บทที่ 1741 อยากตายรึไง / บทที่ 1742 ใครพูดหลักเหตุผลกับเธอ

บทที่ 1741 อยากตายรึไง

กงซวี่จ้องแจ็กเกตสีฉูดฉาดติดกากเพชรบนตัวเป่ยโต่วเขม็ง

เยี่ยหวันหวั่นพูดไม่ออก

“ฮ่าๆๆ น้องชายมีตามาก! ฉันก็คิดว่าของฉันดูดี! มาๆๆ! ฉันให้นายสวม!” เป่ยโต่วทำสีหน้าเหมือนเจอเพื่อนสนิททันที เขาถอดเสื้อแจ็กเกตของตัวเองให้กงซวี่อย่างใจกว้าง

เยี่ยหวันหวั่นหมดคำจะพูด

“พี่เยี่ย พี่…พี่มาได้ยังไง” กงซวี่สวมเสื้อแจ็กเกตอย่างพออกพอใจ จากนั้นก็เอ่ยพลางขมวดคิ้วเล็กน้อย

เยี่ยหวันหวั่นเหล่มองของแวบหนึ่ง “ถ้าฉันไม่มา พวกนายเตรียมจะปกปิดฉันถึงตอนไหน”

กงซวี่กวาดตามองเหยาเจียเหวินกับลูกสมุนพวกนั้นที่ด้านข้าง “พี่เยี่ย ไม่ใช่พวกเราอยากปกปิดพี่ แต่ว่า..เอาเป็นว่า ความจริงก็ไม่มีอะไร พี่ไม่ต้องห่วง จริงๆ นะ!”

กงซวี่เห็นเยี่ยหวันหวั่นพาคนมาแค่สองคนหัวใจก็แทบจะกระเด้งออกมาจากอกทันที

เวลานี้เหยาเจียเหวินค่อยๆ ใจเย็นลงมาแล้ว เธอเดินไปหาเยี่ยหวันหวั่นอย่างไม่ช้าไม่เร็ว เอ่ยปากด้วยสายตาดูถูก “หึ ผู้อำนวยการเยี่ย ไม่เจอกันนานนะ”

ต่อให้เยี่ยหวันหวั่นกลับมาแล้วจะยังไง

เธอคิดว่าตัวเองยังเป็นผู้จัดการมือทองที่มีอำนาจล้นมือเมื่อตอนนั้นอยู่อีกเหรอ

ในวงการบันเทิงสถานที่ที่มีการเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา ช่วงเวลาสั้นๆ สามเดือนก็เปลี่ยนยุคสมัยได้แล้ว

วันนี้ไม่ใช่ยุคสมัยของเยี่ยไป๋นานแล้ว!

เยี่ยหวันหวั่นมองหญิงสาวที่แทบจะแปลกหน้าโดยสมบูรณ์ตรงหน้า สีหน้าไม่แปรเปลี่ยน “ไม่เจอกันนานจริงๆ เหมือนสามวันกลายเป็นอื่น ประธานเหยาแทบทำฉันจำไม่ได้แล้ว”

“ผู้อำนวยการเยี่ย คนเปลี่ยนไปเสมอ” เหยาเจียเหวินเห็นหญิงสาวตรงหน้ายังคงมีท่าทางสงบนิ่งใจเย็นออร่าแข็งแกร่ง หัวใจก็ผุดความกลัดกลุ้ม

ทำไม ผู้หญิงคนนี้ตกอยู่ในสภาพอย่างนี้กลับยังมีท่าทางอวดดีได้อยู่อีก

วางท่าเก่งซะจริง…

“ไม่ทราบจู่ๆ ผู้อำนวยการเยี่ยมาเยี่ยมเยียนมีธุระอะไร” เหยาเจียเหวินนั่งกลับลงเก้าอี้หนังแท้ของตัวเอง ยกกาแฟขึ้นจิบหนึ่งอึก เอ่ยอย่างรำคาญชัดเจน

ชั่วพริบตาที่เหยาเจียเหวินนั่งลงนั้นเอง เสียง ‘โครม’ ก็ดังขึ้น ฉับพลันทั้งตัวคนก็ถูกเป่ยโต่วยกขึ้นมาแล้วโยนลงกับพื้น

เป่ยโต่วถลึงตาใส่เหยาเจียเหวิน เหล่ตามองแรงใส่เธอด้วยท่าทางเหมือนโจรพร้อมเอ่ยอย่างเย่อหยิ่ง “เชี่ย! พี่เยี่ยฉันพูดกับเธอยังจะกล้านั่งอีก! อยากตายรึไง!”

เป่ยโต่วเรียกเยี่ยหวันหวั่นว่า ‘พี่เยี่ย’ คล้อยตามด้วยกันกับพวกกงซวี่

แต่คำว่า ‘พี่เยี่ย’ ที่ออกมาจากปากของเป่ยโต่วดูเหมือนกับเรียกลูกพี่ใหญ่ยังไงชอบกล ดูมีความเป็นโจรโดยธรรมชาติ

เหยาเจียเหวินถูกโยนลงพื้นจนกลิ้งหนึ่งตลบ ชุดเสื้อราคาแพงคลุกฝุ่นผง ไม่อยากเชื่อแม้แต่น้อย “นาย..นี่นายถึงกับ! นายบ้าไปแล้วเหรอ!”

หลังเจ้าหน้าที่สตูดิโอตะลึงหลายวินาทีก็ได้สติขึ้นมา รีบกุลีกุจอไปพยุงเหยาเจียเหวินขึ้นมา

แม้แต่กงซวี่ก็ดูโง่งมแล้ว นึกไม่ถึงว่าเป่ยโต่วหน้าตาเหมือนหนุ่มละอ่อนที่อาศัยหน้าตาหากินในวงการบันเทิงนี้ พอทำเรื่องขึ้นมากลับไม่เข้ากับรูปร่างหน้าตาของเขาแม้แต่น้อย

เป่ยโต่วก็ไม่สนใจคนพวกนี้สักนิด วิ่งแจ้นไปเอาเก้าอี้มาวาง “พี่เยี่ยนั่งครับ!”

ชีซิงชงกาแฟให้เยี่ยหวันหวั่นใหม่ราวกับไร้คนอยู่รอบๆ

จากนั้นภายใต้สายตาตกตะลึงอ้าปากค้างของทุกคน เยี่ยหวันหวั่นก็นั่งลงอย่างไม่แยแสจริงๆ

ไม่น่าเชื่อ…สุดๆ…

“เชี่ย! เยี่ยไป๋นี่! ในบ้านมีปัญหา สมองเลยโดนกระทบกระเทือนจนเสียสติไปแล้วหรือเปล่า”

“จริงด้วย! นี่ก็อวดดีเกินไปแล้วไหม บ้าไปแล้วชัดๆ ”