บทที่ 1795 เยี่ยหวันหวั่นบอสใหญ่ของซิงเฉิน / บทที่ 1796 ล้อเล่นอะไรกัน

ในงานเลี้ยงฉลอง พวกของเยี่ยอีอีกับกู้เยว่เจ๋อเหลือบมองเยี่ยหวันหวั่นอย่างเรียบเฉย ผู้หญิงคนนี้ทำบ้าอะไร หรือว่าคิดจะใช้วิธีนี้ดึงดูดความสนใจของบอสใหญ่แห่งซิงเฉิน?

“น่าเศร้าจริงๆ ” กู้เยว่เจ๋อหัวเราะเสียงเย็น

“ดูท่า เธอจะบ้าไปจริงๆ แล้ว” เยี่ยอีอีเอ่ยเสียงเย็นชา

ทั้งเบื้องบนและศิลปินของหวงเทียนเอ็นเตอร์เทนเมนต์ส่วนหนึ่งก็มองเยี่ยหวันหวั่นด้วยสายตาที่ยากจะอธิบาย

บนที่นั่งของแขกกิตติมศักดิ์ ผู้จัดการของฟู่หมิงซีมองเยี่ยหวันหวั่นด้วยสีหน้าโง่งม “นี่ทำอะไรน่ะ หมิงซี แฟนนายบ้าไปแล้วเหรอ!”

เมื่อได้ยินดังนั้น ฟู่หมิงซีก็เหล่มองผู้จัดการตรงหน้าแวบหนึ่ง แต่ก็คร้านจะสนใจ

ที่ด้านหลัง กงซวี่ขยี้สองตามองลั่วเฉินที่อยู่ด้านข้าง “เฮ้ย…นั่นพี่เยี่ยทำอะไรน่ะ!”

ลั่วเฉินขมวดหัวคิ้วน้อยๆ ส่ายหัวพลางเอ่ยว่า “ฉันจะไปรู้ได้ไง…”

รวมถึงหานเซี่ยนอวี่ ในใจของเขาก็เอ่อล้นด้วยลางสังหรณ์ที่ไม่ดีสายหนึ่ง ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ หากว่ากันตามหลักการและเหตุผลแล้ว เยี่ยไป๋ที่เขารู้จักไม่มีทางทำเรื่องอย่างนี้แน่นอน ยิ่งไม่มีทางเชื่อได้เลยว่าเยี่ยไป๋จะทำเพื่อดึงดูดความสนใจของบอสใหญ่แห่งซิงเฉินและเพื่อเอาใจคนอย่างที่คนอื่นเขาพูดกันจริงๆ …

บนฟอรัมใหญ่ต่างๆ ของประเทศจีน

อดีตไหลไปตามลม: [นังแพศยานั่น…บ้าไปแล้วเหรอ! คนเขาเชิญบอสใหญ่ของซิงเฉินขึ้นเวที เธอจะขึ้นมาก่อเรื่องอะไรเนี่ย!]

เสื้อหน้าหนาวน้อยของพ่อ: [หึๆ …คงไม่ใช่คิดว่าขาของฟู่หมิงซีไม่ใหญ่พอ เลยคิดจะใช้วิธีอย่างนี้ดึงดูดความสนใจของบอสใหญ่ซิงเฉินหรอกนะ…]

BBQ: [เธอเนี่ยนะ? ยังคิดจะดึงดูดความสนใจของบอสใหญ่ซิงเฉิน รู้ว่าเถ้าแก่ของบริษัทซิงเฉินมีแนวคิดยังไง ผู้หญิงแบบไหนไม่เคยเห็นบ้าง จะยังถูกใจนังแพศยานี่เหรอ!]

ฉันรักเส้าเหิง : [ไสหัวลงมา ไสหัวลงมา!]

…

ภายในงานเลี้ยงฉลองประจำปี บนที่นั่งของแขกกิตติมศักดิ์ เยี่ยหงเหวยโกรธจนหน้าแดง ร่างกายสั่นเทิ้มพลางหันไปมองเยี่ยอีอีกับกู้เยว่เจ๋อ “พวกแกไม่ต้องพานังคนหน้าด้านนั่นกลับมาหาฉันนะ นังหลานทรพีนี่อยากให้ตระกูลเยี่ยของเราอับอายขายขี้หน้ามากนักเหรอ! ถ้าถูกบอสใหญ่ของบริษัทซิงเฉินต่อว่า ตระกูลเยี่ยของพวกเราจนถึงหวงเทียนเอ็นเตอร์เทนเมนต์จะแบกรับยังไงไหว!”

เมื่อสิ้นเสียงของเยี่ยหงเหวย เยี่ยหวันหวั่นก็เดินขึ้นไปถึงบนเวทีแล้ว

“เซี่ยเจ๋อจือ ไม่เจอกันนานเลยนะ”

บนเวทีเยี่ยหวันหวั่นหัวเราะเบาๆพลางจ้องมองเซี่ยเจ๋อจือ แล้วเอ่ยทักทาย

“คุณหนูเยี่ย ไม่เจอกันนานจริงๆ ครั้งก่อนที่เราได้กินข้าวพูดคุยกัน รู้สึกเหมือนเป็นเรื่องเมื่อชาติที่แล้วเลย” กู้เยว่เจ๋อเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม

เยี่ยหวันหวั่นมีท่าทางครุ่นคิด รู้สึกเหมือนเป็นเรื่องเมื่อชาติที่แล้วจริงๆ …

“ผู้หญิงคนนั้นกับเซี่ยเจ๋อจือรู้จักกันเหรอ!? ไม่สิ…ควรพูดว่า เซี่ยเจ๋อจือรู้จักกับเธอได้ไง!? ”

“เป็นไปไม่ได้มั้ง คนอย่างเซี่ยเจ๋อจือจะรู้จักกับเยี่ยไป๋ด้วยเหรอ! ทั้งสองเหมือนยังมีมิตรภาพที่ดีต่อกันด้วย!”

ศิลปินในวงการบางส่วนเผยสีหน้าตกใจออกมา

“รบกวนทุกคนช่วยเงียบหน่อยได้ไหมคะ”

เวลานั้นเยี่ยหวันหวั่นขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วเอ่ยอย่างติดรำคาญอยู่บ้าง

เมื่อได้ยินดังนั้น ศิลปินไม่น้อยก็เผยสีหน้าประหลาดออกมา เยี่ยไป๋นี่เป็นใครกัน ถึงกล้ามาสั่งให้พวกเขาเงียบเนี่ยนะ!

“ฮ่าๆ บอสอย่าโกรธสิครับ ทุกคนก็เพิ่งเคยเห็นบอสเป็นครั้งแรก ต้องตื่นเต้นเป็นธรรมดา การที่บอสมาร่วมงานเลี้ยงประจำปีของซิงเฉินเอ็นเตอร์เทนเมนต์ได้นับว่าเป็นเกียรติของพวกเราทุกคนครับ!”