บทที่ 1535 อยากเล่น เล่นเป็นเพื่อนได้ / บทที่ 1536 คุณหนูรองตระกูลเนี่ย

บทที่ 1535 อยากเล่น เล่นเป็นเพื่อนได้

“พอแล้ว ไม่ต้องพูดแล้ว” เนี่ยหลิงหลงมองเหล่ากุลสตรีแล้วส่ายหน้า

“เฮ้อ…หลิงหลง เธอใสซื่อเกินไปแล้ว” กุลสตรีหนึ่งในนั้นเอ่ยปาก

เยี่ยหวันหวั่นชำเลืองมองคนเหล่านั้นแวบหนึ่ง ถึงเธอไม่อยากก่อเรื่อง แต่นี่ก็ไม่ได้พิสูจน์ว่าเธอกลัวเรื่อง ถ้าอยากเล่น เธอก็เล่นเป็นเพื่อนได้

“คนพรรค์นี้เข้ามาในงานเลี้ยงตระกูลเสิ่นได้ยังไง” ฉับพลันนั้นกุลสตรีสวมชุดแดงคนหนึ่งก็ขมวดคิ้วน้อยๆ เอ่ยขึ้น “คงไม่ใช่ว่าแอบเข้ามา อยากตกผู้ชายตระกูลไหนหรอกนะ”

“คิกๆ อย่าพูดดีกว่า หน้าตาผู้หญิงคนนี้ไม่เลวจริงๆ นะ” กุลสตรีอีกคนจ้องเยี่ยหวันหวั่นพลางหัวเราะเยาะเอ่ย

“นั่นยังต้องถามเหรอ ต้องแอบลอบเข้ามาอยู่แล้ว” ระหว่างที่พูดกุลสตรีสวมชุดแดงก็เรียกชายตระกูลเสิ่นที่เดินผ่านหน้าไว้ทันที

“คุณผู้หญิงที่เคารพ ไม่ทราบต้องการให้ช่วยอะไรเหรอครับ” คนรับใช้ตระกูลเสิ่นยิ้มบางพลางเอ่ยถาม

“ผู้หญิงคนนี้แอบลอบเข้ามาหรือเปล่า” หญิงชุดแดงชี้ไปที่เยี่ยหวันหวั่น

ได้ยินดังนั้น สายตาของชายตระกูลเสิ่นพลันตกมาที่ตัวเยี่ยหวันหวั่น

“คุณผู้หญิงที่เคารพ…ขออภัย คุณช่วยแสดงบัตรเชิญของคุณหน่อยได้ไหมครับ” คนรับใช้ตระกูลเสิ่นอ้าปากเอ่นถามเยี่ยหวันหวั่น

“ได้สิ” เยี่ยหวันหวั่นพูดจบก็หยิบบัตรเชิญงานเลี้ยงออกมาจากในกระเป๋า

หลังคนรับใช้ตระกูลเสิ่นรับบัตรเชิญมาดู ก็คืนบัตรเชิญให้เยี่ยหวันหวั่นอย่างเปี่ยมความเคารพแล้วเอ่ยปาก “คุณผู้หญิงที่เคาระ ขออภัยอย่างยิ่ง รบกวนคุณแล้ว คุณเป็นแขกที่คุณชายใหญ่ตระกูลเสิ่นเชิญมาด้วยตัวเองจริงๆ ครับ”

เวลานี้เนี่ยหลิงหลงชำเลืองมองหญิงชุดแดงอย่างไม่พอใจอยู่บ้าง

ตระกูลเสิ่นเป็นที่แบบไหน ถ้าไม่มีบัตรเชิญ จะเข้ามาปะปนง่ายๆ อย่างนี้ได้ยังไง

วันนั้นเยี่ยหวันหวั่นอยู่ที่บ้านเนี่ย เธอก็เห็นคุณชายใหญ่ตระกูลเสิ่นให้บัตรเชิญเยี่ยหวันหวั่นกับตา

“ฉันสงสัยว่าคนพวกนี้ไม่มีบัตรเชิญ คุณช่วยตรวจสอบให้หน่อยได้ไหม” จู่ๆ เยี่ยหวันหวั่นก็มองคนรับใช้ตระกูลเสิ่นและเอ่ยปาก

ได้ยินดังนั้นคนรับใช้ตระกูลเสิ่นพยักหน้าน้อยๆ ก่อนเอ่ยกับหญิงชุดแดง “คุณผู้หญิงที่เคารพ รบกวนคุณแสดงบัตรเชิญสักหน่อยครับ”

“นายว่าไงนะ” หญิงชุดแดงเลิกคิ้ว “นายไม่รู้จักฉันเหรอ!?”

“ขออภัยครับ นี่เป็นหน้าที่ของผม รบกวนคุณผู้หญิงแสดงบัตรเชิญด้วยครับ” คนรับใช้ตระกูลเสิ่นยิ้มเอ่ย

หญิงชุดแดงหยิบบัตรเชิญออกมาจากในกระเป๋าแล้วโยนใส่คนรับใช้ตระกูลเสิ่นอย่างแรงทันที “ดูให้ละเอียดเลยซะสิ!”

หลังคนรับยืนยันบัตรเชิญแล้วจึงค่อยคืนบัตรเชิญให้เธอ

“หึๆ…” หญิงชุดแดงจ้องเยี่ยหวันหวั่น ส่งเสียงหัวเราะเย็นเยียบถึงกระดูกออกมาจากในปาก

ไม่ไกลนัก จักรพรรดิจี้สวมรอยยิ้มบาง สายตามองไปยังเยี่ยหวันหวั่นที่อยู่มุมหนึ่งบ่อยครั้ง

ซือเยี่ยหานเห็นจี้ซิวหร่านมองทางเยี่ยหวันหวั่นตั้งแต่ต้นจนจบ ในดวงตาก็ผุดแววเย็นเยียบน่าสะพรึง

…

“พอแล้ว หวันหวั่น นี่เป็นการเข้าใจผิดทั้งนั้น เธอก็อย่าใส่ใจเลย” เนี่ยหลิงหลงยิ้มเอ่ยกับเยี่ยหวันหวั่น

“ฉันยกโทษให้พวกเธอแล้ว” เยี่ยหวันหวั่นหัวเราะเสียงเบาก่อนเอ่ย

พูดจบ เนี่ยหลิงหลงกับ ‘เนี่ยอู๋โยว’ ก็พาพวกคนเดินสง่าจากไปจากจุดนี้

หลังเดินมาถึงที่มุมหนึ่ง หญิงชุดแดงขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน “นังชั่วนั่นนับเป็นตัวอะไร…ฉันจะต้องทำให้นังนั่นไม่ตายดีให้ได้!”

พูดจบกุลสตรีหนึ่งในนั้นก็มองเนี่ยหลิงหลงพลางยิ้มเอ่ย “คุณหนูสาม…ไม่สู้…”

สิ้นเสียงของหญิงชุดแดง เนี่ยหลิงหลงพลันหน้าเปลี่ยนสี ยยังไม่รอให้กุลสตรีคนนั้นได้สติกลับมา เสียง ‘เพียะ’ ก็ดังก้องขึ้น

เห็นแค่ว่าเนี่ยหลิงหลงพลิกมือตบหน้ากุลสตรีคนนั้นอย่างแรง

—————————————————————————————–