บทที่ 147

แผนรักร้ายคว้าหัวใจคุณสามี – บทที่ 147 โลกนี้ไม่มีของฟรีหรอก / บทที่ 148 วิธีจีบสาว บทที่ 147 โลกนี้ไม่มีของฟรีหรอก

เช้าวันรุ่งขึ้น

ก่อนไปห้องเรียน เยี่ยหวั่นหวันกลับมาที่หอพักก่อน

ยังไม่ทันที่เธอจะหยิบกุญแจออกมา ประตูห้องก็โดนคนด้านในเปิดออก “หวั่นหวัน เธอกลับมาแล้ว!”

เจียงเยียนหรานยืนอยู่หน้าประตูสีหน้าดีใจ คิดว่าน่าจะได้ยินเสียงฝีเท้าเธอเดิน

อยู่คนเดียวจนชิน ความรู้สึกที่จู่ๆ มีคนมาเปิดประตูให้ตัวเองทำให้เยี่ยหวั่นหวันอึ้งไป

“อืมๆ! เล่าให้ฉันฟังเร็ว เดทเมื่อคือเป็นยังไงบ้าง?” เยี่ยหวั่นหวันรอไม่ไหวเม้ามอยขึ้นมา

เจียงเยียนหรานลังเลเล็กน้อย แล้วพูด “ฉันบอกความจริงกับฉู่เฟิงไปแล้ว”

เยี่ยหวั่นหวันอึ้งไป “หา? เธอบอกอะไรเขาไป?”

“ฉันบอกเขาว่า ที่นัดเขาออกมาเป็นความคิดของเธอ ส่วนตัวฉันเองที่จริงแล้วตอนแรกก็คิดจะใช้เขามาทำให้ซ่งจื่อหางโกรธ ฉันไม่อยากหลอกใช้เขา ดังนั้นเลยพูดกับเขาอย่างชัดเจน ด้วยสถานการณ์ของฉันในตอนนี้ ไม่สามารถมีความรักครั้งใหม่ได้ทันที มันไม่ยุติธรรมสำหรับเขา” เจียงเยียนหรานตอบ

“เอาเถอะ…” เยี่ยหวั่นหวันถอนหายใจ

ด้วยนิสัยของเจียงเยียนหราน เธอก็พอเดาได้ว่าผลลัพธ์จะออกมาแบบนี้ ตอนแรกเธอก็ไม่ได้หวังว่าสองคนนี้จะคบกับเร็วขนาดนี้

“ไม่เป็นไร ยังไงก็เป็นเพื่อนกันไปก่อนได้ นิสัยฉู่เฟิงก็ไม่แย่เลย เธอไม่ต้องคิดมาก” เยี่ยหวั่นหวันปลอบ

“อืม” เจียงเยียนหรานพยักหน้า แล้วพูดต่อ “ใช่แล้ว เมื่อคืนพ่อฉันโทรมาหา บอกว่าอ้างว่าเงินลงทุนมีปัญหาเลยไม่ได้โอนเงินให้ตระกูลซ่ง ขณะเดียวกันก็แอบดึงเงินทุนที่สองตระกูลร่วมมือกันกลับมา ฝั่งนั้นไม่ได้สงสัยอะไร”

เยี่ยหวั่นหวันยิ้ม “คุณลุงเจียงลงมือย่อมไม่มีปัญหาอยู่แล้ว เธอวางใจได้! ไปเถอะ ลงไปกินข้าวกัน!”

ระหว่างที่ทั้งสองคนคุยกันก็เก็บหนังสือเรียนลงไปด้วย

กำลังจะไปกินข้าวที่โรงอาหารด้วยกัน โชคไม่ดีบังเอิญเจอกับคนที่ทำให้ไม่อยากอาหาร

ในมือซ่งจื่อหางถือน้ำเต้าหู้และเกี๊ยวนึ่ง จู่ๆ ก็เข้ามาขวางทางทั้งสองคน ใบหน้าหล่อนั้นเห็นได้ชัดว่ายิ้มแบบไม่เต็มใจ มองไปทางเจียงเยียนหรานแล้วพูด “เยียนหราน ยังไม่ได้กินข้าวเช้าใช่ไหม ผมซื้อมาให้คุณแล้ว คุณชอบน้ำเต้าหู้กับเกี๊ยวนึ่งร้านเซียงหม่านโหลวที่สุดไม่ใช่เหรอ?”

เยี่ยหวั่นหวันมองดูสถานการณ์ เลิกคิ้วเล็กน้อย ชิ โลกนี้ไม่มีของฟรีหรอก…

แปดสิบเปอร์เซ็นต์ต้องเป็นเพราะฝั่งตระกูลซ่งไม่ไว้วางใจ เลยเตือนมาทางซ่งจื่อหางสินะ

เวลานี้เพิ่งคิดจะมาเตือน สายไปเสียแล้ว

มองดูสีหน้าที่อ่อนโยนเพียงเล็กน้อยของซ่งจื่อหาง เจียงเยียนหรานก็เคลิ้มขึ้นมาทันที แต่ก็เปลี่ยนสีหน้าเย็นชาอย่างรวดเร็ว “ฉันไม่ชอบ น้ำเต้าหู้ร้านนั้นคาวไป เกี๊ยวนึ่งก็ไม่อร่อย เฉินเมิ่งฉีต่างหากที่ชอบ”

ซ่งจื่อห่างสีหน้าแข็งทื่อขึ้นมาในทันใด “เอ่อ… เฮ้อ งั้นหรอกหรือ? ผมเคยซื้อให้คุณครั้งหนึ่ง ผมจำได้แม่นคุณบอกว่าชอบมากนี่!”

เจียงเยียนหรานยิ้มเยาะในใจ นั่นเป็นเพราะว่าเขาอุตส่าห์ซื้ออาหารเช้าให้ตัวเองเป็นครั้งแรก เธอจะไม่ชอบได้ยังไง?

ตอนนี้คิดดูแล้ว ตอนนั้นเขาซื้อมาเยอะมาก แล้วยังกำชับให้เธอแบ่งให้คนที่หอกินด้วยกัน

แบ่งให้คนอื่นกินอะไรกัน เห็นชัดว่าตั้งใจซื้อให้เฉินเมิ่งฉีสินะ!

ตั้งแต่ตอนนั้น สองคนนี้ก็แอบคุยกันแล้ว แล้วยังทำต่อหน้าเธอด้วย