บทที่ 1719 เด็กหนุ่มต้องระวังความปลอดภัย / บทที่ 1720 นายอยากเล่นดูเหรอ

บทที่ 1719 เด็กหนุ่มต้องระวังความปลอดภัย

หลังสังเกตเห็นสายตาแปลกๆ ของเด็กสาวพวกนั้น สีหน้าของชีซิงพลันตื่นตัวขึ้นมา

“น้องชายเป็นคนจีนเหรอ หรือว่าคนประเทศ R” เด็กสาวใจกล้าคนหนึ่งก้าวมาชวนคุยคนแรก

“น้องชายหล่อมากเลย! เป็นศิลปินเหรอ?”

“ถ่ายรูปกับพวกเราได้ไหม”

“พี่ชาย เพิ่มวีแชตกันเถอะ!”

“พี่ชายมีแฟนหรือยัง”

…

ชีซิงยังไม่ทันตรวจสอบเจตนาของคนพวกนั้น ก็ถูกคำถามของคนแล้วคนเล่าถาโถมใส่ สิ่งที่ทำให้เขาตกใจคือ เด็กสาวพวกนี้กลับไม่กลัวเขาแม้แต่น้อย

ชื่อเสียงของเขาที่รัฐอิสระก็นับว่าทำให้คนได้ยินขวัญผวา ยังไม่เคยมีใครกล้าไม่ให้เกียรติเขามาก่อน

แต่เพราะที่นี่คือประเทศจีน เขาดูออกว่าเด็กสาวพวกนี้ไม่มีแม้แต่แรงมัดคอไก่ แล้วก็ไม่ได้มีเจตนาร้าย เขาจึงไม่ได้ลงมือ

อีกอย่างพวกเขาพาภารกิจมาจำต้องปกปิดตัวตน ห้ามแหวกหญ้าให้งูตื่น

แต่เห็นเขาไม่ตอบกลับ เด็กสาวพวกนั้นแต่ละคนกลับพากันขยับเข้ามาใกล้ สีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มแบบป้าๆ ที่ตื่นเต้น กระทั่งเริ่มจะยื่นมือเข้ามาลูบคลำแล้ว

ไม่นานใบหน้าของเขาก็ถูกลูบไปหลายครั้ง…

…

ตอนที่เยี่ยหวันหวั่นกับเป่ยโต่วเข้าห้องน้ำกลับมาก็เห็นฉากแบบนี้

ชีซิงถูกเด็กสาวกลุ่มหนึ่งล้อมไว้ แต๊ะอั๋งบนล่าง ใบหน้าหล่อเหลาเยาว์วัยตึงเครียด

“เชี่ย! เกิดเรื่องอะไรขึ้นเนี่ย!” เป่ยโต่วมีสีหน้าเปี่ยมความตกใจ

เยี่ยหวันหวั่น “เอ่อ…”

เยี่ยหวันหวั่นเหลือบมองค่าความหน้าตาดีที่ไม่ธรรมดาของชีซิงก็ตอบสนองทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น

เพื่อหลีกเลี่ยงความยุ่งยากเธอจึงจงใจสวมผ้าปิดปาก นึกไม่ถึงว่าสุดท้ายเธอไม่ได้ดึงดูดความสนใจชีซิงก็กลับเกิดปัญหาขึ้นแล้ว

อาชีพที่ประเทศจีนของเธอคือผู้จัดการ เธอย่อมคุ้นชินกับสถานการณ์อย่างนี้ เยี่ยหวันหวั่นเดินเข้าไปอย่างใจเย็น เบียดเข้าไปในฝูงชนแล้วปกป้องชีซิงไว้ด้านหลัง

หลังจากขวางสายตาแล้ว เยี่ยหวันหวั่นก็ยิ้มเอ่ยกับเด็กสาวพวกนั้น “ขอโทษที ขอทางหน่อย น้องชายฉันไม่ใช่ดาราเป็นแค่คนธรรมดา รบกวนอย่าทำเขาตกใจกลัวเลย”

พูดจบก็มองไปยังเด็กสาวหนึ่งในนั้น “ลบรูปได้ไหม”

เด็กสาวมีสีหน้าลังเล แต่เห็นพี่สาวอีกฝ่ายพูดแล้วจึงได้แต่จำยอมลบรูปที่ตัวเองเพิ่งถ่ายเมื่อครู่

พี่สาวท่านนั้นแม้จะพูดอย่างเด็ดขาดทำให้คนไม่สามารถคัดค้าน แต่น้ำเสียงอ่อนโยนมากไม่ทำให้คนไม่พอใจแม้แต่นิดเดียว ดังนั้นเธอจึงเชื่อฟังคำพูดของอีกฝ่ายโดยไม่รู้ตัว

เยี่ยหวันหวั่นเห็นเด็กสาวลบภาพอย่างปวดใจเหลือแสน สุดท้ายเหลือแค่ภาพหน้าข้างหนึ่งใบซึ่งมองหน้าตาไม่ออก จึงเอ่ยปาก “เก็บภาพนี้ได้”

เด็กสาวเดิมทียังคงไม่พอใจอยู่บ้าง พอฟังจบก็ดีใจทันที “จริงเหรอ ขอบคุณค่ะๆๆ!”

“ไม่เป็นไร”

สุดท้ายเมื่อส่งเด็กสาวพวกนั้นไปแล้ว เยี่ยหวันหวั่นถึงถอนหายใจ

จากนั้นเยี่ยหวันหวั่นก็มองชีซิงบนที่นั่ง และย้ำเตือนอย่างเปี่ยมความจริงใจ “ชีซิงจำไว้นะ หนุ่มงามอยู่ข้างนอกเนี่ยต้องเรียนรู้จัดการปกป้องตัวเอง ที่นี่มีอันธพาลหญิงเยอะมาก เข้าใจไหม”

เป่ยโต่วฟังถึงคำพูดนี้ก็เกาหัวโดยไม่รู้ตัว พี่เฟิง แน่ใจนะว่าพี่พูดคำนี้ออกมาจะไม่มีปัญหาน่ะ?

ชีซิงเพิ่งเห็นสงครามแบบนี้ครั้งแรกก็เพิ่งได้สติกลับมา “เข้าใจแล้วครับ”

เป่ยโต่วที่อยู่ด้านข้างเผยสีหน้าปวดใจสุดแสน “เฮ้อ รู้ว่าจะเป็นแบบนี้ก็ให้ผมอยู่คนเดียวดีกว่า! ชีซิง หลังจากนี้เรื่องอันตรายอย่างนี้ยกให้ฉันเถอะ!”

เยี่ยหวันหวั่นกลอกตาใส่เป่ยโต่วอย่างหมดคำพูด “อย่าคุยไร้สาระแล้ว ไปกัน!”

“พี่เฟิง ต่อจากนี้พวกเราจะไปไหนเหรอ” เป่ยโต่วถามอย่างตื่นเต้น

เยี่ยหวันหวั่นมองท้องฟ้าสีครามไกลโพ้น “ฉันจะกลับบ้านก่อนหนึ่งรอบ พวกนายเคลื่อนไหวตามอิสระได้”

“กลับบ้าน? บ้านหลังนั้นตอนที่พี่อยู่ประเทศจีนเหรอ”

“อืม”