกน้อยที่เธอเก็บมาหลังจากรัฐอิสระไปในช่วงหลายปีนี้

แต่กลุ่มทหารรับจ้างห้าคนหลังมาถึงพันธมิตรอู๋เว่ยก็ร้องปาวๆ ว่าตัวเองเป็นคนของเดธโรส เยี่ยหวันหวั่นจึงยอมรับไม่ได้อย่างแน่นอน

เดธโรสเป็นอำนาจปลอมแต่แรกเริ่ม หามีตัวตนอยู่จริงไม่ ตัวตนแบดเจอร์คือผู้นำพันธมิตรอู๋เว่ย จะไปปลอมตัวเป็นแม่ม่ายดำได้อย่างไร…

ตอนนี้เยี่ยหวันหวั่นวางแผนในใจแล้ว ไม่ว่ายังไงตัวเธอก็ห้ามยอมรับเด็ดขาด ไม่งั้นเธอกับกลุ่มทหารรับจ้างห้าคน เกรงว่าคงจบเห่อยู่ที่นี่ในวันนี้

“แกว่าพวกแกเป็นคนของเดธโรส หรือว่าวันนี้พวกแกมาที่นี่ก็เพื่อตามหาแม่ม่ายดำเหรอ” เยี่ยหวันหวั่นมองโลลิน้อยแล้วอยากเอ่ยปากอีก เธอสุดแสนร้อนใจแต่ใบหน้ากลับสงบราบเรียบ

“เรื่องนี้…”

โลลิน้อยอึ้งไปเล็กน้อย เธอมองเยี่ยหวันหวั่น ไม่เข้าใจสักนิดเดียวว่าเจ้านายของตัวเองพูดแบบนี้หมายความว่ายังไง

“ฮ่าๆ …แน่นอนว่าไม่ได้มาตามหาแม่ม่ายดำ” หลิวอิ่งที่เงียบมาตลอดอยู่ข้างๆ พลันเอ่ยปาก

“หลิวอิ่ง!?”

เยี่ยหวันหวั่นกันมองหลิวอิ่งแทบจะโดยไม่รู้ตัว

เมื่อครู่เข้ามาภายในห้องยังไม่ทันสังเกตเห็นหลิวอิ่ง แต่หลังเยี่ยหวันหวั่นเห็นหลิวอิ่ง หัวใจก็หนาวยะเยือกแล้ว

ทำไมหลิวอี่งนี่ถึงอยู่ด้วยกันกับกลุ่มทหารรับจ้างห้าคนได้!

เธอมีความแค้นกับหลิวอิ่งอยู่ด้วย…

ถ้าหลิวอิ่งพูดสุ่มสี่สุ่มห้าอะไรไป ตัวเธอได้ตายศพไม่สวยแน่!

“นึกไม่ถึงจริงๆ ว่าพวกเราจะได้เจอกันที่นี่” เวลานี้หลิวอิ่งเห็นเยี่ยหวันหวั่นก็เอ่ยปาก

ได้ยินแบบนั้น ยกกชักสังหรณ์ใจไม่ดี

“นายรู้จักพี่ไป๋เฟิง?” สายตาเย็นชาของซีชิงตกลงบนตัวหลิวอิ่ง

“ไป๋เฟิง?” หลิวอิ่งมองชีซิง “ไป๋เฟิงอะไร…เธอบอกว่าเธอชื่อไป๋เฟิง? ”

“ว่าไงนะ…นายคิดว่า เธอไม่ใช่ไป๋เฟิง?” สายตาเย็นชาสุดขั้วกระดูกของชีซิงมองเยี่ยหวันหวั่นอย่างกึ่งตั้งใจไม่ตั้งใจ

กลุ่มทหารรับจ้างห้าคนงุนงงสงสัย ไม่รู้พวกเขาคุยอะไรอีกกันแน่

“เธอไม่ใช่ไป๋เฟิงแน่นอน!” หลิวอิ่งแค่นเสียงเย็น

“โอ้…” ชีซิงดูราวกับครุ่นคิด “ในเมื่อนายบอกว่านายรู้จักเธอ…งั้นนายบอกฉันที เธอคือใครกันแน่…”

สายตาของหลิวอิ่งตกลงบนตัวเยี่ยหวันหวั่นทันที “เธอไม่ใช่ผู้นำพันธมิตรอู๋เว่ยแบดเจอร์เหรอ”

เดิมทีเยี่ยหวันหวั่นเตรียมใจถูกเปิดโปงตัวตนนานแล้ว แต่คำพูดคราวนี้ของหลิวอิ่งกลับทำให้เยี่ยหวันหวั่นประหลาดใจ

“ฮ่าๆ …ไม่แปลก มีหลายคนไม่รู้ชื่อของพี่เฟิง รู้แค่ฉายาของพี่เฟิงเท่านั้น” เป๋ยโต้ระเบิดหัวเราะ