บทที่ 1527 สวยมาก / บทที่ 1528 สตรีตั้งใจแต่งหน้าเพื่อคนที่รัก

บทที่ 1527 สวยมาก

กลุ่มหญิงสาวที่ยืนข้างกายเยี่ยหวันหวั่นได้แต่ยืนอึ้ง หันไปมองเยี่ยหวันหวั่นด้วยสายตาเหลือเชื่อ

ตอนแรกนึกว่าผู้หญิงคนนี้เป็นเหมือนกับพวกเธอ…แต่นึกไม่ถึงว่าเธอจะเป็นถึงแขกที่ตระกูลเสิ่นเชิญมา!

ถึงขั้นรู้จักกับจี้หวง นายแห่งอาชูร่ายังเรียกเธอว่าหัวหน้าไป๋เฟิ่ง…

ไป๋เฟิ่ง…ผู้นำพันธมิตรอู๋เว่ยแห่งรัฐอิสระ…

ตอนนี้พี่โจวทำหน้าหวาดกลัว ใบหน้าซีดเซียว นี่เธอทำอะไรกับแบดเจอร์แห่งพันธมิตรอู๋เว่ยกันเนี่ย…

“หัว…หัวหน้าไป๋…มะ…เมื่อกี้ฉัน…” พี่โจวมองเยี่ยหวันหวั่น แล้วเอ่ยเสียงละล่ำละลักด้วยความแตกตื่น

แต่พี่โจวยังไม่ทันพูดอะไร เยี่ยหวันหวั่นก็ออกเดินไปกับคนของตระกูลเสิ่น โดยไม่หันมามองซักนิด เหมือนไม่ได้ยินเสียงเธอด้วยซ้ำ

พอพวกเยี่ยหวันหวั่นเดินออกไป เสียงฮือฮาก็ดังระงมไปทั่วบริเวณ

“สวรรค์…ผู้หญิงคนนั้นเป็นผู้ก่อตั้งพันธมิตรอู๋เว่ย ไป๋เฟิ่ง แบดเจอร์แห่งพันธมิตรอู๋เว่ย!”

“ได้ยินว่าแบดเจอร์ฆ่าคนไม่กระพริบตา กลุ่มอำนาจอื่นไม่กล้าไปยุ่งกับเธอง่ายๆ…”

“ไม่นึกเลยว่าไป๋เฟิ่งจะสาวขนาดนี้ ตอนแรกฉันนึกว่าไป๋เฟิ่งจะหน้าตาน่ากลัว มีกล้ามเนื้อเป็นมัดๆ ซะอีก…นี่มันไม่ใช่เลยนี่นา…”

ผู้หญิงที่ใส่ชุดเดรสสีขาว รองเท้าส้นสูง หน้าตาสะสวยอย่างกับนางในวรรณคดีคนนี้ ไม่นึกเลยว่า…จะเป็นแบดเจอร์…

ผ่านไปครู่หนึ่ง หญิงสาวหน้าตาดีรอบๆ ต่างก็หันไปมองพี่โจว แล้วแค่นเสียง “คุณโจว จะกลัวอะไร คนระดับหัวหน้าพันธมิตรอู๋เว่ยไป๋เฟิ่งจะมาแค้นคุณได้ยังไง ไป๋เฟิ่งคงเห็นคุณเป็นอากาศธาตุตั้งแต่แรกแล้ว…”

“นั่นสิ ไม่รักชีวิตแล้วรึไง ไม่รู้ฐานะคนอื่นเขาแล้วยังกล้าวางท่าขนาดนี้ อย่าว่าแต่เธอคนเดียวเลย ถึงตระกูลโจวทั้งตระกูลมาเอง เจอกับสมาชิกอู๋เว่ยแค่คนเดียวก็ยังต้องก้มหัวให้ แต่ยัยคุณหนูโจวนี่กลับกล้าวางท่าใส่หัวหน้าพันธมิตรอู๋เว่ย เพิ่งเคยพบเคยเห็นจริงๆ”

“หึๆ ไป๋เฟิ่งเขาน่ะเป็นถึงพยัคฆ์ จะสนใจหมาตัวหนึ่งได้ยังไง…อย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลย นึกว่าหัวหน้าไป๋เฟิ่งจะแก้แค้นตัวเองจริงๆ รึไง…น่าขำจริงๆ”

เสียงซุบซิบนินทารอบข้างทำให้พี่โจวหน้าเปลี่ยนสีไปมาไม่หยุด แต่กลับพูดอะไรไม่ออกซักคำ

……

เวลานี้ คนของตระกูลเสิ่นพาเยี่ยหวันหวั่น จี้ซิวหร่านกับซือเยี่ยหานเดินไปทางตระกูลเสิ่น ตลอดทางที่เดินมา พวกเขากลับไม่ได้พูดคุยอะไร

พวกเขาเดินเคียงกันเป็นแถว เยี่ยหวันหวั่นเดินข้างจี้ซิวหร่านอย่างเป็นธรรมชาติ แสดงให้เห็นว่าสนิทกับใครมากกว่า

“เสี่ยวเฟิ่ง มีเวลากลับบ้านไปกินข้าวบ้างนะ” จี้ซิวหร่านหันไปมองเยี่ยหวันหวั่น แล้วพูดยิ้มๆ

เยี่ยหวันหวั่นอึ้ง ไม่นานก็ได้สติ หันไปพยักหน้าให้จี้ซิวหร่าน “ได้สิ!”

อีกด้านหนึ่ง นัยน์ตาราวน้ำค้างแข็งของซือเยี่ยหานตวัดมองจี้ซิวหร่าน

เอ่ยจบ นัยน์ตาราวกับผิวมหาสมุทรใต้สายลมอ่อนของจี้ซิวหร่านก็หันไปจับจ้องหญิงสาวข้างกายที่วันนี้แต่งกายต่างจากปกติโดยสิ้นเชิง

เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาของจี้ซิวหร่าน เยี่ยหวันหวั่นก็หันไป “ทำไมเหรอ?”

จี้ซิวหร่านมองพิจารณาหญิงสาว “วันนี้เธอแต่งตัว…”

เยี่ยหวันหวั่นกระดกคิ้ว “ทำไม แปลกมากเหรอ?”

จี้ซิวหร่านเอ่ย “สวยมาก”

“ใช่ไหมล่ะ ฉันก็ว่างั้นแหละ!” เยี่ยหวันหวั่นพยักหน้าอย่างพอใจ