บทที่ 1633 วิธีแก้พิษกู่อีกวิธี / บทที่ 1634 คืนนี้ว่างไหม?

บทที่ 1633 วิธีแก้พิษกู่อีกวิธี

ฉะนั้น เหลือแต่เยี่ยหวันหวั่นกับจี้ซิวหร่านสองคน

“คือว่า…” ในขณะที่เยี่ยหวันหวั่นไม่รู้ว่าจะเปิดบทสนทนายังไงกับจี้ซิวหร่านตามลำพังเพราะตัวตนใหม่ของตัวเองเป็นเหตุ จี้ซิวหร่านกลับเอ่ยปากทำลายความเงียบก่อน

จี้ซิวหร่านกล่าว “ตอนนี้กำลังสร้างวิธีแก้พิษกู่อยู่ ไม่ต้องเป็นห่วงนะ”

เยี่ยหวันหวั่นกระแอม “ไม่ห่วงเลยๆ! มีคุณอยู่ ฉันไม่ห่วงอยู่แล้ว!”

พูดมาถึงตรงนี้ เยี่ยหวันหวั่นกถามหยั่งเชิงว่า “แต่ว่า…ถ้าหาก…ถ้าหากถึงเวลาสามเดือนแล้ว ยังหาวิธีแก้พิษกู่ไม่ได้…คุณคิดจะทำยังไง?”

นอกจากยาแก้พิษ ก็เหลือวิธีแก้พิษกู่แค่ทางเดียว จี้ซิวหร่านจะเห็นด้วยเหรอ…?

เยี่ยหวันหวั่นเพิ่งจะพูดจบก็รู้สึกเสียใจทันที ทำไมเธอถึงปากพล่อยถามเรื่องนี้ออกไปได้นะ!

แต่ เธอสงสัยจริงๆ นี่นา…

จี้ซิวหร่านได้ยินอย่างงั้น ก็ยกนิ้วมือเรียวยาวขึ้นมาเสยปอยผมทัดหูเยี่ยหวันหวั่นเบาๆ แล้วยิ้มงดงามดั่งดอกหลีที่กำลังเบ่งบาน เอ่ยว่า “ไม่มีถ้าหาก”

เยี่ยหวันหวั่นพูดไม่ออก “เอ่อ…”

ท่ามกลางความเงียบชวนอึดอัด จู่ๆ เสียงฝีเท้าหนึ่งก็ดังมาจากข้างหลัง เนี่ยอู๋หมิงย้อนกลับมา “หัวหน้าไป๋! เกือบลืมไปเลยว่าฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอ!”

จี้ซิวหร่านหันไปพยักหน้าให้เนี่ยอู๋หมิงเบาๆ เพื่อขอตัว

พอจี้ซิวหร่านไป เนี่ยอู๋หมิงก็เดินมาหยุดหน้าเยี่ยหวันหวั่น เกาหัวแล้วบอกว่า “น้องโหย่วหมิง เธออย่าถือสาเลยนะ ไม่รู้ว่าหลายปีที่อยู่ข้างนอกนั่นน้องสาวฉันไปโดนตัวอะไรมา สมองถึงได้มีปัญหาอย่างนี้…

สมองมีปัญหา…

ถึงเนี่ยอู๋หมิงจะไม่ได้ว่าเธอ แต่เยี่ยหวันหวั่นก็อดรู้สึกเอือมระอาไม่ได้อยู่ดี

มีอย่างที่ไหนว่าน้องสาวตัวเองอย่างนี้

“อ้อ ใช่สิ น้องโหย่วหมิง ความจริงวันนี้ที่ฉันมาหาเธอเพราะมีเรื่องสำคัญมากจะมาบอกเธอ!” เนี่ยอู๋หมิงกล่าว

“เรื่องสำคัญ?” เยี่ยหวันหวั่นกระดกคิ้ว เนี่ยอู๋หมิงจะมีเรื่องสำคัญอะไรได้?

เนี่ยอู๋หมิงกล่าวด้วยสีหน้าตื่นเต้นดีใจ “น้องโหย่วหมิง ก่อนหน้านี้เธอโดนกู่พิศวาสไม่ใช่เหรอ?”

เยี่ยหวันหวั่นหน้าเครียดเล็กน้อย หมอนี่ยังมีหน้าพูดเรื่องกู่พิศวาสกับเธออีกเหรอ

เยี่ยหวันหวั่นกล่าว “ต้องขอบคุณหัวหน้าทีมเนี่ย…”

เนี่ยอู๋หมิงหัวเราะแล้วบอกว่า “เกรงใจแล้วๆ!”

เยี่ยหวันหวั่นชินกับนิสัยหน้าไม่อายของหมอนี่ซะแล้ว “แล้วตกลงคุณจะพูดเรื่องอะไร?”

เนี่ยอู๋หมิงพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น “น้องโหย่วหมิง เธอไม่ต้องห่วงนะ กู่พิศวาสเป็นเรื่องเล็กอยู่แล้ว ขอแค่มีเงินเป็นแรงขับเคลื่อน…เอ๊ย ไม่ใช่ เป็นเพราะความเป็นห่วงที่มีต่อน้องโหย่วหมิงต่างหาก เจ้าคนตายก็เลยทำยาแก้พิษสำเร็จแล้ว! ขอแค่ฝ่ายหญิงกินยาแก้พิษก็พอ!”

เยี่ยหวันหวั่นกระดกคิ้วเล็กน้อย แต่กลับไม่ได้ดูตื่นเต้นดีใจเป็นพิเศษ “อ้อ? ทำยาแก้พิษสำเร็จแล้ว?”

เนี่ยอู๋หมิงกล่าว “ใช่แล้วๆ! ดีใจมากใช่ไหมล่ะ? ยังมีเรื่องน่าดีใจกว่านี้อีกนะ! ถ้าน้องโหย่วหมิงซื้อยาแก้พิษกับฉันล่ะก็ ฉันจะลดให้เธอยี่สิบเปอร์เซ็นต์เลย!!!”

เยี่ยหวันหวั่นหน้าเครียดทันที ถ้าเธอฆ่าคนในครอบครัวซักคนจะผิดไหม?

หมอนี่ยังมีหน้ามาเรียกเงินจากเธออีกเหรอ!

เยี่ยหวันหวั่นมุมปากกระตุก “ไม่จำเป็น”

เนี่ยอู๋หมิงอึ้ง “เอ่อ ทำไมล่ะ? แพงไปงั้นเหรอ?”

เนี่ยอู๋หมิงทำหน้าเหมือนไม่เต็มใจ “งั้น…งั้นฉันลดให้เธอสามสิบเปอร์เซ็นต์เลยก็ได้! นี่ลดให้เยอะสุดแล้วนะ! ลดมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว!”

เยี่ยหวันหวั่นกล่าว “ไม่ต้อง”

เนี่ยอู๋หมิงกล่าว “งั้น…งั้นห้าสิบเปอร์เซ็นต์? ลดมากกว่านี้ไม่ได้แล้วจริงๆ นะ! ไม่งั้นฉันไม่ได้เงินทุนคืนแล้วด้วยซ้ำ ฉันไม่ได้โกหกนะ!”

เยี่ยหวันหวั่นกล่าว “คุณพี่ชายสุดที่รักของฉัน…ถึงคุณจะยกให้ฉันฟรีๆ ฉันก็ไม่ต้องการ ขอบคุณ”

เนี่ยอู๋หมิงอึ้งค้างกับประโยค “คุณพี่ชายสุดที่รัก” ของเยี่ยหวันหวั่น ลึกๆ ในใจรู้สึกร้อนวูบวาบขึ้นมาอย่างไม่รู้สาเหตุ ไม่นานเขาก็ได้สติ แล้วถามด้วยสีหน้าสับสนงุนงง “ทำไมล่ะ?”

นี่มันยาแก้พิษที่เกี่ยวพันถึงชีวิตเลยนะ!

เยี่ยหวันหวั่นกระตุกมุมปาก “เพราะ…ฉันชอบวิธีแก้พิษอีกอย่างมากกว่า…”