บทที่ 1491 ที่ฉันพูดคือคุณมันต้มตุ๋น / บทที่ 1492 พาถังถังออกมาได้ไหม

บทที่ 1491 ที่ฉันพูดคือคุณมันต้มตุ๋น

ได้ยินคำพูดของเยี่ยหวันหวั่น เนี่ยอู๋หมิงยิ้มหน้าบานทันที “ฮ่าๆ เถ้าแก่โหย่วหมิง ดูเถ้าแก่พูดเข้าสิ มาคงมาคุณอะไรกัน ความสัมพันธ์ของพวกเรามองเป็นคนอื่นคนไกลไปได้…”

เยี่ยหวันหวั่นพูดไม่ออก

ประเด็นแม่นายมีปัญหาอะไรตรงไหนหรือเปล่า! ฉันพูดเรื่องคำสุภาพเหรอ! ที่ฉันพูดคือคุณมันต้มตุ๋น!

“ให้ฉันมาทำอะไร” เยี่ยหวันหวั่นชายตามองเนี่ยอู๋หมิง

ทันใดนั้น เนี่ยอู๋หมิงถูมือ หัวเราะเสียงเบาแล้วเอ่ยว่า “เถ้าแก่โหย่วหมิง…เถ้าแก่ว่า ภารกิจของทหารรับจ้างก็เสร็จสิ้นแล้ว…เถ้าแก่โหย่วหมิง บัญชีค้างจ่ายนี้ก็ควร…”

แน่ละเนี่ยอู๋หมิงมาหาเธอเพื่อถามหาเงินจริงๆ…

เยี่ยหวันหวั่นจ้องเนี่ยอู่หมิงอย่างไม่อยากเชื่อ ใครให้ความกล้าหมอนี่ทำหน้าหนามาขอเงินเธอกันเนี่ย!

“เนี่ยอู๋หมิง ทำไมคุณหน้าไม่อายขนาดนี้” เยี่ยหวันหวั่นถูกอีกฝ่ายทำโมโหจนหัวเราะแล้ว

“เถ้าแก่โหย่วหมิง ทำไมเหรอ…” เนี่ยอู๋หมิงมีสีหน้าไร้เดียงสา

“ยังมีหน้ามาถามฉันจะเอาเงิน…” เยี่ยหวันหวั่นแทบอยากตบเนี่ยอู๋หมิงให้ตาย “คุณรับภารกิจฉันแล้วยังรับภารกิจของตระกูลหยวน คุณหัวใส กินรวบสอง…นี่ก็แล้วไป แต่แม่งยังทำเอาฉันโดนกู่พิศวาสปีศาจนั่นด้วย…ผลลัพธ์ล่ะพวกคุณดีนักนะ ตบๆ ก้นเสร็จก็หนีไป…จนตอนนี้ฉันก็ยังไม่ได้ถอนกู่พิศวาส คุณว่ามาสิ จะชดเชยให้ฉันยังไง”

เนี่ยอู๋หมิงกะพริบตาปริบ “เอ๊ะ? กู่พิศวาส? ไม่ใช่กู่สองใจเป็นหนึ่งเหรอ กู่ชนิดนี้หาคนที่เถ้าแก่โหย่วหมิงชอบมาสักคนก็ถอนได้แล้ว ง่ายจะตายไป!”

เยี่ยหวันหวั่นสูดหายใจลึกก่อนพ่นออกไปโดยตรง “ฉันจะไปรู้ได้ยังไง! ฉันต่างหากอยากถามคุณมากกว่า! หมอเขาบอกว่าเจ้าของนั่นมันวิวัฒนาการยกระดับในตัวฉันแล้ว!”

เนี่ยอู๋หมิงมองออกไปนอกหน้าต่าง จู่ๆ ก็ยิ้มเอ่ย “น้องโหย่วหมิง น้องโหย่วหมิงดูสิ วันนี้ลมดีแสงแดดสดใส อากาศไม่เลวเลยนะ”

เยี่ยหวันหวั่นมองนอกหน้าต่างโดยไม่รู้ตัว จากนั้นก็ยิ้มเย็นเอ่ย “ตอนนี้เป็นกลางคืน”

“เถ้าแก่โหย่วหมิง ดูสิ ดวงจันทร์กลมมากเลยนะ!” เนี่ยอู๋หมิงรีบเอ่ย

“กลมไม่กลมฉันไม่รู้ แต่ฉันมองว่ามันใหญ่เหมือนหน้าคุณ” เยี่ยหวันหวั่นเอ่ยปาก

“ฮ่าๆๆ น้องโหย่วหมิง ฉันยังมีธุระ ไปก่อนนะ” เยี่บอู่หมิงทำท่าจะลุกขึ้นจากไป

“อย่าเพิ่งไปสิ” เยี่ยหวันหวั่นคว้าแขนของเนี่ยอู๋หมิงไว้ “ฉันยังไม่ได้ให้เงินเลยนะ”

ได้ยินคำพูดของเยี่ยหวันหวั่น เนี่ยอู๋หมิงส่ายหน้ารัว “น้องโหย่วหมิงพูดอะไรน่ะ! น้องโหย่วหมิงกำลังหยามเกียรติฉันชัดๆ! พวกเราสองคนมีความสัมพันธ์อะไรกัน

“เป็นพี่น้องร่วมสาบาน เป็นสหายรักที่จับมือกันมุ่งไปข้างหน้าบนเส้นทางชีวิตไง แค่ว่าจ้างทหารรับจ้างไม่กี่คนจากฉันถึงกับยังจะจ่ายเงินให้ฉัน นี่น้องโหย่วหมิงไม่ได้กำลังตบหน้าฉันเนี่ยอู๋หมิงอยู่เหรอ ห้ามทำแบบนั้นเด็ดขาดเชียวนะ!”

เวลานี้เยี่ยหวันหวั่นมีสีหน้าโง่งม นี่มันเจ้าการละครมาเอง…

ตอนนั้นที่ประเทศจีนทำไมถึงไม่มีคนค้นพบว่าเนี่ยอู๋หมิงนี่ยังมีพรสวรรค์แบบนี้กันนะ ถ้ารู้อย่างนี้ก่อนแล้วปั้นเขาเป็นราชาจอเงิน นั่นจะไม่ใช่เรื่องง่ายสบายบรื๋อหรอกเหรอ!

อีกอย่าง พี่น้องร่วมสาบาน ตัวเธอไปสาบานกับเขาตอนไหนกัน

“เรื่องที่ฉันโดนกู่จะทำยังไง” เยี่ยหวันหวั่นชำเลืองมองเนี่ยอู๋หมิงแวบหนึ่ง

“ฮ่าๆ…น้องโหย่วหมิง น้องโหย่วหมิงเก่งกาจเกินไปแล้วจริงๆ เป็นครั้งแรกเลยที่ฉันได้ยินว่าคนโดนกู่สองใจเป็นหนึ่งทำให้กู่กลายพันธุ์เป็นกู่พิศสวาสได้ แต่น้องโหย่วหมิงวางใจได้ นี่มันจะไปยากอะไร แค่กู่พิศสวาสจิ๊บจ๊อยเท่านั้น…