บทที่ 1759 ผู้ชายคนนั้นไม่ใช่นายของอาชูร่าเหรอ / บทที่ 1760 ไม่ให้พวกแกได้สมปรารถนา

บทที่ 1759 ผู้ชายคนนั้นไม่ใช่นายของอาชูร่าเหรอ

เป่ยโต่วที่เพิ่งจุดบุหรี่พลันมองไปยังที่ไกลๆ เขาขยี้ตา สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ

“เชี่ย ผู้ชายคนนั้นนายของอาชูร่าไม่ใช่เหรอ!”

วินาทีถัดมา เป่ยโต่วพลันยืดตัวตรง ชี้ไปยังชายหนุ่มที่อยู่ไกลออกไปพร้อมเอ่ยปาก

พูดถึงนายของอาชูร่า แม้แต่เยี่ยหวันหวั่นก็มีสีหน้าตกใจ หันไปพิจารณาทิศทางที่เป่ยโต่วชี้ทันที

ไกลออกไป เยี่ยหวันหวั่นก็เห็นใบหน้าของชายหนุ่มชัดเจนแล้ว เป็นอย่างที่เป่ยโต่วพูด หน้าตาเหมือนกับนายของอาชูร่าอย่างกับถอดออกมาจากพิมพ์เดียวกัน แต่…เส้นผมกลับเป็นสีดำ

“ซือเยี่ยหาน…”

หัวใจของเยี่ยหวันหวั่นเต้นเบาๆ ปากก็เอ่ยพึมพำ

“ไม่เหมือนนายของอาชูร่า”

ชีซิงบนที่นั่งข้างคนขับเอ่ยด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “ทั้งสองคนเหมือนกันมากก็จริง แต่การแต่งตัวกับลักษณะท่าทางต่างกัน อีกอย่างผมของผู้ชายคนนั้นเป็นสีดำ”

“ตามไป!”

เยี่ยหวันหวั่นออกคำสั่งทันที

“พี่เฟิง ไม่ต้องห่วง” เป่ยโต่วโยนบุหรี่ในมือทิ้ง จากนั้นเหยียบคันเร่งไล่ตามชายหนุ่มไปในพริบตา

ทว่าขณะกำลังจะไล่ตามชายหนุ่มทัน อีกฝ่ายกลับเดินเลี้ยวเข้าไปในซอยเล็กที่ด้านข้างเสียก่อน เวลาชั่วพริบตาก็ไร้ร่องรอยแล้ว

เยี่ยหวันหวั่นให้เป่ยโต่วจอดรถทันที

ไม่นานทุกคนก็เปิดประตูรถออกไปไล่ตาม แต่หาอยู่สิบห้านาทีเต็มก็ไม่เจอวี่แววของชายหนุ่มเลย

“เชี่ย วิชามายากลเหรอ…หายตัวไปแล้ว?”

เป่ยโต่วหันมองรอบด้าน ในซอยไร้คนโดยสิ้นเชิง

เยี่ยหวันหวั่นมีสีหน้าสงสัยเล็กน้อย เมื่อครู่นี้เป่ยโต่วกับชีซิงเห็นผู้ชายคนนั้น ดังนั้นเธอไม่มีทางตาฝาดแน่

แต่การแต่งตัวของผู้ชายคนนั้นก็คือซือเยี่ยหานเมื่อตอนนั้นชัดๆ แตกต่างกับนายของอาชูร่าของรัฐอิสระมาก…

ตอนนี้หัวคิ้วของเยี่ยหวันหวั่นขมวดแน่น

นี่มันเรื่องอะไรกันแน่…

เธอเพิ่งเห็นซือเยี่ยหานจริงๆ ไม่มีทางผิดพลาดเด็ดขาด…

ถ้าซือเยี่ยหานยังอยู่ที่ประเทศจีนจริง งั้นนายของอาชูร่าที่รัฐอิสระคือใครกันล่ะ…

“ผู้ชายคนนั้นคือนายของอาชูร่าหรือเปล่า ถึงแต่งตัวไม่เหมือนกันแต่หน้าตาเหมือนกัน” เป่ยโต่วมีสีหน้าสงสัย

“ไม่แน่ใจ” ชีซิงเอ่ยเสียงเรียบ

เยี่ยหวันหวั่นได้ยินคำพูดของเป่ยโต่ว ก็ตกอยู่ในภวังค์ความคิด

ผู้ชายคนนั้นเมื่อครู่ใช่นายของอาชูร่าหรือไม่ เรื่องนี้บอกยาก ตอนนี้อาศัยแค่การคาดเดาก็ไม่มีความหมายอะไร ยังต้องหาคนก่อนจึงจะสรุปได้

เดิมทีเยี่ยหวันหวั่นยังคิดจะหาอย่างละเอียด แต่เวลานี้เองมือถือกลับดังขึ้นมา

“ผู้นำ ผู้อาวุโสใหญ่ทำเรื่องพังแล้ว ถ้าผู้นำมีเวลาก็มาดูก่อนเถอะครับ” เสียงของผู้อาวุโสสามดังขึ้นมาจากอีกด้านของโทรศัพท์

ได้ยินที่ผู้อาวุโสสามพูด เยี่ยหวันหวั่นก็งุนงงเล็กน้อย

ผู้อาวุโสใหญ่ทำเรื่องพังแล้ว…จะเป็นไปได้ยังไง

กับอีแค่สมาคมหงซิ่ง ผู้อาวุโสใหญ่ก็ทำพังได้…หรือว่าจะเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้น?

“เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่” เยี่ยหวันหวั่นขมวดคิ้วถาม