บทที่ 1747 ผมถ่ายไว้ / บทที่ 1748 ถ่ายทั้งหมดไว้แล้ว

บทที่ 1747 ผมถ่ายไว้

กับคนเนรคุณอย่างนี้ เยี่ยหวันหวั่นไม่มีความสงสารใดๆ นานแล้ว

ถ้าไม่ใช่ตอนนั้นตัวเองเก็บเหยาเจียเหวินที่โดนปฏิเสธไปทั่วกลับมา เธอจะมีวันนี้ได้เหรอ!

ไม่มีใจสำนึกบุญคุณสักเสี้ยวก็ช่างเถอะ แต่กลับกล้ามาแว้งกัดตัวเธอ!

เอาเงินทุนของจูเสินสือไต้ไปแล้ว แต่กลับป้ายความผิดว่าเธอทำ…

คนพรรค์นี้ต่อให้สับเป็นชิ้นๆ ก็ยังไม่เกินเลย

เมื่อครู่นี้เหยาเจียเหวินไม่เพียงไม่ยอมรับผิดปรับปรุงตัวแม้แต่น้อย แต่ยังจะเอาครอบครัวมาข่มขู่ตัวเธอ…ช่างกล้าดีจริงๆ

วันนี้เยี่ยหวันหวั่นแค่ใช้วิธีการของอีกฝ่ายมาจัดการอีกฝ่าย ปล่อยเหยาเจียเหวินง่ายไปแล้ว

“เยี่ยไป๋…ถือว่าเธอชนะ…” เหยาเจียเหวินกัดฟันเอ่ย

“ประธานเหยาไม่ต้องรีบร้อน ละครเพิ่งจะเริ่มถ้าจบเร็วไปกลับจะน่าเบื่อ ไม่ใช่เหรอ” เยี่ยหวันหวั่นยิ้มน้อยๆ ให้เหยาเจียเหวิน

จากนั้นเธอก็ให้ผู้กำกับบันทึกรูปภาพและวิดีโอจำนวนหนึ่งส่งมาให้ตัวเอง

ทำเรื่องพวกนี้เสร็จ เยี่ยหวันหวั่นก็พาพวกกงซวี่กับเป่ยโต่วและชีซิงออกจากสตูดิโอไปโดยไม่แม้แต่จะเหลียวหลังกลับ

…

คฤหาสน์ทะเลทองคำ

ภายในโถงใหญ่ของคฤหาสน์ หลังเป่ยโต่วกับชีซิงกินอิ่มแล้วเหลียงหวั่นจวินก็กลับห้องไปนอน

ผู้อาวุโสใหญ่กับผู้อาวุโสสามสองคนกำลังนั่งอยู่บนโซฟาดูรายการโทรทัศน์ของประเทศจีน ดูสบายอกสบายใจ

เรื่องพวกนั้นที่เธอทำวันนี้ พวกเหยาเจียเหวินไม่น่ากล้าส่งเสียงออกไป ยังไงเสียในมือเธอก็ยังมีจุดอ่อนของพวกเหยาเจียเหวิน ซึ่งก็คือภาพถ่ายกับวิดีโอพวกนั้น

และถึงแม้พวกเหยาเจียเหวินจะพูดเรื่องนี้ออกไป หวงเทียนเอนเตอร์เทนเมนต์กับสมาคมหงซิ่งที่ว่าล่วงรู้ สำหรับเยี่ยหวันหวั่นแล้วกลับไม่สนใจแม้แต่น้อย ไม่มีค่าให้พูดถึงเลยสักนิด

“ผู้อาวุโสใหญ่ ผู้อาวุโสสาม”

หลังครุ่นคิดสักครู่ เยี่ยหวันหวั่นก็ตะโกนเรียก

เมื่อได้ยินเยี่ยหวันหวั่น ผู้อาวุโสใหญ่กับผู้อาวุโสสามรีบเดินเข้ามา เป่ยโต่วกับชีซิงก็เดินมาด้วยอย่างรวดเร็ว

“ไม่กี่วันก่อนเรื่องที่ให้พวกนายทำ ทำถึงไหนแล้ว มีความคืบหน้าอะไรบ้างไหม” เยี่ยหวันหวั่นมองพวกผู้อาวุโสใหญ่กับผู้อาวุโสสามพร้อมเอ่ยปากถาม

“มีครับ!”

เป่ยโต่วรีบเอ่ย “พี่เฟิง ไม่กี่วันก่อน ผมสะกดรอยตามอย่างสุดกำลัง ผลลัพธ์…พวกพี่ลองดูว่าผมค้นเจออะไร!”

“แกจะค้นเจออะไรได้” ผู้อาวุโสสามเหล่มองเป่ยโต่ว

“ผู้อาวุโสสามน่าเบื่อจริง ฉันทำไม ทำไมฉันจะค้นเจออะไรไม่ได้ ฉันคิดว่าสติปัญญาฉันสูงที่สุดในหมู่พวกเราแล้ว ไม่ว่าพวกนายจะยอมรับหรือไม่ ยังไงฉันก็คิดแบบนี้” เป่ยโต่วพูด

“เลิกพูดไร้สาระ ค้นเจออะไรบ้าง” เยี่ยหวันหวั่นจ้องเป่ยโต่วและเอ่ยถาม

“ผมเจอว่าพ่อบ้านหวงอะไรนั่นของตระกูลเยี่ยกับคนที่ชื่อเหลียงเหม่ยเซวียนคบชู้กัน สองคนนี้นะ ไปโรงแรมทำเรื่องคาวโลกีย์กันบ่อยมาก!” เป่ยโต่วรายงาน

“แค่นี้เหรอ” ชีซิงมองเป่ยโต่ว

“ใช่ไง ยังไม่พอเหรอ” เป่ยโต่วถาม

“ไม่ใช่ไม่พอ ที่นายพูด ฉันกับผู้อาวุโสใหญ่กับผู้อาวุโสสามก็รู้กันหมด” ชีซิงเอ่ยเสียงเรียบ

“วิดีโอกับรูปถ่ายล่ะ” เยี่ยหวันหวั่นมองชีซิงกับพวกผู้อาวุโสใหญ่และเอ่ยถาม

ได้ยินคำพูดนี้ของเยี่ยหวันหวั่น พวกเขามองหน้าสบตากัน

“ผู้นำ ห้องโรงแรมที่พวกเขาจองอยู่ชั้นสูงเกินไป ถ่ายยาก อีกอย่าง…วิดีโออย่างว่าของสองคนนั้น…ก็ต้องถ่ายเหรอ…” ผู้อาวุโสสามถามอย่างไม่อายอยู่บ้าง

“หรือก็คือพวกนายไม่ได้ถ่ายไว้” เยี่ยหวันหวั่นมีสีหน้าว่างเปล่า

“ผม ผมถ่าย ผมถ่ายไว้!” เป่ยโต่วพลันตะโกนเสียงดัง