บทที่ 1391 ถังถังยังสบายดีไหม / บทที่ 1392 เบบี๋แย่ตรงไหน

บทที่ 1391 ถังถังยังสบายดีไหม

ได้ยินเยี่ยหวันหวั่นพูดเช่นนี้ นักพรตใจบริสุทธิ์กับเนี่ยอู๋หมิงก็มึนงงโดยสมบูรณ์แล้ว ยังมีธุรกิจอย่างนี้อยู่ด้วยเหรอ!

“ฉันก็ไม่ซื้อขาดพวกนายหรอกนะแต่จะให้ส่วนแบ่ง ให้พวกนายลงทุนด้วย ถึงตอนนั้นเงินจะไหลมาเทมา…ตระกูลเสิ่นรวยล้นฟ้าอะไรนั่นก็ต้องหลีกทางให้ ถึงตอนนั้นพวกเราจะรวยกว่าตระกูลเสิ่นอีก!” เยี่ยหวันหวั่นเอ่ยหว่านล้อม

“หัวหน้า พวกเราจะรวยแล้ว!” นักพรตใจบริสุทธิ์ฟังจนหัวหมุนแต่สีหน้ากลับเปี่ยวความตื่นเต้น ตระกูลเสิ่นนั่นอาศัยกำลังทรัพย์ล้วนๆ ถึงเบียดเข้าสี่ตระกูลใหญ่ได้…ถ้าพวกเขายังรวยกว่าตระกูลเสิ่นละก็…

“หุบปาก!” เนี่ยอู๋หมิงถลึงตาใส่นักพรตใจบริสุทธิ์หนึ่งทีจากนั้นก็หันมองเยี่ยหวันหวั่น ใบหน้าพลันสวมรอยยิ้มประจบประแจง “งั้น…เถ้าแก่โหย่วหมิง…เถ้าแก่โหย่วหมิงว่าอันนี้ซื้อขาดราคาเท่าไร…แล้วส่วนเบ่งแบ่งยังไง…”

“เห็นแก่ความสัมพันธ์ของพวกเรา ฉันไม่เอาเปรียบคุณแน่นอน ฉันคนนี้ไม่เคยหลอกเงินคนสนิท…ยี่สิบแปดสิบ” เยี่ยหวันหวั่นยิ้มเอ่ย

ได้ยินแบบนั้นเนี่ยอู๋หมิงพลันมีสีหน้ายินดี แต่ยังไม่รอให้เอ่ยปากเยี่ยหวันหวั่นก็พูดอีก “ฉันแปดสิบ นายยี่สิบ”

“ฉันยี่สิบ?” เนี่ยอู๋หมิงชะงัก

“หัวหน้า พวกเรายี่สิบอ่ะ…” นักพรคใจบริสุทธิ์ไม่ค่อยพอใจเท่าไร

แต่เนี่ยอู๋หมิงครุ่นคิดชั่วครู่และสุดท้ายก็พยักหน้า “ขอแค่ได้เงิน ฉันยี่สิบก็ยี่สิบ…แล้ววิธีหาเงินนี้ถูกกฎหมายใช่ไหม”

“ยิ่งกว่าถูกกฎหมายอีก เป็นสากลชัดๆ รอเดธโรสกลายเป็นลิขสิทธิ์ใหญ่จริงจังแล้ว ทั้งโลกจะรู้ว่าเนี่ยอู๋หมิงคุณคือผู้แต่ง” เยี่ยหวันหวั่นพยักหน้ารัว

ยังไม่รอให้เนี่ยอู๋หมิงเอ่ยปากต่อเยี่ยหวันหวั่นก็ล้วงเอาธนบัตรใหญ่ร้อยหยวนห้าใบมาวางในมือเนี่ยอู๋หมิงเบาๆ “นี่จ่ายเป็นค่าโอนแล้วกัน…คุณรับไว้ก่อน”

“แค่ห้าร้อย…” เนี่ยอู๋หมิงไม่พอใจอยู่บ้าง

“รอหลังจากนี้ได้เงินแล้วคุณยังจะสนเงินแค่นี้อยู่เหรอ วิสัยทัศน์ต้องกว้างไกลหน่อยสิ เชื่อฉัน ไม่ผิดหรอก” เยี่ยหวันหวั่นเอ่ยอย่างหนักแน่นจริงใจ

“หัวหน้า เถ้าแก่โหย่วหมิงเป็นผู้จัดการชื่อดังที่ประเทศจีนเชียวนะ แถมยังปั้นราชาจอเงินกับราชินีจอเงินหลายคนอีก ความน่าเชื่อถือสูงลิ่วเลยนะ!” นักพรตใจบริสุทธิ์เอ่ยปาก

และจากวันนี้เป็นต้นไป เดธโรสของเธอก็เป็นจริงและมีผล ไม่ใช่การสวมรอยอีกต่อไป

…

ผ่านไปชั่วครู่พวกเยี่ยหวันหวั่นกับเนี่ยอู๋หมิงก็ออกมาอยู่ในสายตาทุกคนอีกครั้ง

เนี่ยอู๋หมิงเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง “ฉันขอพูดหน่อย คืออย่างนี้…ก่อนหน้านี้พวกฉันผิดไปแล้ว พวกนายไม่ได้สวมรอย…ต้องโทษเจ้าขยะนี่พูดชวนให้สับสน”

นักพรตใจบริสุทธิ์หมดคำพูดทันที ความสามารถในการหักหลังเพื่อนของหัวหน้านี่…

“ยังไม่ขอโทษแม่ม่ายอีก” เนี่ยอู๋หมิงเอ่ย

นักพรตใจบริสุทธิ์มองเยี่ยหวันหวั่นแล้วยิ้มเอ่ยอย่างขอโทษ “แม่ม่าย ผมผิดไปแล้ว…ขออภัยเป็นอย่างสูง ครั้งหน้าผมจะทำให้ชัดเจนแน่นอน วันนี้รบกวนจริงๆ ครับ”

เยี่ยหวันหวั่นพูดไม่ออก

แม่แกสิแม่ม่าย ทั้งตระกูลแกเป็นแม่ม่ายกันหมด…

“ช่างเถอะ ไม่รู้ไม่ผิด เรื่องวันนี้แค่เข้าใจผิดกันเท่านั้น ทุกคนไม่ต้องจริงจัง” เยี่ยหวันหวั่นเอ่ยด้วยสีหน้าสงบนิ่ง

ได้ยินแบบนั้นผู้แข็งแกร่งที่เมื่อครู่นี้ในใจนึกสงสัยเล็กน้อยก็ไม่สงสัยอีก แม้แต่คนตระกูลเนี่ยก็พูดแบบนี้แล้ว…พี่ใหญ่ของพวกเขาต้องเป็นแม่ม่ายดำไม่ผิดแน่!

“หึ พวกคุณก็หยาบคาบเกินไป หวังว่าการกระทำครั้งหน้าจะคิดสามครั้งก่อนทำนะ” เจียงเฉิงหน้าบูดบึ้งไม่พอใจเป็นอย่างมาก

“ได้…ฉันจะจำไว้ ครั้งหน้าฉันต้องคิดสามครั้งก่อนทำ ไม่แส่หาเรื่องอีกแน่นอน” นักพรตใจบริสุทธิ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงน้อยใจอยู่บ้าง

ผ่านไปสักครู่เยี่ยหวันหวั่นก็เอ่ย “ในเมื่อเรื่องเรียบร้อยแล้วฉันจะไปส่งสองท่านนี้กลับ”

หลังอธิบายกับพวกเหล่าเจียงและโลลิน้อยหนึ่งรอบ เยี่ยหวันหวั่นก็พาเนี่ยอู๋หมิงกับนักพรตใจบริสุทธิ์เดินออกจากคฤหาสน์