บทที่ 1389 เอาหน้าที่ไหนมา / บทที่ 1390 ฉันมีธุรกิจให้คุณ

บทที่ 1389 เอาหน้าที่ไหนมา

นาทีนี้ เยี่ยหวันหวั่นค่อยๆ ลุกขึ้นจากที่นั่งเบื้องบน ก่อนจะมองหน้าเนี่ยอู๋หมิงกับนักพรตใจบริสุทธิ์ทีละคน แล้วแสยะยิ้มกล่าวว่า “หึๆ พวกนายสองคน…กลับมารัฐอิสระแล้ว…ปีกกล้าขาแข็งขึ้นมากนะ อยากให้ฉันทำให้พวกนายกลายเป็นเทวดาปีกหักไหมล่ะ?”

คำพูดของเยี่ยหวันหวั่นยิ่งทำให้เหล่านักสู้สงสัยหนักกว่าเดิม ตอนแรกพวกเขาสงสัยว่าตัวเองอาจโดนหลอกจริงๆ แต่ถ้าหาก…ถ้าหากเยี่ยหวันหวั่นไม่ใช่หญิงหม้ายชุดดำจริงๆ จะกล้าท้าทายคนจากตระกูลเนี่ยได้ยังไง?!

“เธอ…” นักพรตใจบริสุทธิ์จ้องเยี่ยหวันหวั่น หน้าตาดูแปลกประหลาดเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่างอ

“เธอเป็นใคร?” เนี่ยอู๋หมิงเอ่ยเสียงเย็น

เยี่ยหวันหวั่นเหลือบมองเนี่ยอู๋หมิงแวบหนึ่ง ก่อนจะกระดกมุมปากเล็กน้อยแล้วบอกว่า “เนี่ยอู๋หมิง ตอนนี้นายยิ่งใหญ่แล้วสินะ ไม่ใช่นายคนเดิมที่เคยมาขอร้องให้ฉันเลี้ยงถังถังครั้งแล้วครั้งเล่าอีกแล้ว…”

นักสู้ที่อยู่ในเหตุการณ์มองหน้ากันไปมองหน้ากันมา หน้าตาดูสับสนกว่าเดิม นี่พวกเขากำลังพูดเรื่องบ้าอะไรกันอยู่…

“เชี่ย…เป็นไปไม่ได้…” นักพรตใจบริสุทธิ์หน้าเปลี่ยนสี “รัฐอิสระอยู่ห่างจากประเทศจีนเป็นพันๆ ไมล์…เป็นไปไม่ได้หรอก…แถมถ้าไม่มีบัตรผ่านก็เข้ารัฐอิสระไม่ได้ นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย…”

เนี่ยอู๋หมิงมองนักพรตใจบริสุทธิ์อย่างงงงัน “นายกำลังพูดเรื่องอะไร…ผู้หญิงคนนี้…เป็นใครกันแน่ เลี้ยงถังถังหมายความว่ายังไง…”

นักพรตใจบริสุทธิ์ยังไม่ทันพูดอะไร เนี่ยอู๋หมิงกลับทำหน้าประหลาดใจขึ้นมาก่อน “เชี่ย เป็นไปไม่ได้…เถ้าแก่โหย่วหมิง?!”

“ใช่แล้วหัวหน้า ไม่น่าล่ะถึงได้หน้าตาเหมือนกันอย่างกับแฝด ที่แท้ก็เป็นคนคนเดียวกันนี่เอง…” นักพรตใจบริสุทธิ์พยักหน้าถี่ๆ

“นายมันปัญญาอ่อน ขนาดเถ้าแก่โหย่วหมิงยังจำไม่ได้? แล้วยังบอกว่าเป็นแฝดกันอีก? นายไม่มีสมองรึไง? หรือตาบอด?” เนี่ยอู๋หมิงตะคอกนกพรตใจบริสุทธิ์

นักพรตใจบริสุทธิ์มองหน้าหัวหน้าของเขาอย่างไม่อยากเชื่อ ถ้าหากเป็นคนอื่นพูดอย่างนี้กับเขา เขาคงไม่มีอะไรจะเถียง แต่หัวหน้าของเขา…เอาหน้าที่ไหนมาพูดอย่างนี้กับเขากัน…

เขาเองก็จำไม่ได้ไม่ใช่รึไง แถมยังบอกว่าหน้าเหมือนกันนิดหน่อย อย่างน้อยๆ เขาก็บอกว่าเป็นแฝดกัน ยังไงก็ดีกว่าหัวหน้าเขานิดหนึ่งล่ะ…

“พวกนายตามฉันมา!”

เยี่ยหวันหวั่นจ้องเนี่ยอู๋หมิงกับนักพรตหนุ่ม จากนั้นก็หมุนตัวเดินเข้าห้องโถงข้างใน

เนี่ยอู๋หมิงกับนักพรตใจบริสุทธิ์ได้ยินอย่างนั้นก็มองหน้ากัน สุดท้ายก็เดินตามเยี่ยหวันหวั่นเข้าไปในห้องโถงข้างใน ทิ้งให้คนที่เหลือมองตากันปริบๆ อยู่ในห้องโถงข้างนอก

……

ในห้องโถงข้างใน เนี่ยอู๋หมิงมองเยี่ยหวันหวั่นอย่างแปลกใจ แล้วพูดด้วยความดีใจว่า “น้องสาวโหย่วหมิง เธอจริงๆ เหรอ? เธอมาที่รัฐอิสระทำไม? หรือว่ามาเยี่ยมพวกฉัน? ไม่สิ…เธอมาที่รัฐอิสระได้ยังไง? เธอมีบัตรผ่านเหรอ?”

คำถามรัวๆ จากเนี่ยอู๋หมิงทำให้เยี่ยหวันหวั่นต้องกลอกตามองบน นี่มันใช่ประเด็นเหรอ…

“ฉันมาตามหาคน ตอนนั้นก็เคยบอกคุณแล้วไม่ใช่เหรอ…ตอนแรกตั้งใจจะมาพร้อมกับพวกคุณ แต่โทรฯ หาพวกคุณไม่ติด ส่งข้อความไปก็ไม่ตอบ” เยี่ยหวันหวั่นอธิบาย

เนี่ยอู๋หมิงพยักหน้า แล้วพูดอย่างครุ่นคิดว่า “นั่งเครื่องบินเขาห้ามเปิดโทรศัพท์…พอมาถึงรัฐอิสระ ทั้งซิมมือถือกับมือถืออันเก่าก็ใช้ไม่ได้แล้ว เลยทิ้งไป…แต่ว่าน้องสาวโหย่วหมิง เธอจะกล้าเกินไปรึเปล่า ถึงขนาดกล้าลักลอบเข้ามาในรัฐอิสระเลยเหรอ?! เธอไม่มีบัตรใช่ไหม?”

“ไม่มี…” เยี่ยหวันหวั่นส่ายหน้าอย่างตรงไปตรงมา

“น้องสาวโหย่วหมิง เธอนี่ไม่กลัวตายเลยจริงๆ รัฐอิสระต่อต้านคนนอกมาก ปกติแล้วพวกคนนอกที่เข้ามาในรัฐอิสระมีจุดจบไม่สวยกันทั้งนั้น” เนี่ยอู๋หมิงกล่าว

————————————————————————————-

บทที่ 1390 ฉันมีธุรกิจให้คุณ

พูดมาถึงตรงนี้ เนี่ยอู๋หมิงขมวดคิ้วเล็กน้อย เหมือนวันนี้เขาจะมาเพราะเรื่องเดธโรสนี่นา…