บทที่ 1537 ไม่ถูกใจผู้ชายคนนี้

เยี่ยหวันหวั่นกลับปฏิกิริยารวดเร็ว ในชั่วพริบตา กระโปรงเธอพลิ้วสไว ร่างกายเอนเล็กน้อย หลบ หลบผ่านไปได้โดยสัญชาตญาณ

“แกยังกล้าหลบงั้นเหรอ!” เห็นดังนั้นผู้หญิงชี้เยี่ยหวันหวั่นพลางเอ่ยอย่างโมโหว้าวุ่น

เวลานั้นสายตาของจี้ซิวหร่านกับซือเยี่ยหานตกลงบนตัวของเยี่ยหวันหวั่นตามๆ กัน

“หมายความว่ายังไง” เยี่ยหวันหวั่นประกายตาเย็นชา ต้องผู้หญิงตรงหน้าพล่งเอ่ยเสียงเย็น

“เฮ้อ เสี่ยวเวย ช่างเถอะ…ฉันผิดไปแล้ว เรื่องนี้แล้วๆ ไปเถอะนะ พวกเราอย่าพูดถึงอีกเลย…” ชายหนุ่มดึงแขนของหญิงสาวไว้ ท่าทางเหมือนอยากไกล่เกลี่ย

เวลานั้นสายตาคนรอบด้านต่างมองไปที่พวกเยี่ยหวันหวั่นทันที

เยี่ยหวันหวั่นมีสีหน้ายากบรรยาย ชายหญิงคู่นี้ป่วยหรือเปล่า…วิ่งออกมาจากโรงพยาบาลบ้าหรือไง

“เกิดเรื่องอะไรขึ้น?”

“ไม่รู้สิ…”

ทุกคนมีสีหน้าเปี่ยมความสงสัย วิจารณ์กันเสียงต่ำ

“ช่างเถอะ?” ผู้หญิงมองผู้ชายหัวเราะหยัน “ยังไงล่ะ ไปแอบกินข้างนอกแล้วยังจะปกป้องนังสำส่อนนี่เหรอ หืม?”

“อย่า…ที่สาธารณะคนมากมาย พวกเรามีเรื่องอะไรกลับบ้านไปค่อยคุยกัน…ฉันยอมรับผิดแล้ว…” ผู้ชายเอ่ย

“ได้…ในเมื่อเป็นอย่างนี้ งั้นพวกเราก็เลิกกัน” ผู้หญิงชำเลืองมองชายหนุ่มหนึ่งที

ได้ยินดังนั้นผู้ชายส่ายหน้ารัวก่อนชี้เยี่ยหวันหวั่น “เสี่ยวเวย ฉันผิดไปแล้ว…แต่โทษฉันไม่ได้จริงๆ นะ ทั้งหมดเป็นเพราะเธอ หเธอยั่วยวนฉัน…ฉันจะบอกคุณให้ เธอถูกใจเงินของฉันหรอก…ฉันก็แค่เล่นๆ กับเธอ ไม่ได้หลงรักเด็ดขาด…เสี่ยวเวย เธอจะเทียบคุณได้ยังไง!”

“เล่นๆ?” หญิงสาวแค่นหัวเราะ “เล่นเสียเงินไปไม่น้อยเลยสินะ…”

“ไม่เท่าไร…ฉันให้เงินเธอหนึ่งก้อน…ตัดขาดความสัมพันธ์แล้ว…” ชายหนุ่มรีบเอ่ย

ณ เวลานี้ คนรอบด้านฮือฮากันเป็นแถบ นี่คือเมียน้อยถูกเมียหลวงจับได้เหรอ

“ผู้ชายคนนี้คือคุณชายใหญตระกูลหังไม่ใช่เหรอ…ส่วนเด็กผู้หญิงคนนั้นคือคุณหนูใหญ่ตระกูลซุน สองคนเพิ่งจะหมั้นกัน…”

“คุณชายใหญ่ตระกูลหังเลี้ยงเมียน้อยข้างนอก ถูกคุณหนูใหญ่ตระกูลซุนจับได้เหรอ?”

“ส่วนผู้หญิงคนนั้นก็คือเมียน้อยที่ล่อลวงคุณชายใหญ่ตระกูลซุน…”

เวลานี้ทุกคนพากันเอ่ยปากแสดงความคิดเห็น

เยี่ยหวันหวั่นกวาดตามองสองคนนี้ ก่อนหน้านี้ยังคงงุนงงอยู่บ้าง แต่ตอนนี้กลับฟังเข้าใจแล้ว…

สองคนนี้ เอาจริงเหรอ เป็นการเข้าใจผิดกัน หรือว่า…ถูกคนยุแหย่?

“นังสารเลว แกนับเป็นตัวอะไร กล้าอ่อยผู้ชายของฉัน? วันนี้ฉันจะต้องทำลายหน้าแกให้ได้!” คุณหนูใหญ่ตระกูลซุนจ้องเยี่ยหวันหวั่นพลางเอ่ยเสียงเย็นเยียบ

เวลานี้บนที่นั่งแขกผู้มีเกียรติ ซือเยี่ยหานมองคุณชายใหญ่ตระกูลหังคนนั้นก่อน จากนั้นก็เก็บสายตาไม่มีความผิดปกติอะไร

“เสี่ยวเวย…ไม่ว่าคุณจะทำยังไงผมก็ยืนข้างคุณ…ผมผิดไปแล้ว ผมก็ถูกผู้หญิงคนนี้ล่อหลอก เธอเป็นมือโปร…ยั่วยวนผมอย่างนี้…ทำผมหุนหันเสียความมีเหตุผล…ทำเรื่องผิดไปชั่วขณะ…” คุณชายใหญ่ตระกูลหังถอนใจเอ่ยไม่หยุด

“นังชั้นต่ำ คุกเช่าให้ฉันเดี๋ยวนี้!” คุณหนูใหญ่ตระกูลซุนจ้องเยี่ยหวันหวั่นพลางตวาดเสียงโมโห

ได้ยินดังนั้น มุมปากเยี่ยหวันหวั่นยกขึ้นน้อยๆ เธอหัวเราะเย็นแล้วเอ่ย “จิ๊…เธอพูดสิ ว่าแม้แต่ผู้ชายของตัวเองก็คุมไม่อยู่ แถมยังจะมาโทษคนอื่นว่าล่อลวงผู้ชายของเธอ…”

“แกว่าไงนะ” คุณหนูใหญ่ตระกูลซุนเอ่ยเสียงเย็น

“แต่น่าเสียดาย ผู้ชายคนนี้น่ะ…ฉันไม่ถูกใจสักนิด พวกเธอจำคนผิดแล้ว” เยี่ยหวันหวั่นเลิกคิ้วอ้าปากเอ่ย

—————————————————————————————–

บทที่ 1538 ยั่วฉันทีเดียวก็ติดแล้ว

“จำคนผิด?” คุณชายใหญ่ตระกูลหังขึ้นหน้ามาชี้เยี่ยหวันหวั่นทันที “ผู้หญิงคนนี้เป็นฝ่ายล่อลวงฉันก่อน…ต่อมายังขู่เอาเงินก้อนใหญ่จากฉัน ตอนนี้ยังมาบอกว่าพวกเราจำคนผิด?”