บทที่ 1533 กินเต็มที่ / บทที่ 1534 ทนรับความอับอายครั้งนี้ไม่ไหว

บทที่ 1533 กินเต็มที่

เนี่ยอู๋หมิงเอ่ย “เยี่ยม! ฉันชอบคนมีอารยธรรมอย่างนายนี่แหละ เป็นผู้ชายต้องไม่ฝืนใจใคร!”

เยี่ยหวันหวั่นเหลือบมองเนี่ยอู๋หมิง เนี่ยอู๋หมิงอยากจะแต่งงานกับคุณชายใหญ่ตระกูลเสิ่นเองมากกว่าล่ะมั่งเนี่ย…

“คนสวย ฉันให้คนรับใช้ขับรถมา แล้วเดี๋ยวฉันขับรถพาเธอไปกินลมชมวิวในห้องนอนฉัน หรือไม่ก็ไปเดินชมสวนสนุกที่ฉันสร้างไว้ข้างในบ้านดีกว่า…” คุณชายใหญ่ตระกูลเสิ่นจ้องเยี่ยหวันหวั่น แล้วยิ้มบอก

เยี่ยหวันหวั่นมองคุณชายใหญ่ตระกูลเสิ่น ปากกระตุกเล็กน้อย แต่กลับพูดอะไรไม่ออกซักคำ คนมีเงินจะทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น

“อะแฮ่ม น้องเสิ่น วันนี้เป็นงานเลี้ยงเลิกราของนาย ยังไงพวกเราไปที่งานเลี้ยงกันก่อนดีกว่านะ…” เนี่ยอู๋หมิงแนะนำ

“อืม พี่เนี่ยพูดมีเหตุผล” คุณชายใหญ่เสิ่นพยักหน้า จากนั้นก็พาเยี่ยหวันหวั่นกับเนี่ยอู๋หมิงเดินไปข้างหน้า

ผ่านไปครู่หนึ่ง ทั้งสามก็มาถึงงานเลี้ยง

ในงานเลี้ยงเต็มไปด้วยผู้คนคลาคล่ำ นอกจากผู้มีอิทธิพลจากกลุ่มอำนาจต่างๆ ยังมี ‘เนี่ยอู๋โยว’กับเนี่ยหลิงหลงรวมอยู่ด้วย

สายตาของเยี่ยหวันหวั่นกวาดผ่านกลุ่มคน ใบหน้าของจี้ซิวหร่านประดับด้วยรอยยิ้มจางๆ เขากำลังพูดคุยกับนายแห่งอาชูร่า ทั้งสองชะโงกหน้ากระซิบกันเป็นระยะ เหมือนเพื่อนเก่าที่ไม่ได้เจอกันมานานหลายปี

เยี่ยหวันหวั่นอดถอนหายใจไม่ได้ สองคนนี้เคยไม่ถูกชะตากันแท้ๆ แต่พอมาอยู่ในสถานการณ์อย่างงี้ กลับไม่แสดงความเป็นศัตรูกันให้เห็น ตรงกันข้ามเหมือนเพื่อนที่สนิทกันมากซะด้วยซ้ำ…ความสามารถในการยับยั้งชั่งใจระดับนี้ คนทั่วไปทำไม่ได้แน่ๆ

“กิน กินให้หนำใจ! ชีซิง นายกินอันนั้นทำไม มันถูกเกินไป! กินอันนี้ อันนี้แพง! นายนี่มันโง่จริงๆ!”

เยี่ยหวันหวั่นยังไม่ทันเดินไปหานายแห่งอาชูร่ากับจี้ซิวหร่าน เสียงคุ้นหูก็ดังมาจากกลุ่มคน

เยี่ยหวันหวั่นชะงัก หันไปมองที่มุมหนึ่งโดยจิตใต้สำนึก

เห็นเพียงเป่ยโต่วใส่ชุดสูท มือถือจานอาหาร ในจานเต็มไปด้วยของกินหายากราคาแพง

ชีซิงยืนอยู่ข้างเป่ยโต่ว ได้แต่ทำหน้าประดักประเดิดเมื่อถูกคนรอบข้างหันมามองด้วยสายตาแปลกๆ

“มา กินอันนี้ ฉันจะบอกให้นะ ไอ้นี่น่ะโคตรแพง อยู่ข้างนอกไม่มีปัญญากินแน่ อีกเดี๋ยว…ตอนเรากลับหาถูงมาใส่กลับบ้านหน่อยดีกว่า…” เป่ยโต่วพูดไปพลาง กินไปพลาง

“ถ้าไง นายไปกินตรงโน้นไหม…ฉันจะรอนายอยู่ตรงนี้” ชีซิงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปพูดกับเป่ยโต่ว

“พูดอะไรของนาย นายก็กินด้วยสิ กินตรงนี้เสร็จเราค่อยไปกินอีกฝั่ง เมื่อกี้ฉันเห็นฝั่งนู้นมีของอร่อยกว่านี้อีก!” เป่ยโต่วบอก

เยี่ยหวันหวั่นที่เห็นภาพนั้นก็อดยกมือกุมหน้าผากไม่ได้ ขายหน้าไปยันโคตรเหง้าตระกูลแล้ว…

พันธมิตรอู๋เว่ยเลี้ยงพวกนายไม่ดีรึไง…

“นี่ เหล่าชี นายว่าพี่เฟิ่งไปอยู่ไหนแน่ ยังไม่มาอีก โทรศัพท์ก็โทรฯ ไม่ติด ป่านนี้แล้วก็ยังไม่เห็น เกิดอะไรขึ้นนะ” เป่ยโต่วทำหน้าสงสัยเล็กน้อย ก่อนจะสอดส่ายสายตาไปทั่ว

เยี่ยหวันหวั่นรีบยกมือปิดหน้า กลัวว่าเป่ยโต่วจะเดินมาหาเธอ เธอรีบหมุนตัวทำท่าจะเดินไปจากตรงนี้

แต่เยี่ยหวันหวั่นเดินไปได้ไม่กี่ก้าว จู่ๆ เป่ยโต่วก็วิ่งตามมา

“ให้ตายเถอะ…เป็นไปไม่ได้…” เป่ยโต่วยืนอยู่ข้างเยี่ยหวันหวั่น มองพิจารณาเยี่ยหวันหวั่นตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วทำหน้าเหมือนเหลือเชื่อ “คุณคือพี่เฟิ่ง? พี่เฟิ่งจะแต่งตัวออกสาวขนาดนี้ได้ยังไง…”

“ไม่ใช่ค่ะ คุณจำคนผิดแล้ว…” เยี่ยหวันหวั่นเอ่ยด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ แต่งตัวออกสาวขนาดนี้…หมายความว่าไงยะ?

“เป็นไปได้ยังไง คุณคือพี่เฟิ่ง!” เป่ยโต่วตะลึง ในความทรงจำของเขา เยี่ยหวันหวั่นแต่งตัวกลางๆ ไม่ออกหญิงหรือชายเกินไป หรือไม่ก็แต่งตัวโทนดำตลอด…

————————————————————————————-

บทที่ 1534 ทนรับความอับอายครั้งนี้ไม่ไหว

คิดไม่ถึงว่าผู้หญิงที่สวยหวานหยดย้อยตรงหน้า จะเป็นหัวหน้าพันธมิตรอู๋เว่ยของพวกเขา?

“พีเฟิ่ง…”

ไม่นาน ชีซิงก็เดินมาหา แล้วพูดกับเยี่ยหวันหวั่น