บทที่ 1739 ผู้จัดการของกงซวี่ / บทที่ 1740 เยี่ยไป๋กลับมาแล้ว

บทที่ 1739 ผู้จัดการของกงซวี่

เหยาเจียเหวินหัวเราะเยาะ “หึ ราชาจอเงินกงจำผู้อำนวยการเยี่ยไม่ลืม ไม่รู้ว่าผู้อำนวยการเยี่ยที่นายคิดถึงตอนบริษัทตกอยู่ในความสิ้นหวังไปอยู่ที่ไหน ตอนบริษัทถูกซื้อกิจการไปอยู่ที่ไหนอีก

ฉันไม่ต้องเปรียบเทียบกับเธอจริงๆ เธอก็แค่หมาจรจัดเท่านั้น อาศัยอะไรมาเปรียบเทียบกับฉัน ตอนนี้ถ้าเธอกลับบริษัทมา ก็ยังไม่คู่ควรแม้แต่ยกรองเท้าให้ฉันด้วยซ้ำ!”

กงซวี่โกรธจนตาเขียวปัด ดวงตาวาบประกายเย็นเยียบ พูดเน้นทีละคำว่า “เหยาเจียเหวิน! เธอพูดให้ฉันฟังอีกรอบ! จิตสำนึกเธอแม่งถูกหมากินไปหมดแล้ว! ตอนนั้นถ้าไม่ใช่พี่เยี่ย เธอก็ห่อของกลับบ้านนอกไปไถนานานแล้ว ตอนนี้ถึงกลับกล้าเนรคุณ! แม้แต่หมายังดีกว่าเธอซะอีก!”

แววตาเหยาเจียเหวินดำมืด “หึ ฉันเนรคุณเหรอ? ตอนนั้นเยี่ยหวันหวั่นเธอแค่ให้ตำแหน่งผู้ช่วยฉันเหมือนให้ทานขอทานเท่านั้น ส่วนทุกอย่างของฉันในวันนี้ล้วนเป็นของที่ฉันช่วงชิงมาได้ด้วยตัวเอง ฉันรู้อยู่แก่ใจดี!

แต่นายสิ มีสติหน่อยเถอะ นายคิดว่าจูเสินสือไต้ตอนนี้ยังเป็นสถานที่ที่นายจะก่อปัญหาได้ตามใจเหรอ วันนี้ฉากนี้นายต้องถ่าย ไม่ถ่ายก็ต้องถ่าย”

เหยาเจียเหวินพูดจบก็ส่งสายตาไปที่ด้านข้าง

ไม่นานก็มีชายร่างบึกบึนทั้งตัวเต็มไปด้วยความดุร้ายหลายคนเดินเข้ามาจากข้างนอก

เหยาเจียเหวินยิ้มเย็นเอ่ยว่า “ตัวนายน่ะถ่ายดีๆ หรือว่าต้องให้ฉันช่วยนาย นายเลือกเองได้ ฉันแนะนำให้นายว่าง่ายเชื่อฟังดีกว่า! อย่าชนเหล้าแล้วไม่ดื่ม ต้องลงโทษให้ดื่ม”

กงซวี่โกรธไปหมด เขาผลักกล้องออก “ไสหัวไปให้หมด! จะถ่ายพวกนายก็ถ่ายกันเอง!”

เหยาเจียเหวินเอ่ยอย่างไม่รีบร้อน “ไม่กลัว? ก็ได้นะ! นายไม่กลัว ฉันหาคนอื่นตามเดิมก็ได้ ไม่สู้หาเจียงเยียนหราน ให้เธอเข้าร่วมสักฉาก? ยังไง ศิลปินหญิงมาถ่ายผลลัพธ์ก็ดีกว่าศิลปินชายเยอะ!”

“เหยาเจียเหวิน! เอาปู่เธอสิ!” กงซวี่แทบจะพุ่งเข้าไปอัดคนตรงๆ แต่ถูกตงไจ๋ดึงไว้ก่อน

ตัวเขาไม่สนใจไม่ถือสาได้ ไม่ปลาตายก็แหขาด แต่คนพวกนี้ไร้ขีดจำกัดล่าง ทำเรื่องอะไรก็ได้ทั้งนั้น

ก่อนหน้านี้ได้ยินว่ามีศิลปินในวงการบันเทิงลบหลู่เจ้าพ่อคนหนึ่งของสมาคมหงซิ่งโดยไม่ระวัง ผลลัพธ์คือวันถัดมาถูกคนพบเป็นศพข้างแม่น้ำแถวชานเมือง

แล้วก็ยังมีเจียงเยียนหรานถูกลักพาตัวไปครั้งนั้น ถ้าไม่ใช่ว่าพวกเขาไปไม่ทัน เจียงเยียนหรานก็เกือบจะถูกรังแก…

เหยาเจียเหวินย่อมมองความเป็นห่วงของกงซวี่ออก จึงยิ้มพลางออกปากสั่ง “พอได้แล้ว อย่าถ่วงเวลาแล้ว เริ่มเถอะ!”

สองตาของกงซวี่แดงก่ำ จ้องเหยาเจียเหวินอย่างเย็นชา นิ้วจับคอเสื้อเชิ้ตของตัวเองก่อนจะกระชากกระดุมที่คอเสื้อออก จากนั้นก็ออกแรงถอดเสื้อนอกออกมาปาลงพื้นอย่างแรง

ผู้กำกับสั่งการช่างแสงและตากล้องให้เตรียมตัวเริ่มเปิดกล้องถ่ายหนังอย่างตื่นเต้นทันที

“ต่อๆ! ถอดทั้งหมดเลย แล้วก็นอนในอ่างอาบน้ำ! จากนั้นจิงจิง เธอนั่งลงบนตัวของกงซวี่…” ผู้กำกับร้องเรียก

กงซวี่หน้าแข็งทื่อ จ้องดาราสาวโนเนมที่ระริกระรี้อยู่ด้านข้างด้วยสีหน้าน่าเกลียดถึงขีดสุด

พอสบสายตาของเหยาเจียเหวิน กงซวี่สูดลมหายใจลึกแล้วถอดต่อไป

ในขณะที่นิ้วของกงซวี่วางอยู่บนหัวเข็มขัดเย็นเยียบ ชั่วพริบตาที่กำลังจะปลดมันนั้นเอง เสียง ‘โครม’ ก็ดังสนั่น

ด้านหลังทุกคน ประตูเหล็กของฉากหนังล้มลงดังลั่น ไม่น่าเชื่อว่ามันจะถูกคนถีบ

ทุกคนตกใจสะดุ้งโหยง พากันมองไปยังทิศทางของประตูนั้น

เห็นแค่ว่า ทิศทางย้อนแสงของประตู เงาร่างผอมเพรียวยืนอยู่ตรงนั้น ขาหนึ่งข้างยังคงอยู่ในท่าถีบประตู เมื่อเห็นสายตาของทุกคนมองมาจึงค่อยปัดฝุ่งผงที่ไม่มีอยู่บนตัวและเก็บเท้าข้างนั้นกลับไป

“ใครน่ะ ทำบ้าอะไรของเธอ!” การถ่ายทำถูกขัดจังหวะ ผู้กำกับก็ตะคอกอย่างโมโหเสียงดัง

เพราะย้อนแสงจึงเห็นใบหน้าของหญิงสาวไม่ชัด ได้ยินแค่เสียงกระจ่างใสที่เย็นชาราวน้ำแข็งอีกทั้งยังเอื่อยเฉื่อยดังสะท้อนทั่วทั้งสตูดิโอ “โทษที รบกวนทุกคนแล้ว ฉันคือ…อืม…ผู้จัดการของกงซวี่”

—————————————————————————————-

บทที่ 1740 เยี่ยไป๋กลับมาแล้ว

ว่าไงนะ?

ผู้จัดการของกงซวี่?

พอได้ยินคำพูดของผู้มาเยือน แทบทุกคนต่างตะลึงงัน

ผู้จัดการของกงซวี่คือเหยาเจียเหวินไม่ใช่เหรอ

เหยาเจียเหวินก็นั่งอยู่ตรงนี้ เจ้าคนที่เรียกตัวเองว่าเป็นผู้จัดการของกงซวี่มาจากไหน

ผู้ช่วยที่อยู่ด้านข้างเหยาเจียเหวินตะคอกเสียงดังทันที “พูดเหลวไหล! ประธานเหยาของพวกเราก็นั่งอยู่ตรงนี้ เธอเป็นใครที่ไหนกัน ถึงกับกล้าสวมรอยแม้แต่ประธานเหยา! หาเรื่องแล้วมั้ยล่ะ!”