บทที่ 1635 จะลองดูไหมล่ะ / บทที่ 1636 ห้ามใครแตะต้องเธอ

บทที่ 1635 จะลองดูไหมล่ะ

ในห้องโถงใหญ่ที่เงียบจนแทบจะหยุดหายใจ รอบข้างมืดสลัว ไร้ซึ่งแสงสว่างใดๆ

นิ้วมือเรียวขาวดุจหิมะของชายหนุ่มกำลังเขย่าเหล้าสีแดงในแก้วไวน์เบาๆ ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มที่ไม่อาจคาดเดาอารมณ์ได้

ไม่นาน ชายหนุ่มก็ดีดนิ้วเบาๆ แสงไฟอ่อนๆ พลันสว่างขึ้น

“ท่านประธานครับ”

ชายชราคนหนึ่งเดินเข้ามาจากข้างนอก แล้วค้อมกายให้ชายหนุ่มเล็กน้อย “แขกมาแล้วครับ”

พอได้ยินชายชรากล่าวอย่างนั้น ชายหนุ่มเอ่ยว่า “พาเธอเข้ามา”

“ครับ ท่านประธาน” ชายชรากล่าว จากนั้นก็หมุนตัวเดินออกไป

ผ่านไปครู่หนึ่ง เนี่ยหลิงหลงเปิดประตูใหญ่ ราวกับคุ้นเคยกับที่นี่เป็นอย่างดี พอเข้ามาในห้อง เธอก็เดินไปนั่งโซฟาที่อยู่ไม่ห่างอย่างเป็นธรรมชาติ

“ดื่มสิ” ชายหนุ่มหมุนเก้าอี้หันมา นัยน์ตาที่ทั้งลึกล้ำและเจ้าเล่ห์ราวกับรวมทุกสรรพสิ่งในจักรวาลเอาไว้ แต่ทว่านัยน์ตาคู่นั้นเปี่ยมไปด้วยอารมณ์หลากหลายรูปแบบ แต่กลับบอกไม่ถูกว่าเจ้าของนัยน์ตาคู่นั้นคิดอะไรอยู่

“ขอบคุณ”

เนี่ยหลิงหลงรับไวน์ที่คนรับใช้นำมาเสิร์ฟ แล้วจิบคำหนึ่ง

“ออกไปให้หมด”

ไม่นาน ชายหนุ่มก็โบกมือ คนรับใช้หน้าตาดีหลายคนออกจากห้องโถงไป แล้วปิดประตูเบาๆ

“หึๆ เธอมาหาฉันมีเรื่องอะไรงั้นเหรอ”

ชายหนุ่มมองเนี่ยหลิงหลง แล้วถามด้วยรอยยิ้ม

“แผนฉัน มีอุปสรรคนิดหน่อย” เนี่ยหลิงหลงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเนิบช้า

“อ้อ อะไรที่ทำให้เธอมีอุปสรรคได้ น่าสนใจดีนะ” ชายหนุ่มกระตุกมุมปาก จ้องเนี่ยหลิงหลง “ฉันกลับอยากฟังดูซักหน่อย”

“คุณน่าจะรู้ ว่าแผนเดิมของฉันเป็นยังไง” เนี่ยหลิงหลงยิ้มเยือกเย็น “ฉันหาเนี่ยอู๋โยวตัวปลอมมาก็เพื่อจะทำให้เธอเป็นผู้สืบทอดของตระกูลเนี่ยได้อย่างถูกต้อง น่าเสียดายที่ฉันไม่มีสายเลือดตระกูลเนี่ย ไม่งั้นก็คงไม่ต้องยุ่งยากอย่างงี้”

“แล้วยังไง” ชายหนุ่มยิ้มถาม

“น่าเสียดาย เนี่ยอู๋โยวตัวจริง ทำเสียแผนหมด” เนี่ยหลิงหลงยิ้มเย็น

“อ้อ…ความจำของเธอกลับมาแล้วเหรอ” นัยน์ตาของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและเหี้ยมเกรียม

“เปล่า” เนี่ยหลิงหลงส่ายหน้า

ได้ยินอย่างนั้น แววตาตื่นเต้นและเหี้ยมเกรียมของชายหนุ่มก็หายไป เหลือไว้เพียงความผิดหวังอย่างเห็นได้ชัด

“ที่ฉันมาวันนี้มีจุดประสงค์อย่างเดียว แค่ต้องการมาแจ้งให้คุณทราบเรื่องหนึ่ง” เนี่ยหลิงหลงเอ่ยเสียงเรียบ “ฉันไม่ใช่ลูกสาวแท้ๆ ของตระกูลเนี่ย เลยไม่สามารถสืบทอดมรดกของตระกูลเนี่ยได้ ตอนแรกฉันตั้งใจจะให้เนี่ยอู๋โยวตัวปลอมเป็นผู้สืบทอดของตระกูลเนี่ย แต่ดูจากตอนนี้แล้วน่าจะไม่ง่าย…ถ้าสุดท้ายแล้วทำไม่สำเร็จ ฉันก็คงต้องทำตามวิธีการของฉัน”

“วิธีการของเธอคืออะไร” ชายหนุ่มถาม

เนี่ยหลิงหลงกระตุกมุมปาก เผยให้เห็นรอยยิ้มน่ากลัว “ทำลายตระกูลเนี่ย แล้วฆ่าเนี่ยอู๋โยวตัวจริงซะ”

สิ้นเสียงของเนี่ยหลิงหลง นัยน์ตาของชายหนุ่มสะท้อนแววเยือกเย็นที่ราวกับมีมาตั้งแต่สมัยบรรพกาล เสียงที่เอ่ยออกมาจากปาก ราวกับทำให้อุณหภูมิของโลกทั้งใบต่ำลงถึงศูนย์องศา

“เนี่ยหลิงหลง” ชายหนุ่มจ้องเนี่ยหลิงหลง “ถ้าหาก เธอกล้าแตะต้องผู้หญิงคนนั้นแม้แต่ปลายเส้นผม…”

พูดมาถึงตรงนี้ ใบหน้าของชายหนุ่มเต็มไปด้วยรังสีชั่วร้าย “เธอไม่ได้ตายดีแน่”

“อ้อ?”