บทที่ 1701 ใช้เงินซื้อได้ไหม / บทที่ 1702 ติดไว้?

บทที่ 1701 ใช้เงินซื้อได้ไหม

แต่เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ถึงทำให้คุณตาดูถูกคุณนายกับผู้นำตระกูลเนี่ยขนาดนี้ จุดนี้เยี่ยหวันหวั่นก็ไม่อาจรู้

อีกอย่าง จำได้รางๆ ว่าสุดท้ายมีชายวัยกลางคนหลายคนเคารพคุณตามาก และเรียกคุณตาว่าประธาน…

ประธาน…ประธานอะไร…

“นักเรียนเยี่ย”

ขณะที่เยี่ยหวันหวั่นกำลังครุ่นคิด ผู้อำนวยการที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงานก็ตะโกนเรียกเยี่ยหวันหวั่น

เวลานั้น เยี่ยหวันหวั่นเก็บอารมณ์แล้วมองผู้อำนวยการชื่อเยี่ยน “ท่านผู้อำนวยการคะ วิชาสะกดจิตของคุณเก่งกาจจริงๆ ค่ะ!”

ถ้าผู้อำนวยการเต็มใจช่วยเธอ ความทรงจำของเธอ…จะต้องฟื้นคืนโดยสมบูรณ์แน่!

“นักเรียนเยี่ย ก็เหมือนอย่างที่เธอพูดก่อนหน้านี้ ความทรงจำของเธอหายไปมากจริงๆ …” เวลานี้ ผู้อำนวยการชื่อเยี่ยนจ้องเยี่ยหวันหวั่นอย่างแฝงความหมายลึกซึ้ง “พูดให้ถูกคือ เธอไม่ได้ความทรงจำหายไป แต่เหมือนความทรงจำถูกเขียนทับ เรื่องนี้เธอรู้ไหม”

ได้ยินคำพูดนี้ เยี่ยหวันหวั่นพยักหน้าติดๆ กัน “ท่านผู้อำนวยการ เรื่องนี้ฉันรู้ดีค่ะ…เพราะงั้นฉันถึงอยากให้ผู้อำนวยการช่วยฉันฟื้นฟูความทรงจำที่เป็นของตัวฉันน่ะค่ะ!”

ผู้อำนวยการชื่อเยี่ยนดื่มชาไปอึกหนึ่ง ครุ่นคิดอยู่สักครู่จึงค่อยเงยหน้าขึ้นมองไปทางเยี่ยหวันหวั่น “ทั้งรัฐอิสระ เกรงว่าจะมีแค่ฉันคนเดียวที่ช่วยฟื้นความทรงจำให้เธอได้”

“ขอบคุณค่ะท่านผู้อำนวยการ!” เวลานั้นดวงตาของเยี่ยหวันหวั่นเผยแววตื่นเต้นเด่นชัด

เธอเดาไม่ผิด ผู้อำนวยการชื่อเยี่ยนมีความสามารถนี้จริงๆ …

ตราบใดที่เธอสามารถฟื้นฟูความทรงจำได้ ความจริงทั้งหมดก็จะกระจ่าง!

“อย่าเพิ่งรีบขอบคุณฉันเลย” ผู้อำนวยการชื่อเยี่ยนจ้องเยี่ยหวันหวั่นพร้อมยิ้มน้อยๆ เอ่ย “ดูออกได้ว่านักเรียนเยี่ยเป็นคนที่ให้ความสำคัญกับกฎมาก บังเอิญฉันเองก็เช่นกัน นักเรียนเยี่ยอยากฟื้นฟูความทรงจำก็ทำตามกฎเถอะ”

เยี่ยหวันหวั่นพูดไม่ออก ฉันไม่ได้ให้ความสำคัญกับกฎนะ…

ให้ความสำคัญกับกฎที่ผู้อำนวยการว่า คงจะเป็นคำพูดที่เยี่ยหวันหวั่นวินิจฉัยความบริสุทธ์ให้ตัวเองหลังจากฆ่าเมิ่งเทียนบนเวทีวันนี้…

ตัวเองขุดหลุมเองกระโดดลงไปเองแท้ๆ

คำพูดที่ตัวเองพูดก็ย่อมไม่มีทางจะหักหน้าตัวเองได้ เยี่ยหวันหวั่นได้แต่ต้องยอมรับด้วยสีหน้าว่างเปล่า “ท่านผู้อำนวยการพูดถูกค่ะ หนูให้ความสำคัญกับกฎจริงๆ …อย่างนั้นขอถามผู้อำนวยการ ฉันจะฟื้นฟูความทรงจำต้องมีกฎอะไรบ้างคะ”

“ตามกฎของโรงเรียนชื่อเยี่ยน มาขออาวุธหลอมหรือว่าคำชี้แนะจากฉัน ก็ต้องใช้แต้มคุณงามความดีสองหมื่นห้าพันแต้มต่อหนึ่งครั้งทั้งนั้น การสะกดจิตเสียกำลังมากหน่อยต้องใช้ห้าหมื่น ส่วนจากสถานการณ์นี้ของนักเรียนเยี่ย ประเมินอย่างต่ำก็ต้องสะกดจิตสามครั้ง ก็เป็นแต้มคุณงามความดีอย่างน้อยหนึ่งแสนห้าหมื่นแต้ม ครั้งนี้ก็ห้าหมื่นแต้ม ตอนนี้นักเรียนเยี่ยยังติดแต้มคุณงามความดีฉันสองหมื่นห้าพันแต้ม” ผู้อำนวยการชื่อเยี่ยนยิ้มพูด

เยี่ยหวันหวั่นพูดไม่ออก ทำไมรู้สึกเหมือนอยู่ไม่สู้ตายกันนะ…

หนึ่งแสนห้าหมื่นแต้มคุณงามความดี บวกกับสองหมื่นห้าพันแต้มที่เธอติดค้าง งั้นก็เป็นหนึ่งแสนเจ็ดหมื่นห้าพันแต้ม

ตัวเธอจะไปเอาแต้มคุณงามความดีหนึ่งแสนเจ็ดหมื่นห้าพันแต้มมาจากไหน ไม่ใช่ต้องใช้ชีวิตตัวเองแลกเหรอ

ภารกิจระดับ A ที่มีความยากสูงอย่างโจมตีเป๋ยโต่วกับชีซิงนี้ก็ได้แต้มแค่ห้าพันแต้ม ภารกิจระดับ S ที่มีความอันตรายมาก ทำสำเร็จหนึ่งครั้ง เดาว่าก็ได้แต้มแค่หนึ่งหมื่น…

และไม่ใช่ว่าภารกิจทุกครั้งจะง่ายดายเหมือนอย่างครั้งนี้ นอกเสียจากจะเป็นภารกิจที่มีความอันตรายสูงลิ่ว จึงจะได้รับแต้มคุณงามความดีที่น่าดูชม

แต้มคุณงามความดีหนึ่งแสนเจ็ดหมื่นห้าพันแต้ม…

จะว่าไปแล้ว ของนี่ใช้เงินซื้อได้หรือเปล่านะ…

———————————————————————————————

บทที่ 1702 ติดไว้?