บทที่ 149

แผนรักร้ายคว้าหัวใจคุณสามี – บทที่ 149 ใครหน้าไม่อาย / บทที่ 150 นายอ่อนแอเกินไป บทที่ 149 ใครหน้าไม่อาย

“ไม่… ไม่เป็นไรเลย! ที่จริงแล้วผมว่างก็เลยซื้อมาให้” ฉู่เฟิงพูดจบก็รีบมองไปที่เยี่ยหวั่นหวันอีก แล้วพูดขึ้นมา “พี่หวั่นหวัน พี่ก็เลือกด้วยนะ!”

เรียกว่าพี่สาวแบบนี้ ปากหวานเสียจริง

เยี่ยหวั่นหวันยิ้มมุมปากอย่างพอใจ “งั้นฉันไม่เกรงใจแล้วนะ!”

ทั้งสามคนแบ่งอาหารเช้ากันอย่างสนุกสนาน ลืมซ่งจื่อหางที่อยู่ข้างๆ ไปเลย

ซ่งจื่อหางจิกถุงพลาสติกในมือแน่น รู้สึกได้ถึงความอัปยศอดสูอย่างที่ไม่เคยได้รับมาก่อน สีหน้าโกรธจัด “เจียงเยียนหราน! ถือว่าที่ผ่านมาผมดูคุณผิด ดูไม่ออกเลยจริงๆ ว่าคุณเป็นคนแบบนี้ อยู่ต่อหน้าทำเป็นหลงรักผมเหลือเกิน ลับหลังกลับอ่อยคนไปทั่ว!

ผมได้ยินเมิ่งฉีบอกว่า หลังคุณย้ายออกไปตอนนี้ไปนอนห้องเดียวกับยัยอัปลักษณ์นี่ คบคนพาลพาลไปหาผิด เมิ่งฉีเป็นเพื่อนร่วมห้องที่เยี่ยมขนาดนี้ จิตใจดีขนาดนี้คุณไม่ต้องการ กลับไปคลุกอยู่กับคนประเภทนี้ มิน่าตอนนี้ถึงได้กลายเป็นคนน่าไม่อายขนาดนี้!”

เยี่ยหวั่นหวันได้ยิน ก็เลิกคิ้วด้วยความขำ มาบอกว่าเยียนหรานอ่อยไปทั่ว?

เกรงว่าอีกไม่นานเขาจะรู้ ว่าใครกันแน่คือคนที่ชอบอ่อยที่แท้จริง

เจียงเยียนหรานหน้าซีดขึ้นมาทันที เธอไม่เคยคิดมาก่อนเลย คนที่เธอชอบมาหลายปีขนาดนี้ หลังจากโดนฉีกหน้าจะร้ายกาจได้ถึงเพียงนี้ ที่ทำให้เธอทนไม่ไหวมากที่สุดก็คือ เขาไม่เพียงแต่ดูถูกเธอ แต่ยังใส่ร้ายหวั่นหวันด้วย

เจียงเยียนหรานโมโหจนสั่นไปทั้งตัว กำลังจะพูด ทันใดนั้นผู้ชายข้างๆ ก็ก้าวมาข้างหน้าหนึ่งก้าว บังเธอไว้ด้านหลัง จ้องมองซ่งจื่อหางด้วยสายตาเยือกเย็นแล้วพูดขึ้นมา “คนสารเลวที่เนรคุณอย่างนาย ยังมีสิทธิ์มาว่าคนอื่นอีกเหรอ?

ผลการเรียนพี่หวั่นหวันเป็นอันดับหนึ่งของชั้นเรียน ผลการเรียนก็นำหน้าไปไกล เก่งกว่า เทียบกับหญิงแสนบริสุทธิ์เลิศเลอที่นายพูดถึงนั้นเก่งกว่าเยอะเลย เฉินเมิ่งฉีที่มาตรฐานระดับขยะยังกล้าจะเดินตามรอยหรือ? เธอไปเอาความเชื่อมั่นมาจากใคร?

ตอนที่เยี่ยนหรานดีกับนาย นายไม่เห็นคุณค่า เห็นเธอเป็นของตาย เหยียบย่ำความจริงใจของเธอ กระทั่งไปจีบเพื่อนสนิทเธอ ปฏิเสธเรื่องสัญญาการแต่งงานต่อหน้าคนทั้งโรงเรียน ตอนนี้กลับมาทึกทักเอาเองโทษว่าเยียนหรานไม่ยอมให้นายกลั่นแกล้งเหยียบย่ำอีกต่อไป ตกลงใครหน้าไม่อายกันแน่?”

ได้ยินคำนี้ของฉู่เฟิง เยี่ยหวั่นหวันรู้สึกแปลกใจ มองไม่ออกเลย นายนี่เวลาอยู่ต่อหน้าเยียนหรานพูดจาอึกๆ อักๆ แต่กลับมีด้านที่ปากร้ายแบบนี้ด้วย

เห็นแค่ซ่งจื่อหางที่โดนเขาด่าจนหน้างอไปหมด “นาย…”

“นายอะไร! นายตาบอดเองไม่ได้แปลว่าคนอื่นจะตาบอดด้วย! แม้แต่ใส่รองเท้าให้เยียนหรานนายยังไม่คู่ควรเลย! คนอย่างนายสมควรจะเป็นผู้ชายหรือ? แม้แต่คนนายยังไม่คู่ควรเลย! ยังเทียบไม่ได้แม้แต่สัตว์เดรัจฉาน!”

“หึ…” เยี่ยหวั่นหวันได้ยินก็อดปรบมือให้กำลังใจไม่ได้

“ฉู่เฟิง! นายหาเรื่องตายเองนะ!” ในที่สุดซ่งจื่อหางก็โมโหเพราะอับอาย โยนของในมือทิ้งแล้วพุ่งเข้าไป

ฉู่เฟิงวางของในมือลงอย่างรวดเร็ว แล้วรับมือเช่นเดียวกัน แต่เพราะช้าไปหนึ่งก้าว เลยโดนหมัดซ่งจื่อหางชกเข้าไปที่ตาหนึ่งหมัด ตัวเซถอยไปด้านหลัง

เจียงเยียนหรานตะโกนร้องด้วยความตกใจทันที “ฉู่เฟิง!”

สีหน้าเยี่ยหวั่นหวันกลับดูสงบนิ่ง ที่จริงการทะเลาะกันครั้งนี้เป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ อีกทั้งไม่ว่าผลแพ้ชนะจะเป็นยังไง ฉู่เฟิงก็ชนะอยู่ดี

เพราะเจียงเยียนหรานเป็นห่วงฉู่เฟิง ไม่ใช่ซ่งจื่อหาง

“หวั่นหวัน ทำยังไงดี! ซ่งจื่อหางเขาฝึกมาตั้งแต่เด็ก ฉู่เฟิงเสียเปรียบแน่!” เจียงเยียนหรานพูดอย่างร้อนรน

ซ่งจื่อหางออกหมัดทั้งรุนแรงและโหดเ**้ยม อีกทั้งว่องไวมากด้วย ดูจากท่าทางก็รู้ว่าว่าผ่านการฝึกฝนอย่างจริงจังมา ระหว่างที่พูดกันฉู่เฟิงก็โดนไปหลายหมัด

เยี่ยหวั่นหวันขมวดคิ้วเล็กน้อย ถึงแม้จะทำให้เยียนหรานเจ็บปวดนิดหน่อย แต่โดนสารเลวซ่งจื่อหางนั้นชกจนหน้าบวมเหมือนหมู ก็รู้สึกผิดเล็กน้อย

แต่เรื่องแบบนี้ พวกเธอผู้หญิงสองคนช่วยอะไรไม่ได้นี่นา?

เยี่ยหวั่นหวันรวบรวมสมาธิและจ้องมองดู จากนั้นพบว่าซ่งจื่อหางที่ออกหมัดทั้งเร็วและเ**้ยมโหดนั้นหมัดต่อไปจะปล่อยไปทางไหน รวมทั้งจุดอ่อนของเขา แทบจะเดาไม่ยากเลย…

………………………………………………………….

บทที่ 150 นายอ่อนแอเกินไป