บทที่ 1395 นี่ก็บ้าระห่ำเกินไป / บทที่ 1396 หนังสือรับรองหนี้

บทที่ 1395 นี่ก็บ้าระห่ำเกินไป

“ความจริง…คืออย่างนี้…” เยี่ยหวันหวั่นหัวเราะแหะๆ กับเนี่ยอู๋หมิง “สามวันหลังจากนี้ว่างหรือเปล่า…ช่วยฉันไปจัดการอาชูร่าหน่อยสิ…”

ได้ยินเยี่ยหวันหวั่นพูดแบบนี้ เนี่ยอู๋หมิงกับนักพรตใจบริสุทธิ์ตะลึงงัน จัดการกับอาชูร่า…นี่มันสถานการณ์อะไร…

ด้วยความจนใจเยี่ยหวันหวั่นได้แต่ต้องเล่าที่มาที่ไปทั้งหมดให้เนี่ยอู๋หมิงฟัง

เยี่ยหวันหวั่นไม่เคยปิดบังกับพวกเนี่ยอู๋หมิง และก็ไม่จำเป็นต้องปิดบัง พวกเขาล้วนเป็นสหายพี่น้องที่เธอสนิทด้วยที่สุด หลังมารัฐอิสระเยี่ยหวันหวั่นก็ก็มองเนี่ยอู๋หมิงเป็นญาติมิตรสหาย

และหลังได้ฟังทุกสิ่งทุกอย่างที่เยี่ยหวันหวั่นทำหลังจากมาถึงรัฐอิสระ เนี่ยอู๋หมิงกับนักพรตใจบริสุทธิ์ก็อดหมดคำพูดไม่ได้ นี่แม่ง…ก็บ้าระห่ำเกินไปแล้ว!

“แม้แต่ผู้นำพันธมิตรยังจำผิดได้…พันธมิตรอู๋เว่ยตอนนี้โง่กันหมดแล้วเหรอ” นักพรตใจบริสุทธิ์ไม่อยากเชื่อ

“ต้องมีเป้าหมายแน่อยู่แล้ว…น้องโหย่วหมิง ฉันแนะนำให้น้องโหย่วหมิงรีบออกไปจากรัฐอิสระเดี๋ยวนี้เลย อย่ายุ่งกับน้ำขุ่นนี่” เนี่ยอู๋หมิงเอ่ยแนะนำอย่างจริงใจ

ได้ยินแบบนั้นเยี่ยหวันหวั่นอดกลอกตาใส่เนี่ยอู๋หมิงไม่ได้ เธอน่ะอยากถอนตัว แต่ยิ่งจมยิ่งลงลึก ไหนเลยจะจากไปได้ง่ายดายขนาดนั้น

“เถ้าแก่โหย่วหมิง…อาชูร่ากับพวกเราตระกูลเนี่ยมีการติดต่อทางธุรกิจกันอยู่บ้าง แล้วก็ยังไม่มีความแค้นอะไรต่อกัน ถ้าพวกเราช่วยเถ้าแก่จัดการอาชูร่า ในรัฐอิสระจะถือว่าเป็นตัวแทนของทั้งตระกูลเนี่ย…นี่ไม่เหมาะสม” เนี่ยอู๋หมิงส่ายหน้า

ไม่ใช่เขาไม่เต็มใจช่วยเยี่ยหวันหวั่นแต่เขาช่วยไม่ได้

อาชูร่าไม่เคยยั่วยุพวกเขาตระกูลเนี่ย อยู่ดีๆ ตระกูลเนี่ยจะไปตบอาชูร่า…นี่…ไม่เหมาะสุดๆ

เยี่ยหวันหวั่นอยากร้องไห้แต่ไร้น้ำตา เธออยากไปตระกูลเนี่ยถูไถเบบี๋ถังถังของเธอ ไม่อยากไปเป็นผู้นำพันธมิตรอะไรนั่นอีกแล้ว…

แต่เนี่ยอู๋หมิงไม่ช่วยเยี่ยหวันหวั่นก็เข้าใจได้ ยังไงเนี่ยอู๋หมิงก็เป็นตัวแทนของทั้งตระกูลเนี่ย ไม่ใช่ตัวเขาเอง

“ฉันก็พูดไปงั้นแหละ…เอางี้ดีกว่า รอฉันเข้าร่วมงานประชุมอาชูร่าในอีกสามวันให้หลังเสร็จก่อน…ก็จะไปเยี่ยมตระกูลเนี่ยไปหาถังถัง…” เยี่ยหวันหวั่นยิ้มเอ่ย

“ไม่มีปัญหา น้องโหย่วหมิง ตระกูลเนี่ยต้อนรับน้องโหย่วหมิงทุกเมื่อ” เนี่ยอู๋หมิงเอ่ยด้วยรอยยิ้ม

“ขอบคุณ…” เยี่ยหวันหวั่นพยักหน้า

ยังไม่รอให้เยี่ยหวันหวั่นพูดอะไรต่อ เนี่ยอู๋หมิงก็เอ่ยอีก “ถึงฉันไปช่วยน้องโหย่วหมิงไม่ได้…แต่ฉันให้กองทหารรับจ้างกองหนึ่งที่อยู่ใต้อาณัติฉันไปช่วยน้องโหย่วหมิงได้นะ”

“กองทหารรับจ้าง?” ได้ยินแบบนั้นเยี่ยหวันหวั่นชะงักเล็กน้อย

“ถูกต้อง…กองทหารรับจ้างนี้…ช่างเถอะ ถึงตอนนั้นเดี๋ยวน้องโหย่วหมิงก็รู้เอง” เนี่ยอู๋หมิงเอ่ย

ถึงสงสัยในกองกำลังทหารรับจ้างที่เนี่ยอู๋หมิงพูดถึง แต่เยี่ยหวันหวั่นกลับยังไม่คิดมากมาย

หลังพูดคุยกับเนี่ยอู๋หมิงหนึ่งรอบ เยี่ยหวันหวั่นก็ลุกขึ้นจากไปเตรียมงานประชุมแลกเปลี่ยนอาชูร่าในอีกสามวันข้างหน้า

ช่วงเวลาสามวันนี้ส่วนใหญ่เยี่ยหวันหวั่นยุ่งเรื่องของเดธโรส หลังจากนั้นก็ถกรายละเอียดการไปก่อเรื่องที่งานประชุมกับเป๋ยโต่วและชีซิง…

…

สามวันผ่านไป

เยี่ยหวันหวั่นนั่งอยู่ในห้องทำงานพันธมิตรอู๋เว่ย มือหนึ่งลูบบีรุส อีกมือหนึ่งลูบต้าไป๋ ในใจคิดว่าถ้าถึงเวลาไม่ได้จริงๆ ก็พาต้าไป๋กับบีรุสไปข่มขวัญงานประชุมดู…

เวลานี้ห่างจากงานประชุมอาชูร่าอีกไม่กี่ชั่วโมง

ตอนนี้เองประตูห้องทำงานก็พลันถูกเคาะ

“เข้ามา” เยี่ยหวันหวั่นเอ่ย

วินาทีถัดมา ผู้ชายสามคนก็สะท้อนอยู่ในสายตาของเยี่ยหวันหวั่น