บทที่ 1397 นี่ก็หน้าเลือดเกินไป / บทที่ 1398 คุณชายน้อยตระกูลเนี่ย

บทที่ 1397 นี่ก็หน้าเลือดเกินไป

หลังปรึกษากับกองทหารรับจ้างดาวลงทัณฑ์จบ เยี่ยหวันหวั่นก็ให้คนออกไปเตรียมตัวก่อน ส่วนตัวเองก็อาศัยตอนที่ออกจากพันธมิตรอู๋เว่ย ขับรถไปตามทางที่อยู่ของตัวเอง

ราวๆ ครึ่งชั่วโมงเยี่ยหวันหวั่นก็ขับรถมาหยุดหน้าบ้านของอี้สุ่ยหาน

เยี่ยหวันหวั่นมองประตูนิรภัยเสริมความหนาตรงหน้าพลางยื่นมือออกไปเคาะ

แต่ด้านในกลับไร้สุ้มเสียง

“จอมยุทธ์อี้…” เยี่ยหวันหวั่นยังไม่ถอดใจเคาะประตูต่อ

หลังเคาะหลายนาทีเต็ม ประตูนิรภัยก็ส่งเสียง ‘แอ๊ด’ เมื่อถูกเปิดจากข้างใน

อี้สุ่ยหานยืนอยู่หน้าประตูด้วยดวงตาง่วงงุน สวมชุดนอนตัวการ์ตูนสปอนจ์บ็อบ สองตาแดงเรื่อเล็กน้อยเหมือนถูกคนรบกวนฝันหวาน

“ว่า”

อี้สุ่ยหานยืนอยู่หน้าประตู ในดวงตาผุดแววดุร้าย

“จอมยุทธ์อี้…ฉันมาบริการหลังการขาย…ดูว่าประตูคุณมีปัญหาไหม…” เยี่ยหวันหวั่นยิ้มเอ่ย

ได้ยินเยี่ยหวันหวั่นพูดแบบนี้ อี้สุ่ยหานครุ่นคิดหลายวินาทีและในที่สุดก็เบี่ยงตัวเล็กน้อยให้เยี่ยหวันหวั่นเข้ามาในบ้าน

เยี่ยหวันหวั่นถอนหายใจเดินเข้าบ้านแล้วเริ่มทำทีทำท่าตรวจดูประตูนิรภัยที่เพิ่งติดตั้งใหม่เอี่ยมนี้

“คุณภาพพอใช้ได้ แต่ราคาแพงเกินไป” อี้สุ่ยหานมองเยี่ยหวันหวั่นแล้วเอ่ยปาก

“ราคาแพง…” เยี่ยหวันหวั่นชะงักเล็กน้อย ตัวเธอก็ไม่ได้ให้เป๋ยโต่วเก็บเงินอี้สุ่ยหาน ราคาแพงนี้หมายความว่ายังไง…

“จอมยุทธ์อี้ คุณ…จ่ายเงินเหรอ” เยี่ยหวันหวั่นหันไปถามอี้สุ่ยหาน

อี้สุ่ยหานชำเลืองมองเยี่ยหวันหวั่นทันที “คนงานติดตั้งประตูคุณบอกว่าประตูนิรภัยนี้เป็นรุ่นจำกัดที่สั่งทำขึ้นเป็นพิเศษ ราคาสองแสน เรียกฉันหนึ่งแสน”

เมื่ออี้สุ่ยหานพูดจบ เยี่ยหวันหวั่นก็ตะลึงอยู่กับที่ สีหน้าว่างเปล่า…

ประตูนิรภัยนี้ซื้อมาจากร้านค้าโดยตรงราคาไม่กี่พัน…แต่เป๋ยโต่วกลับเรียกอี้สุ่ยหานหนึ่งแสน

ที่สำคัญที่สุดคือ เป๋ยโต่วไม่เคบพูดถึงเรื่องคิดเงินกับเธอมาก่อน

“จอมยุทธ์สุ่ย งั้น…คุณจ่ายเงินเหรอ” เยี่ยหวันหวั่นยิ้มกระอักกระอ่วน

“ฉันก็ไม่ใช่โจร” อี้สุ่ยหานมองเยี่ยหวันหวั่นเรียบๆ จากนั้นก็หันเดินเข้าไปในห้อง

ดูท่าจะจ่ายไปแล้ว…

เวลานี้เยี่ยหวันหวั่นแทบจะอยากกลับไปพันธมิตรอู๋เว่ยจับเป๋ยโต่วถลกหนังหนึ่งชั้นซะเดี๋ยวนี้

นี่ก็หน้าเลือดเกินไปแล้ว…

ผ่านไปชั่วครู่เยี่ยหวันหวั่นก็เดินเข้าไปในโถงรับแขกและค้นพบว่าอี้สุ่ยหานสวมผ้าปิดตาสีดำกำลังนอนอยู่บนโซฟา

“จอมยุทธ์อี้…เฮ้อ…ก่อนหน้านี้ฉันได้ยินบางอย่างมา ไม่รู้ว่าควรพูดหรือเปล่า…ถ้าพูดก็รู้สึกไม่ค่อยเคารพคุณเท่าไร ถ้าไม่พูด…ฉันก็คิดว่าไม่สมเป็นเพื่อนกันอีก…” เยี่ยหวันหวั่นมีสีหน้าเปี่ยมความลำบากใจ

อี้สุ่ยหานเผยอริมฝีปาก “มีอะไรก็พูดมา”

“จอมยุทธ์อี้…คุณกับนายของอาชูร่าเป็นพี่น้องกันเหรอ” เยี่ยหวันหวั่นเอ่ยปากถามด้วยใบหน้าอยากรู้อยากเห็น

“ฉันไม่มีพี่น้อง” อี้สุ่ยหานเอ่ยเสียงเรียบ

ได้ยินแบบนั้นเยี่ยหวันหวั่นจึงค่อยวางใจลง คนเหมือนอย่างอี้สุ่ยหานแทบจะไม่พูดโกหก บอกไม่ใช่พี่น้องงั้นก็ต้องไม่ใช่พี่น้องแน่นอน

เวลานี้เยี่ยหวันหวั่นเดินขึ้นหน้า ความจริงเธออยากได้ความช่วยเหลือของอี้สุ่ยหาน ถ้าอี้สุ่ยหานช่วยเธอจัดการนายของอาชูร่าได้ทุกอย่างก็จะเรียบร้อยหมดห่วง

“แค่กๆ งั้นฉันพูดตามตรงนะ…ช่วงนี้ฉันได้ยินมาว่านายของอาชูร่าไม่เคารพจอมยุทธ์อี้สุดๆ…พูดทำนองว่า ผู้แข็งแกร่งที่สุดในรัฐอิสระก็คือเขานายของอาชูร่า ใช่อี้สุ่ยหานอะไรนั่นที่ไหน…” เยี่ยหวันหวั่นมองอี้สุ่ยหานพลางเอ่ยพูดอย่างเป็นตุเป็นตะ