บทที่ 181

แผนรักร้ายคว้าหัวใจคุณสามี – บทที่ 181 ฉันรอคุณอยู่ / บทที่ 182 คุณเก่งมากแล้ว บทที่ 181 ฉันรอคุณอยู่ / บทที่ 182 คุณเก่งมากแล้ว โดย Ink Stone_Romance บทที่ 181 ฉันรอคุณอยู่

เยี่ยหวั่นหวันกำลังกลับไปที่หอพัก บทที่ผ่านป่าเล็กๆ จู่ๆ ก็มีเงาคนหนึ่งโผล่มาตรงหน้า ทำเธอตกใจแทบตาย

ปฏิกิริยาตอบสนองแรกของเธอคือลูบใบหน้า

ยังดีที่ครั้งนี้เธอระมัดระวังตัวมาก ถึงแม้จะเป็นเวลาดึก แต่เพื่อป้องกันสถานการณ์แบบซือเซี่ยครั้งที่แล้ว ดังนั้นเมื่อกี้ระหว่างทางที่กลับเธอเติมหน้าบนรถประหนึ่งว่าจะไปรายงานตัวกับกองถ่ายหนังผีเลย ปลอดภัยแน่นอน

หลังฝ่ายตรงข้ามเห็นเธอ เห็นได้ชัดว่าตกใจยิ่งกว่าเธออีก

เธอได้ยินเสียงฝ่ายตรงข้ามสูดหายใจอย่างผวาชัดเจน

เดินไปข้างหน้าอีกหลายก้าว จนถึงใต้แสงไฟ เยี่ยหวั่นหวันเห็นหน้าฝ่ายตรงข้ามชัดเจน

“ซือเซี่ย…?”

ดึกป่านนี้นายนี่ยังไม่นอนมาทำอะไรที่นี่?

หลังจากงัดไม้เด็ดไปครั้งที่แล้ว นายนี่เจียมเนื้อเจียมตัวผิดปกติ อีกทั้งเหมือนตัวเขาเองก็ยุ่งมาก หลายวันนี้พวกเขาไม่ได้พูดกันสักคำเลย ส่วนเธอใกล้จะลืมระเบิดลูกใหญ่นี้ไปแล้ว

“ดึกป่านนี้ทำไมคุณยังไม่นอนอีก?” เยี่ยหวั่นหวันถามไปตามประสา

“อืม ในหัวมีแต่เรื่องคุณ นอนไม่หลับ”

เยี่ยหวั่นหวันพูดไม่ออกเลย

“หวั่นหวัน…” ทันใดนั้นก็มีเสียงทุ้มต่ำลากยาวของชายหนุ่มดังขึ้นมาข้างหู

“หืม? อะไร?” เยี่ยหวั่นหวันได้สติกลับมา

“ดึกป่านนี้เธอยังไม่นอน รอผมอยู่เหรอ?” ชายหนุ่มพูดอย่างสบายอารมณ์ นัยน์แววตามีแสงจันทร์สะท้อนเงาของกิ่งไม้ เหมือนดั่งปีศาจที่เย้ายวนชวนให้ลุ่มหลง

เยี่ยหวั่นหวัน “…!!!”

เพิ่งหยุดพักไม่กี่วันเอง! มาอีกแล้ว!

เห็นว่าเธออายุยืนไปใช่ไหม?

เยี่ยหวั่นหวันรู้สึกอยู่ลึกๆ ว่าไม่สามารถยืดเยื้อแบบนี้ต่อไปแล้ว จำเป็นต้องใช้วิธีที่ลำบากหน่อยมาจัดการ

หลังสูดหายใจลึก เยี่ยหวั่นหวันฝืนตัวเองให้นิ่ง หลังจากนั้น พูดอย่างไม่รีบร้อน “อืม ใช่แล้ว ฉันกำลังรอคุณอยู่!”

นัยน์ตาชายหนุ่มเป็นประกายขึ้นมา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่สงสัยไม่อยากจะเชื่อ “จริงหรือ…?”

เยี่ยหวั่นหวันทำหน้าจริงจัง ไร้ร่องรอยของการหลอกลวง “แน่นอนสิ! ฉันรู้ว่าคุณไปทำงาน เลยตั้งใจมาที่นี่รอคุณกลับมาโดยเฉพาะเลย!”

พูดมาถึงตรงนี้ สีหน้าเยี่ยหวั่นหวันเขินอายจนก้มหน้าลง พันนิ้วมืออย่างตื่นเต้น “คือว่า… ซือเซี่ย… ที่จริงแล้ว… ที่จริงแล้วฉันชอบคุณมานานแล้ว…”

ซือเซี่ยสีหน้าตกใจ คงคาดไม่ถึงว่าจู่ๆ เธอจะมาสารภาพรักแบบนี้ “อะไรนะ?”

ชิ ตอนนี้รู้แล้วใช่ไหมว่าการที่จู่ๆ โดนสารภาพรักนี่น่าสยองขวัญมากแค่ไหน?

เยี่ยหวั่นหวันใช้ความมืดปิดบังแววตา รวบรวมความกล้าหาญ พูดต่อ “ฉัน… ฉันก็ชอบคุณ…”

ระหว่างที่เยี่ยหวั่นหวันพูด เธอก็เดินเข้าไปใกล้เขาด้วยความตื่นเต้น “ตั้งแต่ครั้งแรกที่ฉันเห็นคุณ ฉันก็ชอบคุณแล้ว แต่ฉันไม่เคยคาดหวังถึงความเป็นไปได้อะไรทั้งสิ้นกับคุณเลย แต่ฉันคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าฉันจะโชคดีขนาดนี้ ได้เป็นเพื่อนนั่งโต๊ะเรียนเดียวกับคุณ แล้วยังมีโอกาสได้ร่วมแสดงเวทีเดียวกับคุณด้วย คุณไม่รู้หรอกว่าฉันดีใจมากขนาดไหน…”

สีหน้าซือเซี่ยยิ่งตกใจเข้าไปใหญ่ “คุณไม่ได้…รักกับซือเยี่ยหานจนตราบชั่วฟ้าดินสลายก็ไม่แยกจากกันอย่างนั้นหรือ?”

เยี่ยหวั่นหวันหลบตายิ้มอย่างขมขื่น “แน่นอนว่าฉันหลอกคุณ…”

เยี่ยหวั่นหวันพูด ทันใดนั้นก็เงยหน้าขึ้นมาด้วยความตื่นเต้นอย่างมาก มองไปทางซือเซี่ย “แต่ฉันคิดไม่ถึงเลย ซือเซี่ยคุณ… คุณจะรู้สึกกับฉัน… คุณ… จริงเหรอ… คุณชอบฉันจริงเหรอ? หรือว่า… แค่จะแกล้งฉัน?”

สายตาที่มั่นใจมาตลอดของซือเซี่ยในที่สุดก็มีความไม่แน่ใจลอยขึ้นมา ลังเลอยู่นานกว่าจะพูดออกมา “สำหรับผมแล้ว… คุณ… พิเศษมาก… ไม่เหมือนกับผู้หญิงคนอื่น… ไม่เพียงแค่เพราะหน้าตาคุณ…”

สายตาเยี่ยหวั่นหวันเป็นประกายทันที เดินพุ่งตรงไปด้านหน้าเขา “งั้น… ถ้าอย่างนั้นคืนนี้พวกเรามาทำเรื่องที่ใหญ่ที่สุดของชีวิตกันเถอะ!”

“อะไรนะ?” สีหน้าซือเซี่ยเห็นได้ชัดว่าอึ้งไปแล้ว

สายตาเยี่ยหวั่นหวันคึกคักสุดขีด ใบหน้าแดงก่ำ ตื่นเต้นไม่ไหวแล้ว อาศัยจังหวะที่ซือเซี่ยอึ้งอยู่ ทันใดนั้นก็ออกแรง พุ่งตรงเข้าไปหาเขา…

ในพริบตาทั้งสองคนล้มลงหมุนกลิ้งไปมาอยู่บนพื้นหญ้าข้างๆ

“หวั่นหวัน คุณ เดี๋ยวก่อน…”

ซือเซี่ยกำลังจะลุกขึ้น ก็โดนเยี่ยหวั่นหวันออกแรงกดลงไปทันที “ทำไมล่ะ? คุณชอบฉันไม่ใช่เหรอ? ฉันก็ชอบคุณ! ชอบมาก… ชอบมาก… หรือว่าคุณไม่อยากคบกับฉัน?”

ซือเซี่ยถอยกรูดไปด้านหลัง “ไม่ใช่… คุณใจเย็นก่อน…”

“คุณดูสิคืนนี้ทั้งเวลาและบรรยากาศดีมาก พวกเราทำทุกอย่างตามธรรมชาติ!”

เยี่ยหวั่นหวันจะใจเย็นได้ยังไง เอื้อมมือออกไปเริ่มปลดกระดุมเสื้อผ้าของอีกฝ่าย ทำปากจู๋จะเข้าไปจูบ…

คอเสื้อถูกมือเล็กฉีกออกอย่างวุ่นวาย สายตามองไปยังใบหน้าที่ยิ่งกว่าใช้เอฟเฟกต์ของหนังผียิ่งใกล้เข้ามา วินาทีต่อมาก็จะใกล้ชิดเข้ามาแล้ว

ทันใดนั้น มีแรงมหาศาลดันเธอออกไป ในขณะเดียวกัน ข้างหูก็มีเสียงชายหนุ่มตะคอกขึ้นมา

“ออกไป!”