บทที่ 1483 กลับมาแล้ว / บทที่ 1484 กลายเป็นยอดฝีมือ

บทที่ 1483 กลับมาแล้ว

ที่ผ่านมาเขาไม่เคยเชื่อว่าผู้หญิงคนนี้คือหัวหน้าพันธมิตรอู๋เว่ย…ทั้งคำพูดการกระทำ แล้วก็รูปร่างหน้าตาของเธอยังต่างจากหัวหน้าพันธมิตรอู๋เว่ยไป๋เฟิ่งคนเดิมเล็กน้อย…แถมเธอก็ยังไม่เคยแสดงฝีมือให้เห็นซักครั้ง…

เพราะเหตุผลนี้สมาชิกระดับสูงเกือบทุกคนของพันธมิตรอู๋เว่ยจึงคิดว่าเยี่ยหวันหวั่นไม่ใช่ตัวจริง ถึงขนาดมีสมาชิกระดับสูงบางฝ่ายตกลงกันว่าถ้าใครหาหลักฐานที่ผู้หญิงคนนี้สวมรอยเป็นหัวหน้าพันธมิตรอู๋เว่ยเจอ คนนั้นก็จะได้ตำแหน่งหัวหน้าพันธมิตรอู๋เว่ยไปครอง…

แทบจะในเวลาเดียวกัน สมาชิกระดับสูงส่วนใหญ่ต่างหันไปมองเยี่ยหวันหวั่นด้วยใบหน้าตกตะลึง ทั้งตื่นเต้นและดีใจอย่างปิดไม่มิด

“หะ…หัวหน้า!”

ผู้อาวุโสสองคุกเข่าต่อหน้าเยี่ยหวันหวั่นเสียงดังโครม

“หัวหน้า…เป็นหัวหน้าจริงๆ!”

สมาชิกระดับสูงส่วนหนึ่งถึงขนาดทำตัวไม่ถูก

หัวหน้าพันธมิตรอู๋เว่ยหายตัวไปนานหลายปี พวกเขาไม่เคยคิดว่าวันหนึ่งหัวหน้าพันธมิตรอู๋เว่ยจะกลับมาจริงๆ

ผู้อาวุโสสามจ้องเยี่ยหวันหวั่น ทรุดนั่งกับพื้นอย่างเข่าอ่อนทันที จบกัน นี่เขาทำอะไรกับหัวหน้าไปบ้าง…

“หัวหน้า คุณกลับมาแล้วจริงๆ…” ผู้อาวุโสคนหนึ่งคุกเข่าข้างกายเยี่ยหวันหวั่น น้ำตาไหลอาบใบหน้าสูงวัย

หลายปีที่ไม่มีไป๋เฟิ่ง พันธมิตรอู๋เว่ยไม่องอาจเหมือนในอดีต กลุ่มอำนาจที่เคยอยู่ใต้อำนาจพันธมิตรอู๋เว่ย ตอนนี้ถึงขั้นกล้าอวดดีกับพันธมิตรอู๋เว่ย

ถ้าตอนนั้นหัวหน้าไม่ได้หายตัวไป พันธมิตรอู๋เว่ยคงไม่ตกต่ำอย่างทุกวันนี้ อย่าว่าแต่ข้างนอกเลย แม้แต่ภายในพันธมิตรอู๋เว่ยก็ยังแตกแยกกันอย่างชัดเจน พวกเขาแบ่งฝักแบ่งฝ่ายออกเป็นหลายกลุ่ม…ไม่ยุ่งเกี่ยวกัน…

“หัวหน้า พวกผมโง่เอง…ที่จำหัวหน้าไม่ได้ ถึงขนาด…คิดว่าคุณเป็นตัวปลอม…ยังคิดจะหาหลักฐานที่คุณสวมรอยเป็นหัวหน้าพันธมิตรอู๋เว่ยด้วย…” ผู้อาวุโสคนหนึ่งพูดอย่างละอายใจ

สมาชิกระดับสูงที่อยู่ฝ่ายผู้อาวุโสสามมองหน้ากันเลิกลัก เหงื่อซึมเต็มหน้าผาก ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจเสียงดัง

หลังจากหัวหน้าพันธมิตรกลับมา พวกเขาไม่เคยเห็นหัวหน้าอยู่ในสายตา ถึงขนาดล่วงเกินด้วยคำพูดและน้ำเสียงหลายครั้ง…แบบนี้ก็แสดงว่า…พวกเขาไม่รอดแน่?!

“จนถึงตอนนี้พวกคุณยังสงสัยพี่เฟิ่งอยู่อีก ผมบอกแล้วไง พี่เฟิ่งไม่ใช่ตัวปลอม” เป่ยโต่วอดพูดหยันไม่ได้

ชีซิงส่ายหน้า ก็ไม่ใช่ความผิดของพวกเขาทั้งหมด ถึงยังไงหัวหน้าพันธมิตรก็กลับมาได้จังหวะเกินไป ขนาดเขายังเคยสงสัยตั้งหลายครั้ง

เยี่ยหวันหวั่นไม่มองคนพวกนั้นด้วยซ้ำ เธอแค่หาวแล้วหมุนตัวเดินโซเซกลับเข้าไปในห้องทำงาน

“หัวหน้า…พวกหลิงฮั่ว…จะจัดการยังไงครับ?” สมาชิกระดับสูงคนหนึ่งถาม แต่กลับไร้การตอบรับจากเยี่ยหวันหวั่น

สุดท้าย ด้วยความจนใจ พวกสมาชิกระดับสูงได้แต่สั่งให้คนเอาตัวหลิงฮั่วกับพวกแก๊งหัวเหล็กไปขังในคุกใต้ดินของพันธมิตรอู๋เว่ย

ไม่นาน ทุกคนก็เดินตามเยี่ยหวันหวั่นเข้ามาในห้องทำงาน แต่กลับเห็นเยี่ยหวันหวั่นนั่งหลับอยู่บนเก้าอี้

“หัวหน้าเป็นอะไรไป?” สมาชิกระดับสูงคนหนึ่งสีหน้าฉงน หรือว่าสู้กับหลิงฮั่วจนเพลีย?

“พี่เฟิ่งเมา” ชีซิงที่ยืนอยู่ด้านหนึ่งเอ่ย

“เมา?!”

คำพูดของชีซิงทำให้ทุกคนอึ้งงัน

ไม่น่าล่ะตัวเยี่ยหวันหวั่นถึงได้มีกลิ่นเหล้าหึ่งขนาดนั้น แต่เพราะการปรากฏตัวของหลิงฮั่ว ทำให้พวกเขาสับสนทำอะไรไม่ถูก จนไม่ทันสังเกตเรื่องนี้

“เหลวไหล พวกนายปล่อยให้หัวหน้าดื่มเหล้าเยอะขนาดนั้นได้ยังไง นี่ถ้าเมื่อกี้หัวหน้าเมาจนแพ้หลิงฮั่วหรือบาดเจ็บขึ้นมาจะทำยังไง!” ผู้อาวุโสคนหนึ่งจ้องเป่ยโต่ว แล้วตำหนิอย่างรุนแรง

————————————————————————————-

บทที่ 1484 กลายเป็นยอดฝีมือ

เป่ยโต่วทำหน้าเหวอ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเขาล่ะ พี่เฟิ่งไม่เคยดื่มเหล้า ใครจะไปรู้ว่าครั้งนี้เกิดอะไรขึ้นถึงได้ซัดเหล้าจนหมดขวดเหมือนเครื่องดื่มอย่างงั้น…

ถึงจะอยากสบถแค่ไหน แต่ยังไงอีกฝ่ายก็เป็นผู้อาวุโส เป่ยโต่วเลยอดทนไว้