บทที่ 1465 วางใส่ใคร / บทที่ 1466 ฉันไม่ได้สติหลุด!

บทที่ 1465 วางใส่ใคร

เยี่ยหวันหวั่นรู้สึกมึนหัวเล็กน้อย “เอ่อ เดี๋ยวนะ เมื่อกี้คุณบอกว่ากู่พิษตัวเมียอยู่ในตัวผู้หญิง ตัวผู้อยู่ในตัวผู้ชาย แต่นี่ฉันโดนอยู่คนเดียวไม่ใช่เหรอ? แล้วตัวผู้อยู่ที่ใครล่ะ?”

ชายชราผมขาวกล่าวว่า “กู่พิษตัวผู้อยู่ที่ใคร แน่นอนว่าต้องถามหัวหน้าไป๋ว่าส่งต่อให้ใครแล้ว?”

เยี่ยหวันหวั่นเอือมระอา “ถามฉัน ฉันจะไปรู้ได้ไงว่าฉันส่งต่อให้ใคร! ฉันเปล่าซักหน่อย!”

เดี๋ยวนะ!

ทันใดนั้น เยี่ยหวันหวั่นหน้าเปลี่ยนสี

หลังมาถึงตระกูลหยวน คนที่โดนพิษแมลงกูมีทั้งหมดสองคน…นอกจากเธอ ก็ยังมีอีกคนนั่นก็คือ…ผู้นำตระกูลหยวน!

แม่เอ็งเถอะ คงไม่ใช่ว่า…คงไม่ใช่ว่าผู้นำตระกูลหยวน…แถมเขาก็ตายแล้วด้วยนะ!

หน้าผากเยี่ยหวันหวั่นเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ ถ้าหากเป็นผู้นำตระกูลหยวนล่ะก็ เธอยอมตายซะดีกว่า!

“เธอโดนคนอื่นวางพิษใส่” จี้หวงอธิบาย

ชายชราผมหงอกเงียบไปนาน ในที่สุดก็คิดหาเหตุผลจนเจอ เขาเอ่ยว่า “ที่แท้ก็อย่างนี้เอง…หัวหน้าไป๋ สถานการณ์ของคุณค่อนข้างซับซ้อน กู่พิษในตัวคุณตอนแรกน่าจะเป็นกู่สองใจเป็นหนึ่ง ซึ่งเป็นการกลายพันธ์อย่างหนึ่งของกู่พิษ แต่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกู่สองใจเป็นหนึ่งที่อยู่ในตัวคุณถึงได้กลายพันธ์เป็นกู่พิศวาสสำเร็จ…”

เยี่ยหวันหวั่นเอ่ย “กลายเป็นกู่พิศวาส?”

ชายชรากล่าว “ใช่ครับ คุณจะเข้าใจว่า…มันวิวัฒนาการก็ได้…นี่เป็นเรื่องที่พบเห็นได้น้อยมาก แต่ก็ใช่ว่าจะไม่เคยมีมาก่อน”

เยี่ยหวันหวั่นทำหน้าช็อก อย่างงี้ก็ได้เหรอ?

เธอจะซวยกว่านี้ได้อีกไหมเนี่ย?

ชายชราพูดต่อว่า “วินาทีที่กู่สองใจเป็นหนึ่งวิวัฒนาการกลายเป็นกู่พิศวาส มันจะแบ่งเป็นกู่พิษตัวผู้กับตัวเมีย กู่พิษตัวเมียอยู่ในตัวคุณ กู่พิษตัวผู้จะเข้าสู่ร่างกายของผู้ชายคนแรกที่หัวหน้าไป๋ใกล้ชิดด้วย เมื่อกี้ผมตรวจชีพจรของหัวหน้าไป๋ ในตัวคุณมีแค่กู่พิษตัวเมีย กู่พิษตัวผู้ต้องอยู่ในตัวคนอื่นแล้วแน่ๆ”

เยี่ยหวันหวั่นกลืนน้ำลาย “ในตัว…ผู้ชายคนแรกที่ฉันใกล้ชิดด้วย?”

งั้นก็หมายความข่าวดีเพียงเรื่องเดียวที่มีก็คือ ไม่น่าจะใช่ผู้นำตระกูลหยวน เพราะเธอไม่ได้แตะต้องผู้นำตระกูลหยวนซักนิด

ชายชรากล่าว “ใช่ครับ เพราะงั้นรบกวนหัวหน้าไป๋นึกดูว่าระหว่างนี้ได้มีพฤติกรรมใกล้ชิดกับใครรึเปล่า แล้วก็น่าจะรู้เองว่ากู่พิษตัวผู้อยู่ในตัวใคร”

สิ้นเสียงของชายชรา สายตาของทุกคนก็หันมามองเยี่ยหวันหวั่นเป็นตาเดียว

ชิวสุ่ยรีบถาม “เสี่ยวเฟิ่ง เธอได้ใกล้ชิดกับใครรึเปล่า…”

เยี่ยหวันหวั่นขยี้หัว “เดี๋ยวนะ ฉันขอนึกดูก่อน ผู้อาวุโส ที่คุณบอกว่าสัมผัสอย่างใกล้ชิดหมายถึงใกล้ชิดระดับไหน? คงไม่ใช่ว่าจูบแค่ครั้งเดียวก็ส่งผ่านกู่พิษตัวผู้ได้เลยหรอกนะ?”

ชายชราพยักหน้า “ได้สิ น้ำลายก็แพร่เชื้อได้เหมือนกัน”

เยี่ยหวันหวั่นกุมหน้าผากเงียบๆ สติเริ่มหลุด

สายตาของจี้หวงไหวระริก เขาหันไปมองผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างเยี่ยหวันหวั่นเงียบๆ

“เสี่ยวเฟิ่ง ตกลงว่าใครกันแน่! เธอวางกู่พิษตัวผู้ใส่ใครกันแน่?” ชิวสุ่ยถามอย่างร้อนใจ

เยี่ยหวันหวั่นจะบ้าตายอยู่แล้ว หยุดถามได้ไหม จะให้เธอพูดยังไงเล่า?

ต้องให้เธอพูดต่อหน้าจี้หวงว่าเธอวางกู่พิษใส่นายแห่งอาชูร่ารึไงเล่า?

ในตอนที่เยี่ยหวันหวั่นกำลังสับสนวุ่นวายอยู่นั้น ทุกคนเห็นนายแห่งอาชูร่าถลกแขนเสื้อสูทขึ้น จัดให้เป็นระเบียบ จากนั้นก็ยื่นข้อมือออกมา มองหน้าชายชราผมหงอกแล้วบอกว่า “รบกวนผู้อาวุโสตรวจชีพจรให้ผมด้วย”

ชายชราผมหงอกอึ้งไปเล็กน้อย ผู้ชายคนนี้จู่ๆ ก็ให้เขาตรวจชีพจรให้หมายความว่ายังไง?

ออร่าของชายหนุ่มน่าเกรงขาม ชายชราไม่รอช้า รีบทำตามคำสั่งโดยจิตใต้สำนึก เขาโค้งตัวแล้ววางนิ้วมือลงบนข้อมือของชายหนุ่ม เริ่มทำการตรวจชีพจรทันที

ขณะเดียวกัน ชิวสุ่ย เป่ยโต่ว กับชีซิงต่างก็หันไปมองชายชราเป็นตาเดียว

หนึ่งวินาทีผ่านไป สิบวินาทีผ่านไป หนึ่งนาทีผ่านไป…

ชายชราผมหงอกตรวจชีพจรให้เขาสามสี่ครั้ง สีหน้าเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา สุดท้ายก็เงยหน้ามองจี้หวง มองเยี่ยหวันหวั่น แล้วก็หันไปมองซือเยี่ยหาน “เอ่อ…กู่พิษตัวผู้…อยู่ในตัวคุณผู้ชายท่านนี้…”

ชิวสุ่ยตะลึง