บทที่ 1565 ดับไฟ / บทที่ 1566 แสดงละครได้ไม่เลวเลยนี่

บทที่ 1565 ดับไฟ

“ต้มชา? อ้อ…”

เยี่ยหวันหวั่นหมุนตัวเดินไปทางห้องรับแขก ไม่นานก็นั่งลงบนโต๊ะชา แล้วต้มชาให้จี้ซิวหร่านหนึ่งถ้วย

ไม่นาน จี้ซิวหร่านก็ดื่มชารวดเดียวหมดแก้ว

“ดึกๆ ดื่นๆ…ทำไมต้องดื่มชา” เยี่ยหวันหวั่นมองจี้ซิวหร่านอย่างไม่ค่อยเข้าใจ

“ดับไฟ” จี้ซิวหร่านยิ้มตอบ

เยี่ยหวันหวั่นสะอึก ช่วยหยุดยิ้มทีได้มั๊ย…ระเบิดอารมณ์ออกมาเลยยังดีกว่า ฉันกลัวจะตายอยู่แล้ว…

“ซิวหร่าน ฟังฉันอธิบายก่อนนะ เรื่องวันนี้ไม่ได้เป็นอย่างที่คุณคิด นายแห่งอาชูร่ามา…เขามา…ใช่ เขามาคุยเรื่องการร่วมมือกันกับฉัน!” เยี่ยหวันหวั่นกล่าวอย่างตรงไปตรงมา

แต่จี้ซิวหร่านกลับไม่สนใจที่เธอพูด เขายิ้มบอกว่า “ฉันกับอาจารย์คนหนึ่งในโรงเรียนชื่อเยี่ยนมีบุญคุญติดค้างกันไว้ ไม่กี่วันก่อนฉันทักทายเขา เธอไปที่โรงเรียนชื่อเยี่ยนได้เลย”

“ไปโรงเรียนชื่อเยี่ยน?”

เยี่ยหวันหวั่นทำหน้างง พวกเขากำลังคุยกันเรื่องเธอกับนายแห่งอาชูร่าไม่ใช่เหรอ ทำไมจู่ๆ ถึงได้พูดเรื่องโรงเรียนชื่อเยี่ยนล่ะ…

อีกอย่าง อยู่ดีๆ จี้ซิวหร่านจะให้เธอไปทำอะไรที่โรงเรียนชื่อเยี่ยน ให้ไปเป็นอาจารย์เหรอ?

“ซิวหร่าน ฉันจะไปโรงเรียนชื่อเยี่ยนทำไม…” เยี่ยหวันหวั่นไม่เข้าใจ

“บอกให้ไปก็ไปเถอะ” จี้ซิวหร่านยิ้มบอก

เยี่ยหวันหวั่นเงียบ

ถึงเยี่ยหวันหวั่นจะอยากไปโรงเรียนชื่อเยี่ยนอยู่แล้วก็จริง

ผอ.คนนั้นถ้ายอมช่วยเธอล่ะก็ บางทีเธออาจจะได้ความทรงจำกลับมาก็ได้

แต่ยังไงเธอก็เป็นหัวหน้าพันธมิตรอู๋เว่ย ด้วยระดับความเยี่ยมยอดของโรงเรียนชื่อเยี่ยน ไม่มีทางชอบพันธมิตรอู๋เว่ยแน่นอน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าผอ.คนนั้นจะยื่นมือเข้ามาช่วย

“นี่เป็นจดหมายแนะนำ ไปถึงโรงเรียนชื่อเยี่ยนแล้วเอาจดหมายแนะนำของฉันให้พวกเขาดูก็พอ” พูดจบ จี้ซิวหร่านยื่นจดหมายที่เอามาจากไหนไม่รู้ให้เยี่ยหวันหวั่น

“โอเค…” เยี่ยหวันหวั่นรับจดหมายไป

ถึงไม่รู้ว่าจี้ซิวหร่านคิดอะไรอยู่กันแน่ แต่เธอก็ควรไปโรงเรียนชื่อเยี่ยนอยู่แล้ว…กลุ้มใจอยู่พอดีเลยว่าจะไปไม่ได้! จี้ซิวหร่านใจดีจริงๆ

“ฉันจะไปโรงเรียนชื่อเยี่ยนในฐานะอะไรล่ะ?” เยี่ยหวันหวั่นถามด้วยความสงสัย

“เฟรชชี่” จี้ซิวหร่านตอบ

เยี่ยหวันหวั่นอึ้ง ไปเป็นนักเรียนอีกแล้วเหรอ? เธอเบื่อชีวิตในรั้วโรงเรียนเต็มทีแล้วนะ! ไม่อยากไปโรงเรียนอีกแล้ว! นอกจากจะไปเป็นครู!

“ซิวหร่าน คุณจะให้หัวหน้าพันธมิตรอู๋เว่ยไปเป็นนักเรียนของโรงเรียนชื่อเยี่ยน?” เยี่ยหวันหวั่นจ้องจี้ซิวหร่าน “ฉันน่ะไม่เป็นไร แต่ว่า…ทุกคนในพันธมิตรอู๋เว่ยคงรับไม่ได้…ยังไง คุณให้ฉันไปเป็นครูหรืออาจารย์แบบนั้นจะดีกว่า…”

เยี่ยหวันหวั่นเพิ่งพูดจบ จี้ซิวหร่านกลับส่ายหน้า “อาจารย์ในโรงเรียนชื่อเยี่ยนต้องเลื่อนขั้นจากคนในโรงเรียนขึ้นไป อย่าว่าแต่เธอเลย แม้แต่ฉันถ้าจะไปเป็นอาจารย์ในสามโรงเรียนชื่อดังก็ยังยาก อีกอย่าง เธอไม่จำเป็นต้องไปในฐานะหัวหน้าพันธมิตรอู๋เว่ย เปลี่ยนตัวตนก็พอ”

เยี่ยหวันหวั่นได้แต่เอือมระอา เปลี่ยนตัวตนอีกแล้วเหรอ…

“เอ่อ จู่ๆ ฉันก็นึกขึ้นได้ว่าพักนี้พันธมิตรอู๋เว่ยมีงานเยอะมาก!” เยี่ยหวันหวั่นรีบบอก

“อ้อ?” จี้ซิวหร่านจ้องเยี่ยหวันหวั่นด้วยสายตาแฝงความนัย “ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นเธอกับฉันมาคุยกันเรื่องเธอกับนายอาชูร่าหน่อย เป็นไง?”

สิ้นเสียงจี้ซิวหร่าน เยี่ยหวันหวั่นรีบยิ้มบอก “ซิวหร่าน…จริงๆ ฉันอยากไปดูโรงเรียนชื่อเยี่ยนให้เห็นกับตาซักครั้งมานานแล้ว…ฉันไปแน่นอน”

“อืม” จี้ซิวหร่านพยักหน้า

เยี่ยหวันหวั่นเงียบ จี้ซิวหร่าน ถือว่านายแน่มาก!

“ดึกแล้ว ไม่กวนล่ะ รีบพักผ่อนเถอะ” จี้ซิวหร่านลุกขึ้นช้าๆ หลังบอกลาเยี่ยหวันหวั่น ก็หมุนกายเดินจากไป

————————————————————————————-