บทที่ 1745 ทั้งหมดคือการเข้าใจผิด / บทที่ 1746 หมาที่เก็บกลับมา

บทที่ 1745 ทั้งหมดคือการเข้าใจผิด

“ไม่ต้องพังแล้ว” เยี่ยหวันหวั่นเอ่ยเสียงเรียบ

“งั้นพวกเราไปกินข้าวกันเถอะ ผมหิวแล้ว” เป่ยโต่วเอ่ย

“รีบทำไม ทำเรื่องเสร็จแล้วเหรอ” เยี่ยหวันหวั่นเอ่ย

“พี่เยี่ย พวกเราไม่ไปเดี๋ยวกำลังเสริมของพวกนั้นก็มาแล้วจะหนียากนะ!” กงซวี่รีบพูด

“น้องชาย คำพูดนี้หมายความว่าไง กำลังเสริมมาแล้วทำไม ขยะพวกนี้ นิ้วเดียวฉันก็บี้ตายแล้ว มดมากขนาดไหนก็ยังไม่ทรงพลังเท่าช้างไม่ใช่เหรอ” เป่ยโต่วเบ้ปากเอ่ย

“พี่ พี่พูดถูก แต่…งั้นตอนนี้พวกเราจะอยู่ที่นี่ทำไม” กงซวี่มีสีหน้าไม่เข้าใจ

“ถ่ายหนังไงล่ะ นายไม่เห็นทุกคนตั้งใจทำงานกันอย่างเต็มที่เหรอ จะไปทั้งที่ไม่รับผิดชอบแบบนี้ได้ยังไง” เยี่ยหวันหวั่นหัวเราะเสียงเบา

ได้ยินคำพูดนี้ สีหน้ากงซวี่แปรเปลี่ยนไปเล็กน้อย จ้องเยี่ยหวันหวั่นอย่างตกใจ “เชี่ย…พี่เยี่ย…ไม่มั้งพี่…”

ไม่ปล่อยโอกาสให้เยี่ยหวันหวั่นเอ่ยปาก กงซวี่ก็กัดฟันราวกับทำการตัดสินใจครั้งยิ่งใหญ่ได้ “พี่เยี่ย นอกจาก…พี่จะถ่ายกับผม ไม่งั้นผมก็ไม่ถ่ายนะ”

เยี่ยหวันหวั่นกลอกตาใส่กงซวี่ทันที ในสมองเจ้านี่ใส่ถั่วเน่าไว้รึไง ใครจะให้เขาไปถ่ายกัน

เยี่ยหวันหวั่นคร้านจะสนใจกงซวี่ ลุกขึ้นเดินไปที่โต๊ะอย่างไม่เต็มใจ ใช้นิ้วเคาะบนโต๊ะเบาๆ และหัวเราะเสียงเย็นเอ่ยว่า “ผู้กำกับ หลบด้านใต้ทำอะไร ออกมาทำงานได้แล้ว”

“อะ…ผะ…ผู้อำนวยการเยี่ย…เข้าใจผิด ทั้งหมดเป็นการเข้าใจผิด ผมไม่สนิทกับพวกเขานะ!”

ผู้กำกับคลานออกมาจากใต้โต๊ะอย่างรวดเร็ว ใบหน้ามีรอยยิ้มประจบประแจงขณะมองเยี่ยหวันหวั่น “ผู้อำนวยการเยี่ย ผมเป็นแฟนคลับของคุณ แฟนคลับเดนตายของคุณ คนพวกนี้บังคับผมมาถ่ายหนังอย่างนี้ ช่างน่าขายหน้าอย่างใหญ่หลวงจริงๆ ผู้อำนวยการเยี่ย คุณรู้ไหม ชีวิตนี้ของผมรังเกียจการถ่ายหนังผิดศีลธรรมอย่างนี้ที่สุด!”

“หุบปาก” เยี่ยหวันหวั่นชำเลืองมองผู้กำกับอย่างรำคาญเล็กน้อย

“ครับ” ผู้กำกับพยักหน้า

“คนเขียนบทล่ะ” เยี่ยหวันหวั่นนั่งลงบนเก้าอี้ จากนั้นตะโกนขึ้น

“ผม…ผู้อำนวยการเยี่ย ผมคือคนเขียนบท…”

“เอาบทมาให้ฉันดูหน่อย” เยี่ยหวันหวั่นเอ่ย

คนเขียนบทส่งบทให้เยี่ยหวันหวั่นด้วยสองมืออย่างรวดเร็ว

เวลาอย่างมากสุดแค่สิบกว่าลมหายใจ เยี่ยหวันหวั่นกวาดตาผ่านบท จากนั้นก็ยิ้มเอ่ย “พวกคุณนี่ไม่เป็นมืออาชีพจริงๆ ตัวเอกหญิงกับตัวเอกชายเลือกซะหัวลาไม่ตรงปากม้า หนังเรื่องนี้หลังถ่ายออกไปจะดังได้ยังไง”

“ถูกครับๆๆ!” ผู้กำกับรีบเอ่ย “ผู้อำนวยการเยี่ย คุณพูดถูกมากๆ ก่อนหน้านี้ผมก็เคยว่าเลือกนักแสดงชุ่ยเกินไป ไม่มีความทรงพลังกับพลังทำลายล้างที่มีวิสัยทัศน์!”

“งั้นผู้กำกับคิดว่าใครเหมาะเป็นตัวเอกหญิงคนนี้ดี” มุมปากเยี่ยหวันหวั่นอมยิ้มขณะมองผู้กำกับ

ได้ยินดังนั้นผู้กำกับส่ายหน้ารัว “ผู้อำนวยการเยี่ย เรื่องนี้ผมไม่แน่ใจ!”

“คุณคิดว่าเหยาเจียเหวินเป็นยังไง”

ระหว่างที่เยี่ยหวันหวั่นพูด สายตาก็ตกลงบนตัวของเหยาเจียเหวินที่อยู่ไม่ไกล

“เยี่ยไป๋ เธอว่าไงนะ!”

เหยาเจียเหวินขึงตามองเยี่ยหวันหวั่นอย่างแรง

“เยี่ยม! เยี่ยมไปเลย! เหยาเจียเหวินเป็นตัวเอกหญิง สมบูรณ์แบบมาก!” ผู้กำกับรีบชูนิ้วโป้งให้เยี่ยหวันหวั่น

“ส่วนตัวเอกชาย…” เยี่ยหวันหวั่นหันมองไปยังพวกชายกำยำชุดดำที่กำลังร้องครวญคราง “ใครไม่อยากตาย ก็ยืนขึ้นมา”