บทที่ 1631 คนของตระกูลเนี่ย / บทที่ 1632 ของปลอมยังไงก็เป็นของปลอม

บทที่ 1631 คนของตระกูลเนี่ย

สิ้นเสียงถังถัง ทุกคนก็เงียบกริบจนชวนให้บรรยากาศอึดอัด

แม้แต่เนี่ยหลิงหลงที่ละมุนละม่อมกับทุกคนเสมอก็ยังหน้าเปลี่ยนสีไปหลายตลบ

เสิ่นเทียนเฉินที่ยืนอยู่ด้านหนึ่งร้อง “โอ้ว” เสียงดัง

ตอนนี้เขาเข้าใจแล้ว ที่แท้เจ้าหนูน้อยนี่ก็เป็นลูกชายของ ‘เนี่ยอู๋โยว’ไป๋เฟิ่งคงจะเป็นแม่บุญธรรมของเขา แต่ที่เธอพูดอย่างงั้นก็คงเพราะต้องการให้เขาตัดใจ ใครจะนึกว่าคนที่มีความชอบพิลึกพิลั่นไม่เหมือนชาวบ้านอย่างเขาไม่สนใจเรื่องพวกนี้อยู่แล้ว

เมื่อครู่ตอนอยู่กับไป๋เฟิ่ง เจ้าหนูน้อยคนนี้เหมือนกระต่ายน้อยไร้พิษภัยตัวเล็กๆ แท้ๆ ตอนนี้กลับกลายเป็นคนละคน นัยน์ตาเต็มไปด้วยแววเด็ดขาดไม่สมวัยซักนิด

จิ๊ๆ สมแล้วที่เป็นหลานชายตระกูลเนี่ย…

จะว่าไปแล้ว‘พ่อของหลานชายหัวแก้วหัวแหวนของตระกูลเนี่ยคนนี้เป็นใคร’ยังคงเป็นปริศนาหนึ่งในรัฐอิสระจนถึงตอนนี้…

“ถังถัง!” ผู้นำตระกูลเนี่ยจ้องหลานชายอันเป็นที่รักด้วยสายตาตำหนิเป็นครั้งแรก

นายหญิงตระกูลเนี่ยขมวดคิ้ว “ถังถัง…พูดอย่างนี้กับน้าของหลานไม่ได้นะลูก…”

เนี่ยหลิงหลงทำเหมือนไม่ใส่ใจ เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “พ่อคะ แม่คะ หนูไม่เป็นไรค่ะ ถังถังยังเด็ก จะไปรู้เรื่องอะไรล่ะคะ”

‘เนี่ยอู๋โยว’ฉวยโอกาสซ้ำเติม พูดเสียงดังว่า “ถังถัง! ลูกทำเกินไปจริงๆ! ลูกไม่เคารพแม่ ไม่เห็นแม่อยู่ในสายตาก็แล้วไป! แต่น้าหลิงหลงของลูกดูแลลูกมาตลอดหลายปีนี้! ลูกพูดจาอย่างนี้กับเธอได้ยังไง!”

‘เนี่ยอู๋โยว’กล่าวพลางหันมามองเยี่ยหวันหวั่น แล้วก็พูดต่อด้วยคำพูดที่รุนแรงขึ้น “วันๆ เอาแต่ขลุกอยู่กับคนนอก ออกไปเที่ยวเล่นกับเขาไม่สนใจว่าคนในครอบครัวจะเป็นห่วงแค่ไหน ลูกเห็นคนนอกดีกว่าคนในครอบครัวอย่างนี้ ยังนับว่าเป็นคนของตระกูลเนี่ยเราอยู่อีกเหรอ!”

ฟังมาถึงประโยคสุดท้าย ใบหน้าของเยี่ยหวันหวั่นเปลี่ยนเป็นเย็นชาทันที

นายหญิงตระกูลเนี่ยขมวดคิ้ว รู้สึกว่าลูกสาวพูดแรงเกินไป แต่คนหนึ่งก็หลานแท้ๆ คนหนึ่งก็ลูกสาวที่เธอรู้สึกผิดด้วยมาตลอด ไม่ว่าจะหน้ามือหลังมือก็เป็นเนื้อ เธอทำใจดุด่าว่ากล่าวไม่ลงจริงๆ…

ตอนนี้เอง จู่ๆ เยี่ยหวันหวั่นก็เดินไปหาจี้ซิวหร่าน คว้าเค้กที่ถังถังทำในวันนี้มาจากเขา แล้วเดินตรงไปหา ‘เนี่ยอู๋โยว’

“ธะ…เธอจะทำอะไร…” ‘เนี่ยอู๋โยว’ที่กำลังวางท่าเป็นแม่ดุด่าลูกเสียงดัง พอเห็นเยี่ยหวันหวั่นเดินเข้ามาใกล้ รังสีอำมหิตอันน่ากลัวนั่นทำให้เธอต้องก้าวถอยโดยจิตใต้สำนึก

เนี่ยอู๋หมิงที่อยู่ด้านหนึ่งยกมือลูบหน้า ในใจอดอุทานไม่ได้ แม่เอ็งเถอะ สองคนนี้ราศีเทียบกันไม่ติดเลย

ผู้หญิงที่ขี้ขลาดอย่างงั้นเป็นน้องสาวเขาจริงๆ น่ะเหรอ?

เถ้าแก่โหย่วหมิงเหมือนเนี่ยอู๋โยวน้องสาวของเขามากกว่าเห็นๆ!

พอเห็นเยี่ยหวันหวั่นถือกล่องใบหนึ่งแล้วเดินไปทาง ‘เนี่ยอู๋โยว’ผู้นำตระกูลเนี่ยขมวดคิ้วทำหน้าเครียด พ่อบ้านกับพวกบอดี้การ์ดเองก็เข้าสู่โหมดเตรียมป้องกัน

เยี่ยหวันหวั่นเดินมาหยุดยืนตรงหน้า ‘เนี่ยอู๋โยว’แล้วโยนเค้กก้อนนั้นลงข้างเท้า ‘เนี่ยอู๋โยว’

“กรี๊ด” ‘เนี่ยอู๋โยว’โดนครีมกระเด็นใส่ทั้งตัว อดกรีดร้องเสียงแหลมไม่ได้ “ไป๋เฟิ่ง! เธอบ้าไปแล้วเหรอ! รังแกกันเกินไปแล้ว!”

‘เนี่ยอู๋โยว’หันไปมองนายหญิงกับผู้นำตระกูลเนี่ย

ตอนแรกทุกคนคิดว่าเป็นอาวุธร้ายแรงอะไร พวกเขาต่างเตรียมพร้อมที่จะลงมือแล้ว แต่นึกไม่ถึงว่าของที่เยี่ยหวันหวั่นขว้างออกไปจะเป็นแค่เค้กก้อนหนึ่ง พวกเขาอดตะลึงไม่ได้…

เยี่ยหวันหวั่นขว้างเสร็จ ก็พูดกับ ‘เนี่ยอู๋โยว’ด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ แล้วกล่าวว่า “ดูซะ”

‘เนี่ยอู๋โยว’กับคนอื่นๆ หันไปมองเค้กที่เยี่ยหวันหวั่นปาลงพื้นโดยจิตใต้สำนึก ไม่เข้าใจว่าเยี่ยหวันหวั่นต้องการจะสื่ออะไร

————————————————————————————-

บทที่ 1632 ของปลอมยังไงก็เป็นของปลอม