บทที่ 1761 เกลียดแปรเปลี่ยนเป็นหลง / บทที่ 1762 เหมาะเหม็งเลย!

บทที่ 1761 เกลียดแปรเปลี่ยนเป็นหลง

ผู้อาวุโสกอดอกยืนอยู่ด้านข้าง เอ่ยปากอย่างมีความสุขบนความทุกข์คนอื่น “เจ้าหนูนี่หัวแข็งมาก พอถูกจับตัวมาก็จะกัดยาพิษที่ซ่อนอยู่ในปากให้แตก พอแกะยาพิษออกมาแล้วก็จะโขกหัวฆ่าตัวตาย โชคดีที่ฉันขวางไว้ก่อน”

เป่ยโต่วได้ยินดังนั้นก็อ้อมไปหาเลี่ยวเจียฉีอย่างตกใจ “หือ รั้นขนาดนี้เชียวเหรอ”

ชีซิงกล่าว “ลูกชายของเลี่ยวไห่เฉิง เทียบกับคนธรรมดาแล้วยังไงก็ไม่มีทางจัดการง่ายขนาดนั้น”

เยี่ยหวันหวั่นได้ยินดังนั้นก็เลิกคิ้วแปลกใจ ต้องมองเลี่ยวเจียฉีใหม่อีกหลายส่วน “งั้นเหรอ กล้าหาญเอาเรื่องจริงๆ …”

ได้ยินเสียงผู้หญิงดังขึ้นมาในห้อง เลี่ยวเจียฉีที่หมอบอยู่บนพื้นก็เงยหัวขึ้นมาโดยไม่รู้ตัวและมองไปทางเยี่ยหวันหวั่นอย่างสงสัยอยู่บ้าง

ในกลุ่มคนลักพาตัวทำไมถึงมีผู้หญิงได้ แถมเสียงยังเพราะขนาดนี้…

วินาทีถัดมา เลี่ยวเจียฉีเงยหน้าขึ้น พริบตาที่ที่เห็นหญิงสาวคนนั้นชัดเจนก็ชะงักในทันที ใบหน้าที่โหดเหี้ยมอาบเลือดเปลี่ยนไปเหม่อแข็งค้างว่างเปล่า

“คะ…คะ…คุณคือใคร…” เลี่ยวเจียฉีจ้องหญิงสาวที่ถูกคนล้อมอยู่ตรงกลางอย่างตะลึงค้าง

หญิงสาวชุดออกกำลังกายเรียบง่ายสีดำแดง ผมสีดำราวน้ำหมึก ผิวขาวราวหิมะ ใบหน้าราวดวงจันทร์สว่าง

อีกฝ่ายกุมหน้าผาก นั่งลงบนเก้าอี้เหล็กผุพังอย่างเนือยๆ ดวงตากระจ่างน่าประทับใจเวลานี้ตกอยู่ลงบนตัวเขา โรงงานผุพังคาวเลือดกับกลุ่มคนลักพาชั่วร้ายโหดเหี้ยมนี้เหมือนกับโลกคนละใบ…

งดงามจน…ไม่เหมือนกับมนุษย์…

หญิงสาวคนนี้ก็ถูกพวกเขาลักพาตัวมาเหรอ

เลี่ยวเจียฉีคิดอย่างนี้ก็ถามออกมาตรงๆ “คะ…คุณก็ถูกพวกเขาลักพาตัวมาเหรอ”

วินาทีนี้ความต้องการปกป้องในฐานะเพศชายของเลี่ยวเจียฉีปะทุขึ้นในทันที “แม้แต่เด็กสาวอ่อนโยนที่ไม่มีแรงมัดคอไก่ก็ยังไม่เว้น พวกแกมันชั่วช้าบ้าคลั่งชัดๆ!”

สิ้นเสียงของเลี่ยวเจียฉี พวกเป่ยโต่ว ชีซิง ผู้อาวุโสใหญ่ ผู้อาวุโสสามต่างถูกต่อว่าจนตะลึงค้างแล้ว จากนั้นสีหน้าก็พลันดำมืด

เป็นคนลักพาตัวเหมือนกัน วายร้ายเหมือนกัน หน้าตาพวกเขาแค่มองก็รู้ว่าเป็นวายร้าย เป็นคนชั่ว

แต่ท่านผู้นำ…ยังถูกตัวประกันคิดว่าเป็นดอกบัวขาวที่ถูกลักพาตัวมาเสียได้…

เป่ยโต่วเท้าสะเอว สีหน้าเหมือนผู้นำตัวเองถูกหยามเกียรติ เขาตะคอกเสียงโกรธ “แกแม่งตาบอดเหรอ ถึงกับกล้าหยามเกียรติผู้นำพวกเรา! นี่คือลูกพี่ของพวกเราโว้ย!”

“วะ…ว่าไงนะ เธอ…เธอคือลูกพี่ของพวกแก? ” เลี่ยวเจียฉีมีสีหน้าเปี่ยมความไม่อยากเชื่อ “นี่เป็นไปได้ยังไง…”

หญิงสาวที่เหมือนกับนางฟ้าทำไมถึงเป็นพี่ใหญ่ของคนชั่วร้ายนี้ได้

ผู้อาวุโสใหญ่เอ่ยกับเยี่ยหวันหวั่นอย่างเหงื่อเย็นไหลโชก “ผู้นำใจเย็นๆ นะครับ เจ้าหนูนี่สายตาน่าจะมีปัญหาชัวร์!”

ผู้อาวุโสสามก็รีบปลอบ “ถูกต้องๆ ไม่แค่สายตามีปัญหา สมองเกรงว่าก็คงมีปัญหาด้วย! ผู้นำอย่าเถียงกับคนความรู้น้อยเลยครับ!”

เยี่ยหวันหวั่นหมดคำจะพูด

เอาเถอะ สำหรับคนพวกนี้แล้ว ตัวเองถูกเข้าใจผิดว่าเป็น ‘คนดี’ เหมือนจะเป็นการหยามเกียรติจริงๆ

“คุณเป็น…เป็นพี่ใหญ่ของพวกเขาจริงๆ …”

เวลานี้เลี่ยวเจี่ยฉีจึงค่อยเพิ่งสังเกตว่าหญิงสาวคนนี้คือคนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้เพียงคนเดียว แถมท่าทีที่คนพวกนี้ปฏิบัติกับหญิงสาวยังเคารพนอบน้อมอย่างมาก

แม้จะเป็นเช่นนี้ เขาก็ยังไม่อยากเชื่อ

เยี่ยหวันหวั่นก็ไม่ปฏิเสธ มองเลี่ยวฉีอย่างใจอกใจเย็น “ใช่แล้ว ทำไม”

ใบหน้าของเลี่ยวเจียฉีแดงขึ้นอย่างผิดปกติ สองตาเปล่งประกายเหมือนดื่มเหล้าไม่ปาน ได้ยินดังนั้นเขาพลันพูดโพล่งออกไป “ผะ…ผมเข้าแก๊งด้วยได้ไหม”

เยี่ยหวันหวั่นพูดไม่ออก

เป่ยโต่วพูดไม่ออก

ชีซิงพูดไม่ออก

ผู้อาวุโสใหญ่พูดไม่ออก