บทที่ 179

แผนรักร้ายคว้าหัวใจคุณสามี – บทที่ 179 หนึ่งเดียวในโลก / บทที่ 180 มาอีกร้อยครั้ง! บทที่ 179 หนึ่งเดียวในโลก / บทที่ 180 มาอีกร้อยครั้ง! โดย Ink Stone_Romance บทที่ 179 หนึ่งเดียวในโลก

ภายในห้องหนังสือเงียบสนิท

ชายหนุ่มนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้หวงฮวาหลีกว้างสไตล์โบราณ มองชายหนุ่มที่ยืนนิ่งอยู่กลางห้องรับแขกเงียบๆ

ใบหน้าของชายหนุ่มเต็มไม่ด้วยความน้อยใจและไม่ยินยอม เหมือนกับลูกสุนัขจิ้งจอกตัวหนึ่งที่มีความดุร้ายยากที่จะฝึกสอน คิดอยากจะให้คนแบบนี้ยอมตาม มีเพียงวิธีเดียว ซึ่งก็คือ แข็งแกร่งกว่าเขา

ไม่อย่างนั้นต่อให้เขาตายก็ไม่มีทางยอมก้มหัวให้

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าใด ในที่สุดชายหนุ่มบนเก้าอี้ก็เอ่ยปาก “นายมีข้อคิดเห็นอะไรกับสายตาการเลือกผู้หญิงของฉันเหรอ?”

หลิวอิ่งได้ยินคำถามนี้พลันเบิกตากว้าง เขาต้องมีอยู่แล้ว!!

“ไม่กล้าครับ” ชายหนุ่มเอ่ยอย่างไม่เต็มใจ

“ไม่กล้าเหรอ?” เสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มมีแรงกดดันมหาศาล

ชายหนุ่มกัดฟัน อดกลั้นอยู่นาน ในที่สุดก็อดไว้ไม่อยู่ “ผมมีจริงๆ นั่นแหละ! นายท่าน ผมไม่เข้าใจ ทำไมนายท่านถึงเลือกผู้หญิงแบบเยี่ยหวันหวั่น?”

“ถ้าอย่างนั้นนายคิดว่า ฉันควรจะเลือกผู้หญิงแบบไหน?” ซือเยี่ยหานถามกลับ

หลิวอิ่งตอบโดยไม่ลังเล “ต้องเป็นคนที่เพียบพร้อมทั้งภายนอกและภายใน เก่งทั้งบุ๋นและบู๊ คู่ควรที่จะเคียงข้างนายท่าน! จะเป็นคนที่ต้องให้นายท่านปกป้อง เป็นของไร้ประโยชน์ที่พร้อมจะเป็นภาระให้นายท่านอยู่ตลอดเวลาได้อย่างไร! ผมไม่เชื่อว่านายท่านจะเป็นเหมือนผู้ชายทั่วไปพวกนั้น ที่ชอบเพียงเปลือกนอกของผู้หญิงคนนั้น!”

ติดตามข้างกายนายท่านมานานขนาดนี้ เขารู้ดีว่าสายตาของนายท่านเฉียบแหลมมากแค่ไหน คนภายนอกคิดว่าเขาไม่หลงใหลสตรี นั่นเพียงเพราะผู้หญิงน่าเบื่อเหล่านั้นไม่เข้าตาเขาก็เท่านั้น ไม่ใช่คนระดับเดียวกับเขา นับประสาอะไรกับคู่ชีวิต

“เพียบพร้อมทั้งภายนอกและภายใน เก่งทั้งบุ๋นและบู๊…” ซือเยี่ยหานเงียบไป มองไปทางชายหนุ่มแล้วเอ่ยว่า “ความหมายของนายคือ ฉันควรจะแต่งงานกับนายและสวี่อี้อย่างนั้นสินะ?”

หลิวอิ่ง “…”

ทันทีที่ซือเยี่ยหานพูดจบ สมองของหลิวอิ่งพลันไม่ทำงาน คนทั้งคนนิ่งอึ้งอยู่ตรงนั้น ตามด้วยหูแดงไปถึงคอ รีบร้อนปฏิเสธ “จะ…จะเป็นไปได้ยังไงครับ! ความหมายของผมหมายถึง…หมายถึง…”

แม้ว่าเขากับสวี่อี้คนหนึ่งจะเก่งภายนอกคนหนึ่งเก่งภายใน คนหนึ่งบุ๋นคนหนึ่งบู๊ รวมเข้าด้วยกันตรงกันกับบรรทัดฐานที่เขาพูดพอดีจริงๆ แต่เขาจะไปหมายความแบบนั้นได้ยังไงกัน!

นี่นายท่านกำลังแอบเปลี่ยนหัวข้อสนทนาชัดๆ!

“ใครบอกนายว่า คู่ชีวิตของฉันต้องการเท่านี้ก็เพียงพอแล้ว?” ซือเยี่ยหานเอ่ยเนิบๆ สายตาเยียบเย็นนั้นโดดเดี่ยวราวดูแคลนทุกสรรพสิ่ง

หลิวอิ่งเอ่ยถามอย่างจริงจังทันที “ถ้าอย่างนั้นนายท่านคิดว่าควรจะเลือกคนแบบไหน?”

เขายังไม่เคยได้ยินบรรทัดฐานการเลือกคู่ครองจากปากนายท่านเองเลยสักครั้ง ย่อมต้องอยากรู้เป็นอย่างมาก

หลิวอิ่งกลั้นหายใจจ้องมอง รอคอยคำตอบจากอีกฝ่าย

หลังจากผ่านไปนาน ในบรรยากาศที่เงียบกริบ เสียงแหบต่ำของชายหนุ่มก็ดังขึ้น “หนึ่งเดียวในโลก”

หลิวอิ่ง “…”

เขารู้ว่าบรรทัดฐานของนายท่านสูงขนาดไหน แต่คิดไม่ถึงว่าจะสูงขนาดนี้

“หนึ่งเดียวในโลก” มันเป็นความคิดแบบไหนกัน?

แค่เพียบพร้อมทั้งภายนอกและภายในมันจะไปพอที่ไหน จะต้องมีความสามารถเหนือคนธรรมดาทุกอย่างสินะ?

หลังจากนิ่งอึ้ง ก็รู้สึกหมดคำจะพูดอย่างแท้จริง

นายท่าน คุณจริงจังใช่ไหมเนี่ย?

ยัยคนนั้นแค่ไก่ตัวหนึ่งยังไม่กล้าฆ่า ยัยโง่ที่เรียนไม่จบมัธยมปลาย เอาที่ไหนมาหนึ่งเดียวในโลก?

ต่อให้เป็นคุณหนูรั่วซี ก็ยังไม่อาจใช้คำสี่คำนี้

หลังจากสวี่อี้ส่งเยี่ยหวันหวั่นเสร็จกลับมาก็เห็นเมฆครึ้งลอยอยู่เหนือศีรษะของสวี่อี้ที่นั่งพิงกำแพงอยู่ ถอนหายใจอย่างรำคาญพลางเดินเข้าไปหา “โดนด่ามาล่ะสิ?”

“สวี่อี้ นายรู้ไหมว่าบรรทัดฐานการเลือกคู่ครองของนายท่านคืออะไร?” สายตาล่องลอยของหลิวอิ่งหันมองสวี่อี้พลางถามขึ้นอย่างกะทันหัน

สวี่อี้ตกใจเล็กน้อย “ไม่รู้สิ ยังไงก็ต้องประหลาดมากแน่ๆ!”

หลิวอิ่ง “เมื่อกี้นายท่านของฉันแล้ว เขาพูดมาสี่คำ”

“สี่คำไหน?” สวี่อี้พลันรู้สึกสนใจ