บทที่ 1481 รอยยิ้มนี้เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน / บทที่ 1482 เป็นหัวหน้าพันธมิตรอู๋เว่ยจริงๆ

บทที่ 1481 รอยยิ้มนี้เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน

แววตาคู่นั้นดูต่างไปจากเดิม ทั้งมีเสน่ห์แต่ก็เย็นชา ต่างจากเยี่ยหวันหวั่นราวกับเป็นคนละคน เหมือนมีสองบุคลิกอยู่ในตัวคนคนเดียวกัน

ท่ามกลางสายตาทุกคู่ เยี่ยหวันหวั่นถือขวดเปล่าในมือฟาดหัวหลิงฮั่วในพริบตา

วินาทีต่อมา เสียงเพล้งดังสนั่น ขวดเปล่าแตกเป็นเสี่ยงๆ ร่างของหลิงฮั่วกระเด็นปลิวไปข้างหลัง

เศษแก้วบาดหนังหัวของหลิงฮั่ว เลือดสีแดงสดไหลลงมาเป็นทาง

เป่ยโต่วกับชีซิงมองภาพตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ

ปกติพี่เฟิ่งเมาแล้วจะหลับไม่ได้สติไม่ใช่เหรอ…แบบนี้ก็ได้เหรอ?

“หึ…”

จู่ๆ หลิงฮั่วก็แสยะยิ้ม ไม่สนใจเลือดที่ไหลลงมาจากหน้าผากซักนิด เขาจ้องหน้าเยี่ยหวันหวั่น “หัวหน้าไป๋…ตั้งใจแกล้งทำเป็นเมาให้ฉันไม่ทันระวังตัวงั้นเหรอ…”

เยี่ยหวันหวั่นนัยน์ตาไหวระริก ค่อยๆ หันไปมองหลิงฮั่วที่อยู่ด้านหนึ่ง ผู้ชายคนนี้ดูคุ้นๆ…แต่เธอรู้สึกไม่ชอบขี้หน้าเขาเอาซะเลย

เยี่ยหวันหวั่นลุกขึ้นจากตัวสมาชิกพันธมิตรอู๋เว่ยคนนั้นอย่างใจเย็น จ้องหลิงฮั่ว มุมปากกระตุกเล็กน้อย จากนั้นก็กระดิกนิ้วเรียกหลิงฮั่ว “เข้ามา”

น้ำเสียงบวกกับสีหน้าดูถูกสุดขีดของเยี่ยหวันหวั่น ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าหลิงฮั่วจางหายไปทันที

“พ่ายแพ้ยับเยิน ยังกล้ามายืนต่อหน้าฉันอีก” เยี่ยหวันหวั่นกระดุกมุมปากเผยรอยยิ้มเย็นชาสุดขีด

เยี่ยหวันหวั่นพูดจบ เป่ยโต่วกับชีซิงก็มองหน้ากันด้วยความฉงน

เมื่อกี้ยืนยันแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่หัวหน้าพันธมิตรของพวกเขา?

แต่ทำไม…คนที่ยืนอยู่ตรงหน้า…ถึงได้เหมือนพี่เฟิ่งทุกประการขนาดนี้…

บนโลกนี้ถึงจะมีคนที่หน้าตาเหมือนกัน แต่จะเหมือนกันยันบุคลิกอย่างงี้ได้ยังไงกัน?

“หัวหน้าไป๋…ยังนิสัยเหมือนเดิมเลยนะ…อวดดีไร้ขอบเขต…” หลิงเซียวหัวเราะเสียงดัง พุ่งโฉบเข้ามาด้วยความเร็ว มีดสั้นในมือสะท้อนแสงวูบไหว พุ่งตรงไปที่ดวงตาของเยี่ยหวันหวั่น

ต้องยอมรับว่าความเร็วของหลิงฮั่วไม่ธรรมดาจริงๆ อีกทั้งการระเบิดพลังก็รุนแรงมาก พริบตาเดียว เงาร่างที่หายวับไปก็มาปรากฏตัวอยู่ข้างกายเยี่ยหวันหวั่น

“ชิ้ง!”

มีดสั้นพุ่งตรงจากมือของหลิงเซียวแทงไปที่เยี่ยหวันหวั่น เห็นเพียงประกายสีขาวพาดผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ขณะที่ทุกคนยังไม่ทันตั้งตัว มือของหลิงเซียวข้างที่ถือมีดสั้นไว้ กลับถูกเยี่ยหวันหวั่นสกัดไว้กลางอากาศอย่างง่ายดาย

นิ้วมือเรียวยาวสองนิ้ว หนีบมีดสั้นของหลิงเซียวไว้จากทั้งสองข้าง

ไม่ว่าหลิงเซียวจะพยายามแค่ไหน มีดสั้นก็ไม่ขยับซักนิด ราวกับนิ้วมือของผู้หญิงคนนี้เป็นภูเขาที่ไม่มีอะไรมาสั่นสะเทือนได้…

ไม่นาน เสียงประหลาดหนึ่งก็ดังขึ้น ทุกคนเห็นเพียงมีดสั้นของหลิงฮั่วถูกเยี่ยหวันหวั่นใช้นิ้วบีบจนแหลกคามือ!

ภาพที่เห็นทำให้ผู้อาวุโสสามหลี่ซือกับพวกถึงกับอึ้ง หน้าตาเหมือนไม่อยากเชื่อ!

“เชี่ย…พี่เฟิ่งสุดยอด!” เป่ยโต่วทำหน้าตื่นเต้น “พี่เฟิ่ง ถีบเป้ามันเลย เร็ว…เตะเป้ามันให้แหลกเหมือนมีดสั้นเล่มนั้นเลย! ใครใช้ให้อวดเก่งดีนัก!”

เยี่ยหวันหวั่นเหลือบมองเป่ยโต่วแวบหนึ่ง แล้วยิ้มแปลกๆ ให้เป่ยโต่ว

รอยยิ้มบนใบหน้าเยี่ยหวันหวั่นทำให้เป่ยโต่วอึ้งเล็กน้อย รอยยิ้มนั่น…เหมือนเขาเคยเห็นมาก่อน…

“แม่ง…นายอ่อนเกินไป…” เยี่ยหวันหวั่นละสายตากลับมา จ้องฮั่วหลิงที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม แล้วพูดอย่างไม่ยี่หระ

————————————————————————————-

บทที่ 1482 เป็นหัวหน้าพันธมิตรอู๋เว่ยจริงๆ