บทที่ 1605 ตอกกลับอาจารย์ / บทที่ 1606 ถึงตายก็จะรักษาหน้าไว้ อยู่ไปก็รับกรรม

บทที่ 1605 ตอกกลับอาจารย์

ทหารรับจ้างจำนวนหนึ่งทำหน้าประหลาดใจ นึกว่าเยี่ยหวันหวั่นไปมีเรื่องกับอาจารย์คนนี้เข้า แต่นักเรียนทหารรับจ้างหลายคนก็รู้ดีว่าเรื่องนี้ไม่ได้ง่ายดายเหมือนที่เห็น เกรงว่าต้นเหตุน่าจะมาจากจางจั้วเหนียน อาจารย์โรงเรียนชื่อเยี่ยนคนนี้ชื่อจางต๋า เป็นลุงของจางจั้วเหนียน…

“เยี่ยหวันหวั่น นี่เป็นแผนที่อย่างละเอียดของจุดทำภารกิจ แล้วก็รายละเอียดที่เธอต้องระวัง มาหยิบเอง” อาจารย์จางต๋ามองเยี่ยหวันหวั่น แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่ยี่หระ

นาทีนี้ โจวเทาทำหน้าย่ามใจ โจวฝูหยักยิ้มมุมปาก เธออยากเห็นนักว่าผู้หญิงคนนี้จะตายน่าอนาถแค่ไหน

แต่เยี่ยหวันหวั่นที่นั่งประจำที่ กลับไม่คิดจะลุกแต่อย่างใด

“เยี่ยหวันหวั่น ไม่ได้ยินที่ฉันพูดเหรอ” อาจารย์โรงเรียนชื่อเยี่ยนหน้าบึ้งเล็กน้อย

“ขอโทษนะคะอาจารย์…ภารกิจนั่น ฉันไม่สนใจซักนิด แล้วก็ไม่คิดจะทำด้วยค่ะ” ผ่านไปครู่หนึ่ง เยี่ยหวันหวั่นมองอาจารย์โรงเรียนชื่อเยี่ย แล้วเอ่ยขึ้น

สิ้นเสียงของเยี่ยหวันหวั่น ทุกคนในห้องต่างทำหน้าตะลึง

เยี่ยหวันหวั่นคนนี้ไม่รู้กฎของโรงเรียนชื่อเยี่ยนหรือยังไง?! อย่าว่าแต่นักเรียนใหม่เลย ถึงจะเป็นทหารรับจ้างระดับ S ถ้าไม่ทำตามกฎของโรงเรียนชื่อเยี่ยน ก็ต้องม้วนเสื่อแล้วไสหัวออกไปจากที่นี่…

อาจารย์โรงเรียนชื่อเยี่ยนทำหน้าเครียด มองเยี่ยหวันหวั่นแล้วบอกว่า “เยี่ยหวันหวั่น เธอกำลังล้อฉันเล่นเหรอ”

เยี่ยหวันหวั่นพยักหน้าเล็กน้อย “อาจารย์จาง ฉันคิดว่าอาจารย์อาจจะเข้าใจอะไรบางอย่างผิดไป”

“อ้อ งั้นเธอตั้งใจจะรับภารกิจแล้วใช่ไหม” จางต๋ากล่าว

“ฉันหมายความว่า ฉันไม่เคยล้อเล่นกับคนที่ไม่สนิทต่างหากค่ะ” เยี่ยหวันหวั่นกระตุกมุมปาก เผยให้เห็นรอยยิ้มกวนประสาท

สิ้นเสียงเยี่ยหวันหวั่น ทุกคนก็หัวเราะลั่น

อาจารย์ชื่อเยี่ยนทำหน้าเครียด ชี้หน้าเยี่ยหวันหวั่น “ได้ ในเมื่อไม่รับ งั้นตอนนี้ก็กลับหอไปเก็บของของเธอ แล้วไสหัวออกไปจากชื่อเยี่ยนซะ!”

“ไสหัวไป?” เยี่ยหวันหวั่นแค่นยิ้ม “ทำไมฉันต้องไสหัวไป”

“เยี่ยหวันหวั่น นี่เป็นกฏของโรงเรียนชื่อเยี่ยน!” อาจารย์ชื่อเยี่ยนตวาดเสียงดัง

“งั้นดูเหมือนว่าอาจารย์จะไม่รู้จักกฎของโรงเรียนชื่อเยี่ยนดีเท่าไหร่ นักเรียนทหารรับจ้างทุกคน หากไม่ยินยอมรับภารกิจที่ทางโรงเรียนกำหนดมาให้ สามารถเลือกทำภารกิจบนบอร์ดเพื่อทดแทนได้” เยี่ยหวันหวั่นยิ้มบอก

สิ้นเสียงของเยี่ยหวันหวั่น อาจารย์โรงเรียนชื่อเยี่ยนเอ่ยหยัน “ใช่ มีกฎอย่างงั้นอยู่จริง แต่…ถ้าระดับสูงกว่าภารกิจที่ทางโรงเรียนกำหนดให้หนึ่งระดับ ภารกิจที่ฉันมอบหมายให้เธอเป็นภารกิจที่ยากที่สุดขอระดับ D เธอจะรับภารกิจบนบอร์ดมาทำก็ได้ แต่อย่างต่ำที่สุดต้องเริ่มจากภารกิจที่ยากที่สุดของระดับ C ขึ้นไป!”

ภารกิจที่ยากที่สุดของระดับ C แทบจะใกล้เคียงระดับ B อยู่แล้ว ผู้หญิงคนนี้ถ้ากล้ารับภารกิจอย่างงั้นจริง ก็ไม่ต่างจากรนหาที่ตายเลย!

“ได้ค่ะ ฉันจะไปรับภารกิจเดี๋ยวนี้”

เยี่ยหวันหวั่นยิ้มเล็กน้อย จากนั้นก็ลุกขึ้นยืน สาวเท้าเดินออกจากห้องเรียน แล้วมุ่งหน้าไปที่โซนประกาศภารกิจ

อาจารย์ชื่อเยี่ยนรีบหมุนตัวเดินตามไปทันที

“ไป ไปดูกันเถอะ…”

หลี่ซินหันไปพูดกับทุกคน

“หึ…ผู้หญิงคนนั้นก็แค่ปากเก่งไปงั้นแหละ ภารกิจยากสุดของระดับ C งั้นเหรอ แค่พูดใครก็ทำได้” โจวเทาแค่นยิ้ม

“พี่ อย่าพูดอย่างงี้สิ อีกเดี๋ยวคนอื่นเขาก็ต้องม้วนเสื่อไสหัวออกไปแล้ว” โจวฝูยิ้ม

ระหว่างพูดคุยกัน นักเรียนห้อง D ทุกคนจับกลุ่มเดินไปยังโซนประกาศภารกิจ

……

เวลานี้ ณ โซนประกาศธุรกิจ มีนักเรียนทหารรับจ้างหลายคนที่กำลังเลือกภารกิจที่เหมาะสมกับตัวเอง