บทที่ 1627 ลองดุอีกทีสิ / บทที่ 1628 ไม่นึกเลยว่าจะปรากฏตัวพร้อมกัน

บทที่ 1627 ลองดุอีกทีสิ

พอได้ยินคำพูดที่เต็มไปด้วยความเดือดดาลของ ‘เนี่ยอู๋โยว’ในที่สุดนายหญิงตระกูลเนี่ยก็หวั่นไหว ขณะที่ผู้นำตระกูลเนี่ยกลับมีใบหน้าที่เย็นชากว่าปกติ

เขามองเยี่ยหวันหวั่นด้วยสายตาที่ห่างเหิน จากนั้นก็เดินไปหา ‘เนี่ยอู๋โยว’เวลามองหน้าลูกสาว ใบหน้าเย็นชาเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนทันที “อู๋โยวลูก เรื่องพวกนี้ลูกไม่ต้องห่วง พ่อจะจัดการให้ลูกเอง!”

“พ่อคะ…” ‘เนี่ยอู๋โยว’ทำหน้าซาบซึ้ง

เนี่ยอู๋หมิงทนฟังไม่ไหว พุ่งตัวออกมาเหมือนลูกธนู “บ้าเอ๊ย! เนี่ยอู๋โยว นี่เธอกำลังพูดไร้สาระอะไรของเธออยู่! ชั่วช้าอะไร มีแผนชั่วอะไร ลักพาตัวอะไร! นี่เธอหมายความว่าฉันชั่วช้า มีแผนชั่ว แล้วก็ลักพาตัวหลานตัวเองงั้นเหรอ?”

‘เนี่ยอู๋โยว’หดคอเหมือนสะดุ้งตกใจ “พี่ใหญ่ ฉันไม่ได้คิดอย่างงั้น ฉันไม่ได้หมายถึงพี่…”

เนี่ยอู๋หมิงกล่าวด้วยความโมโห “เธอไม่ได้ว่าฉัน? งั้นเธอไม่รู้รึไงว่าไป๋เฟิ่งเป็นเพื่อนฉัน? เธอสงสัยไป๋เฟิ่ง ก็เท่ากับสงสัยฉัน! เธอไม่เห็นฉันอยู่ในสายตาแล้วรึไง?”

เยี่ยหวันหวั่นเห็นเนี่ยอู๋หมิงที่ออกโรงพูดจาปกป้องเธอแล้วก็รู้สึกสับสนในใจ

เดิมทีเธอยังทำใจยอมรับไม่ค่อยได้เรื่องที่ตาโง่เนี่ยอู๋หมิงเป็นพี่ชายแท้ๆ ของเธอ แต่…หมอนี่…ดีกับเธอมากจริงๆ…

ถึงนิสัยของเขาออกจะ…จริงๆ ก็…วู่วามมากจริงๆ…

เรียกได้ว่าเป็น…เพื่อนร่วมทีมสมองหมูจริงๆ…

ตอนแรกเยี่ยหวันหวั่นยังคิดว่าถ้าเธอบอกเนี่ยอู๋หมิงว่าเธอเป็นใคร เนี่ยอู๋หมิงต้องเชื่อเธอแน่ๆ

แต่ตอนนี้เธอรู้สึกโชคดีมากที่ตัวเองไม่ได้บอกเขา

หมอนี่สู้เก่งมาก แต่นิสัยบุ่มบ่ามเกินไป

ถ้าจะหวังให้เขาช่วยเหลืออะไร…แทบจะเป็นไปไม่ได้เลย…

แค่ไม่ทำเสียเรื่องก็ดีเท่าไหร่แล้ว…

ตามคาด คำพูดไม่มีเหตุผลเพิ่งจะหลุดออกจากปากเนี่ยอูหมิงไป เขาก็โดนผู้นำตระกูลฟาดท้ายทอยด้วยฝ่ามือ ผู้นำตระกูลเนี่ยพูดด้วยความโมโห “เจ้าเด็กบ้า! นี่แกกำลังตะคอกใครอยู่? กำลังดุด่าใครอยู่! อู๋โยวเป็นน้องสาวแท้ๆ ของแก! นี่แกบ้าไปแล้วเหรอ? แกลองว่าน้องให้ฉันเห็นอีกทีสิ!”

เนี่ยอู๋หมิงกุมหัว กระทืบเท้าด้วยความโมโห “เวร! ผมไปว่าเธอตอนไหนล่ะ? ผมแค่เสียงดังไปหน่อยเท่านั้นเอง! พ่อ นี่พ่อลำเอียงได้กว่านี้อีกไหมเนี่ย! ผมใช่ลูกแท้ๆ ของพ่อรึเปล่า!”

“เจ้าเด็กบ้า! หุบปากไปเลย! กลับไปฉันจะคิดบัญชีกับแก! วันๆ เอาแต่เที่ยวเล่นอยู่ข้างนอก คบแต่คนแบบไหนบ้างไม่รู้”

ผู้นำตระกูลเนี่ยไม่สนใจลูกชายตัวเองอีก เขาหันไปมองเยี่ยหวันหวั่นด้วยสายตาราบเรียบ “หัวหน้าไป๋ ได้ยินชื่อเสียงของคุณมานาน ที่ผ่านมาตระกูลเนี่ยกับพันธมิตรอู๋เว่ยต่างฝ่ายต่างอยู่ ไม่เคยมีเรื่องบาดหมางกัน แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าตระกูลเนี่ยกลัวเรื่องกลัวราว เรื่องในวันนี้ หัวหน้าไป๋คงต้องให้คำอธิบายกับผู้น้อยเนี่ยซักหน่อยแล้ว ไม่งั้นเกรงว่าจะปล่อยให้หัวหน้าไป๋ไปทั้งอย่างงี้ไม่ได้”

สิ้นเสียงของผู้นำตระกูลเนี่ย เหล่าบอดี้การ์ดก้าวเข้ามาล้อมเยี่ยหวันหวั่นจนมิด

ตอนนี้ เยี่ยหวันหวั่นดูเหมือนกำลังเหม่อลอยเล็กน้อย คำพูดที่ผู้นำตระกูลเนี่ยปกป้องเนี่ยอู๋โยวเมื่อกี้ยังดังก้องอยู่ในหู…

ดูออกว่านายหญิงกับผู้นำตระกูลเนี่ยรักและเอ็นดูลูกสาวคนนี้มากจริงๆ

ตอนแรกเธอเข้าใจผิดเพราะความทรงจำในความฝัน คิดมาตลอดว่าพ่อแม่เธอตายแล้ว นึกไม่ถึง พวกเขายังอยู่ แถมยังรักเธอถึงขนาดนี้ด้วย…

แต่น่าเสีย สถานการณ์ในตอนนี้ทำให้เธอไม่สามารถบอกความจริงพวกเขาได้ แถมยังต้องเผชิญหน้ากับเหตุการณ์ตึงเครียดอย่างในตอนนี้อีกด้วย

ทั้งหมดนี้เป็นเพราะ…เนี่ยหลิงหลง…