บทที่ 1743 โหดเกินไปแล้ว! / บทที่ 1744 หมาที่ดุที่สุดในโลก

บทที่ 1743 โหดเกินไปแล้ว!

กงซวี่เกือบโกรธจนจะบ้าเพราะเยี่ยหวันหวั่นมีท่าทางเมินเฉยแล้ว “พี่เยี่ย พี่อ่อนต่อโลกเกินไปแล้ว ไม่เข้าใจเรื่องใต้ดินพวกนั้น ผมบอกพี่ตามตรงดีกว่า เยี่ยอีอีสมคบคิดกับคนของสมาคมหงซิ่ง สมาคมหงซิ่งพี่น่าจะรู้จักอยู่แล้วมั้ง พวกนั้นไม่ใช่โจรกุ๊ยธรรมดา คนพวกนั้นต่างเป็นพวกเดนตายเลียเลือดบนคมดาบ ไม่มีมนุษยธรรม!”

ตอนที่กงซวี่พูด ก็มีลูกสมุนหลายคนพุ่งเข้ามาล้อมพวกเขาเป็นวงกลมจากรอบๆ

เยี่ยหวันหวั่นดึงกงซวี่มานั่งบนเก้าอี้ที่ด้านข้าง “ไม่ต้องรีบน่า! นั่งลงดื่มชา! ฉันรู้จักสมาคมหงซิ่งนะ! เหมือนจะน่ากลัวมาก! แต่ ฉันก็น่ากลัวมากเหมือนกัน!”

กงซวี่เกือบจะทรุดลงแล้ว “พี่เยี่ย! พี่เลิกล้อเล่นได้แล้ว! นี่มันเวลาไหนแล้วพี่!”

เยี่ยหวันหวั่นเบ้ปาก “ไม่ได้ล้อเล่นนะ ฉันน่ากลัวมากจริงๆ! เพื่อนสองคนนี้ของฉันก็ไม่มีมนุษยธรรม! แถมยังโหดเหี้ยมมาก!”

กงซวี่บอก “…แขนยังไม่ใหญ่เท่าต้นขาคนเขาเลย! โหดเหี้ยมกับผีสิ!”

ทำยังไงดี พี่เยี่ยเขาหลังออกไปหลายวันแล้วกลับมาเหมือนจะเปลี่ยนไปปัญญาอ่อนแล้ว

พริบตาที่สิ้นเสียงของกงซวี่ เห็นแค่ว่าชายร่างใหญ่กล้ามแน่นมีรอยสักที่สูงราวหนึ่งเมตรเก้าสิบเหวี่ยงกำปั้นใหญ่เท่าหม้อดินเผาตรงเข้าใส่ใบหน้าสง่างามหล่อเหลาที่ไร้อารมณ์ของชีซิง

“อ้าก! จบเห่แล้ว!” กงซวี่กรีดร้องพลางปิดตา

อย่างที่คิดไว้ กงซวี่เพิ่งปิดตาก็ได้ยินเสียง ‘ตูม’ ดังสนั่น

กงซวี่แอบมองลอดหว่างนิ้วไปข้างนอกอย่างระมัดระวัง วินาทีถัดมาก็เลื่อนมือออก ตกใจจนคางใกล้จะถึงพื้นแล้ว…

นะ…นี่มันเกิดอะไรขึ้น!

เขาเห็นอะไรเข้าแล้ว?

ร่างกายที่ผอมบางเมื่อเทียบกับชายร่างใหญ่ของชีซิงยืนอยู่ตรงนั้นโดยไม่เคลื่อนไหว แค่พลิกข้อมือหนึ่งที ก็คว้าจับมือของชายร่างใหญ่นั้นไว้ด้วยความเจ้าเล่ห์

จากนั้นวินาทีถัดมา ทั้งร่างของชายร่างใหญ่ก็ถูกโยนออกไปเหมือนกับกระสอบทราย…

“เอ่อ…” เขา…เขาตาฝาดไปหรือเปล่า เมื่อกี้เกิดเรื่องอะไรขึ้น

ชั่วขณะที่กงซวี่กำลังมึนงง เป่ยโต่วที่เหมือนกับนกยูงก็เคลื่อนไหวแล้ว เห็นแค่เขาเตะลูกสมุนคนหนึ่งลอบไป อีกมือก็บิดหักแขนของชายร่างใหญ่อีกคน เกิดเป็นเสียงดัง ‘กร๊อบ’ ชวนขนพลองสยองเกล้า

“อ้ากกก—อ้ากกก—”

เสียงกรีดร้องของชายร่างใหญ่แทบจะทะลุเพดาน

ชายร่างใหญ่คนนั้นกลิ้งลงกับพื้นอย่างร้องหาพ่อหาแม่ ทั้งแขนถูกบิดหักกลับไปด้านหลัง ห้อยต่องแต่งอยู่ตรงนั้นอย่างอ่อนยวบเหมือนเส้นหมี่…

ชายร่างใหญ่ที่เมื่อครู่ถูกชีซิงโยนออกไปกระแทกเข้ากับกำแพง กำลังกระตุกพลางกระอักเลือดออกมา…

คางของกงซวี่ใกล้จะร่วงลงมาแล้ว แผ่นหลังสั่นเทา ท่าทางที่มองเป่ยโต่วกับชีซิงเหมือนมองผียังไงยังงั้น หดตัวไปอยู่ด้านหลังเยี่ยหวันหวั่นโดยไม่รู้ตัว “ชะ…ชะ…เชี่ย…”

จากนั้นในเวลาสั้นๆ ไม่กี่นาที ทุกคนอึ้งตะลึงมองเด็กหนุ่มที่หน้าตาหล่อเหลาสองคนนั้นอัดพวกชายร่างใหญ่บึกบึนจนหัวแตกเลือดไหลเหมือนกับปีศาจ

ทั้งสองคน หนึ่งคนสีหน้าไร้อารมณ์ อีกหนึ่งคนมีรอยยิ้มตื่นเต้นและบิดเบี้ยวที่ชวนให้คนขนลุกชัน ขอแค่ลงมือก็ใช้วิธีที่โหดเหี้ยมถึงขีดสุด ทุกคนมองดูจนขนพองสยองเกล้า

ชายร่างใหญ่คนหนึ่งถูกเตะลอบไปบนกำแพง หน้าผากถูกแรงมหาศาลกระแทกแตกโดยตรง…

“อุก…” เหยาเจียเหวินที่เมื่อครู่นี้ยังยกตนข่มท่านอ้วกไปด้วย ตัวอ่อนยวบเหมือนโคลนไปด้วย กลิ่นฉุนของปัสสาวะลอยขึ้นมา

เยี่ยหวันหวั่นดื่มกาแฟอย่างสำราญใจ “เป็นยังไง โหดไหม”

กงซวี่พูดไม่ออก

โหดเกินไปแล้วไหม!

————————————————————————–

บทที่ 1744 หมาที่ดุที่สุดในโลก