บทที่ 1625 สไตล์ที่ชอบ / บทที่ 1626 ปล่อยไปไม่ได้

บทที่ 1625 สไตล์ที่ชอบ

“เป็นไง? เป็นการแลกเปลี่ยนที่คุ้มค่าใช่ไหมล่ะ!” เสิ่นเทียนเฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงมั่นอกมั่นใจ

“หึ…” จี้ซิวหร่านหลุบตา รอยยิ้มพาดผ่านนัยน์ตาสุกใสดูไร้พิษภัยของเขา

เสิ่นเทียนเฉินกระพริบตาปริบๆ “จี้หวงยิ้มอะไร?”

จี้ซิวหร่านเอ่ย “คุณชายเสิ่นรู้ได้ยังไง ว่าผู้น้อยจี้ชอบผู้หญิงสไตล์ไหน?”

“ก็ต้องเป็นผู้หญิงที่สวยสง่ามาจากตระกูลใหญ่อยู่แล้ว! เอ๊ะ…หรือว่าไม่ใช่?” เสิ่นเจียนเฉินทำหน้าสงสัย

จี้ซิวหร่านยังคงยิ้ม แต่น้ำเสียงกลับจริงจังไม่ล้อเล่นแม้แต่น้อย “ไม่ใช่”

เสิ่นเจียนเฉินอึ้ง

หมายความว่าไง?

“นะ…นี่อย่าบอกนะว่า…คุณ…คุณชอบผู้หญิงแบบไป๋เฟิ่ง? เป็นไปไม่ได้!” เสิ่นเจียนเฉินตะลึงงัน

เขาไม่นึกเลยว่าจะมีคนรสนิยมแปลกเหมือนเขาด้วย แถมคนคนนั้นยังเป็นจี้ซิวหร่าน คุณชายผู้สง่างามและเป็นสุภาพบุรุษ

แต่ตอนนี้จี้ซิวหร่านกลับไม่พูดอะไร แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ

เงียบอย่างงี้คงไม่ใช่ว่ายอมรับหรอกนะ?

ไม่เป็นไรๆ ใจเย็นไว้!

ยังเหลืออีกคน!

เสิ่นเทียนเฉินดึงสติกลับมา แล้วรีบหันไปมองทางนายแห่งอาชูร่า “งั้น…งั้นนายแห่งอาชูร่าเห็นว่ายังไง?”

นายแห่งอาชูร่ากล่าว “ขออภัย การแลกเปลี่ยนครั้งนี้ผมคงไม่อาจตอบตกลงได้”

“อะไรนะ? คุณก็ไม่เอาด้วยเหรอ ทำไมล่ะ?” เสิ่นเทียนเฉินทำหน้าไม่เข้าใจ

นายแห่งอาชูร่ากล่าว “ก็หมายความตามที่พูด”

เอ่ยจบ สายตาของชายหนุ่มสบเข้ากับจี้ซิวหร่านที่อยู่ข้างหน้า สายตาของทั้งสองเต็มไปด้วยความเย็นชา

“ให้ตาย! แล้วไอ้ที่หมายความตามที่พูดมันหมายความว่ายังไงล่ะ!” เสิ่นเทียนเฉินแทบจะสติหลุด

คงไม่ได้หมายความอย่างที่เขาเข้าใจหรอกใช่ไหม?

หรือว่าสองผู้ยิ่งใหญ่นี่ต่างก็…โลกใบนี้บ้าไปแล้วรึไง…

อีกด้านหนึ่ง เยี่ยหวันหวั่นกำลังพยายามเงี่ยหูฟังว่าเสิ่นเทียนเฉินดึงจี้ซิวหร่านกับนายแห่งอาชูร่าไปคุยอะไรกัน แต่จนใจที่อยู่ห่างกันมากไปหน่อย เลยไม่ได้ยินอะไรซักนิด

ในตอนนั้นเอง จู่ๆ ก็มีเสียงเอะอะโวยวายดังมาจากข้างหน้า

จากนั้น กลุ่มคนที่กำลังเบียดเสียดกันอยู่ก็พากันถอยหลังออกไปด้านข้าง กลายเป็นทางเดินตรงกลาง

ไม่นาน บอดี้การ์ดกลุ่มหนึ่งที่มีตราประจำตระกูลเนี่ยติดอยู่บนเสื้อก็กรูกันเข้าทางเธอด้วยท่าทางน่าเกรงขาม ยังมีพ่อบ้านที่ขวางทางพวกเขาก่อนหน้านี้ตามมาด้วย รวมถึงนายหญิงตระกูลเนี่ย เนี่ยหลิงหลง และเนี่ยอู๋โยว

เนี่ยอู๋หมิงเองก็อยู่ ชายวัยกลางคนหน้าตาเคร่งขรึมที่ยืนอยู่ข้างเขาน่าจะเป็นผู้นำตระกูลเนี่ย

เรียกได้ว่าตระกูลเนี่ยแทบจะขนกันมาทั้งตระกูลเลยก็ว่าได้

เยี่ยหวันหวั่นกระดกคิ้วเล็กน้อย รู้สึกได้ว่าตัวเองกำลังจะมีปัญหาซะแล้ว…