บทที่ 1525 ไปรับพวกเขาสองคน / บทที่ 1526 ความชอบแปลกๆ

บทที่ 1525 ไปรับพวกเขาสองคน

ถังถังเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วก็ตอบว่า “อื้ม…ทำได้ครับ”

“ถังถังต้องจำไว้นะ เรื่องนี้เป็นความลับระหว่างถังถังกับแม่ บอกใครไม่ได้ทั้งนั้น เข้าใจไหมจ๊ะ…” เยี่ยหวันหวั่นกล่าว

“อื้ม เข้าใจครับ” ถังถังตอบ

ได้ยินอย่างนั้น เยี่ยหวันหวั่นจึงโล่งอกไปเรื่องหนึ่ง

ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ตามที่เกี่ยวกับถังถัง เธอจะเบาใจไม่ได้เด็ดขาด ถ้า ‘เนี่ยอู๋โยว’คนนั้นเป็นตัวจริงก็โชคดีไป แต่ถ้าเป็นตัวปลอม…ยิ่งคิดก็ยิ่งน่ากลัว!

ขอแค่ถังถังทำตามที่เธอบอก เมื่อถึงเวลาเป็นตัวจริงหรือตัวปลอมก็จะรู้เอง ถ้า ‘เนี่ยอู๋โยว’คนนั้นเป็นตัวจริงเธอก็จะได้ไปบอกอี้สุ่ยหานได้ถูก

……

วันต่อมา หลังจากที่เยี่ยหวันหวั่นตรวจเอกสารในพันธมิตรอู๋เว่ยจำนวนหนึ่งเสร็จ เธอไม่ได้กลับบ้าน แต่มุ่งหน้าไปยังโซนเสิ่นแทน

ตระกูลเสิ่น หนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่ของรัฐอิสระตั้งอยู่ ณ ที่แห่งนี้เอง

เยี่ยหวันหวั่นมองการ์ดเชิญในมือ จากนั้นก็จอดรถแถวๆ ตระกูลเสิ่นตามที่อยู่ที่เขียนไว้บนการ์ดเชิญ

เยี่ยหวันหวั่นเพิ่งจะลงจากรถ ชายฉกรรจ์ใส่ชุดสูทกลุ่มหนึ่งก็รีบก้าวเข้ามาหา จ้องเยี่ยหวันหวั่นแล้วบอกว่า “จอดรถบริเวณตระกูลเสิ่นไม่ได้นะครับ!”

แต่เยี่ยหวันหวั่นยังไม่ทันพูดอะไร ชายคนหนึ่งในกลุ่มก็เหลือบเห็นการ์ดเชิญในมือเยี่ยหวันหวั่น

“ขออภัยครับ…ไม่ทราบว่า…คุณมาร่วมงานเลี้ยงเหรอครับ?” สีหน้าเย่อหยิ่งของชายหนุ่มอ่อนลงทันที

เยี่ยหวันหวั่นพยักหน้า “งานเลี้ยงเลิกราของคุณชายใหญ่เสิ่น”

“อ้อ…ขออภัยที่เข้าใจผิด เชิญตามผมมาครับ!”

ชายหนุ่มยิ้มกว้าง ค้อมกายแล้วผายมือทำท่า ‘เชิญ’

บริเวณตระกูลเสิ่น โดยเฉพาะช่วงที่มีงานเลี้ยงฉลอง ผู้หญิงที่หน้าตาดีหน่อยก็จะเดินวนเวียนไปมาแถวๆ นี้ คนที่มาร่วมงานเลี้ยงของตระกูลเสิ่นได้มีแต่คนใหญ่คนโตที่มีอิทธิพลกันทั้งนั้น ถ้าตกได้ซักคนสองคนก็สบายไปทั้งชีวิต

ขณะเดินมาใกล้ถึงคฤหาสน์ตระกูลเสิ่น มือถือของชายหนุ่มกลับดังขึ้นมา

“ขออภัยครับ…” ชายหนุ่มมองเยี่ยหวันหวั่นอย่างเกรงใจเล็กน้อย

“ไม่เป็นไรค่ะ” เยี่ยหวันหวั่นกล่าว

พอได้รับอนุญาตจากเยี่ยหวันหวั่น ชายหนุ่มจึงค่อยรับสาย

“คุณชายใหญ่ว่าไงนะครับ…อะไรนะครับ ให้ผมไปรับนายแห่งอาชูร่า…ผมเพิ่งรับสุภาพสตรีท่านหนึ่งมา…” ชายหนุ่มหน้าเปลี่ยนสีเล็กน้อย

พอได้ยินคำว่านายแห่งอาชูร่าจากปากชายหนุ่ม เยี่ยหวันหวั่นก็นึกสนใจขึ้นมาทันที

หรือว่างานฉลองเลิกกันของคุณชายใหญ่เสิ่นคนนี้ถึงกับเชิญนายแห่งอาชูร่ามาด้วย?

“อะไรนะ จี้หวงด้วยเหรอครับ?! ให้ผมไปรับด้วยเหรอครับ?”

เยี่ยหวันหวั่นอึ้ง

เยี่ยหวันหวั่นปากกระตุกเล็กน้อย เธอคงประเมินตาคนรวยสมองทึ่มคนนี้ต่ำไปซะแล้ว…ไม่ใช่แค่เชิญเธอที่เป็นหัวหน้าพันธมิตรอู๋เว่ยมา แต่ยังเชิญนายแห่งอาชูร่ามาด้วย…แม้แต่จี้ซิวหร่านเขาก็ยังเชิญมาได้ ต้องใช้เงินก้อนโตขนาดไหนกันนะ…

“คุณผู้หญิงครับ ต้องขออภัยจริงๆ คุณช่วยรอผมอยู่ที่นี่ซักครู่ได้ไหมครับ คุณชายใหญ่สั่งให้ผมไปรับแขกคนสำคัญสองคน ผมขอไปรับพวกเขามาก่อนได้ไหมครับ?” หลังจากวางสาย ชายหนุ่มก็หันมาถามเยี่ยหวันหวั่น

“ได้ค่ะ ไม่เป็นไร คุณไปทำธุระก่อนเถอะค่ะ” เยี่ยหวันหวั่นพยักหน้า

“คุณผู้หญิงรออยู่ที่นี่นะครับ อย่าเดินไปเดินมา อย่าเข้าไปในตระกูลเสิ่นตามลำพัง เพราะตระกูลเสิ่นกว้างมาก ถ้าไม่มีผมคอยนำทางจะหลงทางเอา…” เอ่ยจบ ชายหนุ่มก็เดินจากไปโดยไม่หันมามองอีก

เยี่ยหวันหวั่นพูดไม่ออก

ทำไมฟังแล้ว…ไม่ค่อยรื่นหูเลยนะ…ตระกูลเสิ่นกว้างมากอาจจะหลงทาง หมายความว่ายังไงกัน?

หลังจากคนของตระกูลเสิ่นเดินออกไป เยี่ยหวันหวั่นก็ยืนรอข้างทางอย่างสบายใจ คงไม่ใช่ว่าจะเชิญมาหมดทั้งนายแห่งอาชูร่ากับจี้ซิวหร่านหรอกนะ…

————————————————————————————-

บทที่ 1526 ความชอบแปลกๆ

เยี่ยหวันหวั่นยังไม่ทันคิดอะไรมาก จู่ๆ กลับโดนคนผลักจากข้างหลัง

เยี่ยหวันหวั่นหันหลังไปมองหญิงสาวกลุ่มหนึ่งที่แต่งตัวสวยเป็นพิเศษ

“มีอะไร” เยี่ยหวันหวั่นขมวดคิ้ว เธอไม่รู้จักหญิงสาวกลุ่มนี้ ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนด้วยซ้ำ

“หึๆ รู้จักเคารพกฎบ้างนะ” หญิงสาวหน้าตาสะสวยคนหนึ่งเหลือบมองเยี่ยหวันหวั่น “แต่งตัวใสๆ อย่างนี้ ตั้งใจจะมาตกผู้ชายแถวๆ ตระกูลเสิ่นซักกี่คนกันล่ะ?”