บทที่ 1721 ให้ทั้งครอบครัวอย่าได้อยู่เป็นสุข / บทที่ 1722 เยี่ยมเยียนเก็บหนี้

บทที่ 1721 ให้ทั้งครอบครัวอย่าได้อยู่เป็นสุข

“แต่…ผู้หญิงที่โผล่มาตอนหลังคนนั้น แม่ง…สวยเป็นบ้าเลย…ตอนผมอยู่รัฐอิสระเหมือนจะเคยเห็นผู้หญิงคนนั้นบนอินเทอร์เน็ตมาก่อนนะ…เหมือนจะเป็นสุดยอดราชีนีจอเงินเมื่อไม่กี่ปีก่อนอะไรนี่แหละ…น่าเสียดายที่สวมแว่นตาดำเลยเห็นไม่ชัด” เป่ยโต่วมีสีหน้าเปี่ยมความเสียดาย

เมื่อเจอกับเป่ยโต่วที่จ้อไม่หยุด เยี่ยหวันหวั่นกับพวกชีซิงคร้านจะสนใจ

สั่งชุดครอบครัวสองสามชุด หลังทุกคนกินอิ่มแล้วเยี่ยหวันหวั่นจึงเรียกรถแท็กซี่ พาทุกคนขึ้นรถมุ่งหน้าไปที่เขตเมือง

“พี่เฟิง เศรษฐกิจของจีนใช้ได้เลยนะ รุ่งเรืองกว่ารัฐอิสระโข แน่นอนถ้าพูดถึงระดับความมั่งคั่ง ก็รับรองว่าเทียบกับพวกเราไม่ได้” เป่ยโต่วมองทิวทัศน์ด้านนอกหน้าต่าง

“เฮ้อ ซูเปอร์คาร์น้อยชะมัด ไม่เท่าไรนี่นา…เครื่องบินส่วนตัวก็น้อย แม้แต่ผมกับเหล่าชียังมีเครื่องบินส่วนตัวกันคนละลำเลยนะ” เป่ยโต่วเดาะลิ้นเอ่ย

เยี่ยหวันหวั่นพูดไม่ออก ทำไมฉันไม่มีล่ะ!

“เฮ้อ นั่นก็ร้านอาหารห้าดาวของจีนเหรอ ไม่เห็นเท่าไรเลย ร้านอาหารที่ผมกินบ่อยๆ ยังหรูหรากว่านั้นเลยนะ…เชี่ย ถึงกับยังมีจักรยาน…รัฐอิสระของพวกเรา อย่างน้อยก็เป็นรถหรูหมดนะ…”

ทันใดนั้นคนขับรถก็แค่นหัวเราะ “น้องชาย ฉันเห็นคนคุยโม้มาเยอะ ไม่เคยเห็นใครคุยโม้เท่าน้องชายมาก่อน ไหนจะเครื่องบินส่วนตัว ทำไมน้องชายไม่บินขึ้นฟ้าไปเลยล่ะ ห้าคนเบียดกันอยู่ในรถแท็กซี่ยังจะโม้อีกนะ”

ชีซิงพูดไม่ออก

เยี่ยหวันหวั่นหมดคำจะพูด

ผู้อาวุโสใหญ่นิ่งเงียบ

ผู้อาวุโสสามก็นิ่งเงียบ

…

ประเทศจีน ตระกูลเยี่ย

ในห้องโถงใหญ่ เยี่ยอีอีมองชายวัยกลางคนในชุดสูทดำตรงหน้าขณะหัวเราะเบาๆ “ให้พวกคุณทำเรื่องนี้ จนถึงตอนนี้ยังทำไม่เสร็จเลยนี่”

ได้ยินดังนั้น ชายวัยกลางคนหัวเราะเสียงเบา “ประธานเยี่ย พูดแบบนี้ไม่ได้นะครับ”

เยี่ยอีอีจ้องชายวัยกลางคน “งั้นควรพูดแบบไหน”

“ประธานเยี่ย ทุกอย่างต้องว่ากันด้วยเหตุผลถึงจะถูกนะครับ…ตอนนั้นเยี่ยเส่าถิงติดหนี้ดอกเบี้ยสูงของพวกเรา แต่ก็คืนมาพอสมควรแล้ว…ตอนนี้ประธานเยี่ยจะให้พวกเราไปเก็บทะเลทองคำ คฤหาสน์ของเหลียงหวั่นจวิน…เรื่องนี้ เหมือนไม่ค่อยเหมาะสมมั้งครับ”

เยี่ยอีอีส่ายหน้า “ฉันไม่คิดแบบนั้น เยี่ยเส่าถิงติดหนี้ดอกเบี้ยสูงพวกคุณ ถึงใกล้จะคืนหมดแล้วแต่ยังไงก็ยังคืนไม่หมดที พวกคุณแค่ต้องเพิ่มดอกเบี้ยสูงขึ้นอีกหน่อย เก็บคฤหาสน์ทะเลทองคำด้วยจะมีปัญหาอะไร…อีกอย่าง ขอแค่พวกคุณยึกคฤหาสน์ทะเลทองคำได้ คฤหาสน์ทะเลทองคำก็เป็นของพวกคุณ นอกจากออกทุนให้แล้ว ฉันยังจะให้พวกเขาเท่านี้ด้วย

“โอ้? “

เห็นจำนวนที่เยี่ยอีอีบอกมา ดวงตาชายวัยกลางคนเป็นประกายเล็กน้อย

เยี่ยอีอีให้พวกเขาไปเก็บคฤหาสน์ คฤหาสน์ให้พวกเขา แถมยังจะเพิ่มเงินให้พวกเขาอีกก้อน…

“ฮ่าๆ ผมเข้าใจแล้ว…ประธานเยี่ย คุณอยากให้เหลียงหวั่นจวินเร่ร่อนข้างถนนสินะครับ” ชายวัยกลางคนจ้องเยี่ยอีอีและพลันหัวเราะยิ้มเอ่ย

ทุกคนต่างรู้ว่าสามีของเหลียงหวั่นจวินเยี่ยเส่าถิงและลูกชายคนโตเยี่ยมู่ฝานฆ่าเยี่ยเส่าอันพ่อของเยี่ยอีอี

ถึงแม้เยี่ยเส่าถิงกับเยี่ยมู่ฝานถูกจับไปแล้ว แต่เกรงว่าก็ยากจะสลายความแค้นในหัวใจของเยี่ยอีอี ดังนั้นเยี่ยอีอีจึงอยากให้เหลียวหวั่นจวินไปเร่ร่อนข้างถนน ให้ทั้งครอบครัวเยี่ยเส่าถิอย่าได้อยู่เป็นสุข ห้ามสักคนลงเอยด้วยดี

“ถูกต้อง ฉันคิดอย่างนี้” เยี่ยอีอีมองชายวัยกลางคนอย่างเรียบนิ่ง มุมปากยกขึ้นน้อยๆ วาดเป็นรอยยิ้มบาง “แล้ว พวกคุณทำให้ได้ไหม”

———————————————————————–

บทที่ 1722 เยี่ยมเยียนเก็บหนี้