ตอนที่ 860
บทที่ 1831 เก็บแหวนกลับมา / บทที่ 1832 ภัยร้ายรุนแรง
October 22, 2026
บทที่ 1831 เก็บแหวนกลับมา
ไม่นานนักเยี่ยหวันหวั่นก็ออกไป และกลับมาถึงสาขาของซิงเฉินเอ็นเตอร์เทนเมนต์
หลังจากทักทายพวกโจวเทาแล้ว เยี่ยหวันหวั่นก็นั่งอยู่ในห้องทำงาน พินิจดูแหวนวงนี้ที่ซือเยี่ยหานให้ตัวเองมา
เยี่ยหวันหวั่นเล่นแหวนในมือ ไม่ว่าจะเป็นวัตถุดิบหรือวิธีการทำก็ล้วนพิเศษมากภายในของแหวนสลักลายวัชพืชที่ไม่เตะตาดอกหนึ่ง
ตามที่ซือเยี่ยหานบอก เดิมทีแหวนวงนี้ก็เป็นของเธอ และประโยคนี้ไม่น่าจะพูดโกหก ซือเยี่ยหานไม่จำเป็นต้องหยิบแหวนหนึ่งวงมาหลอกเธอแม้แต่น้อย
สำหรับแหวนวงนี้ ซือเยี่ยหานรู้แต่เพียงว่ามันเป็นของเธอ แต่มันจะมีไว้ใช้เป็นสัญลักษณ์อะไรหรือเปล่า กลับไม่รู้อะไรทั้งสิ้น
หลังจากผ่านไปนาน เยี่ยหวันหวั่นก็สวมแหวนวงนี้ลงบนนิ้วมือ
บางทีนี่อาจเป็นแค่แหวนธรรมดาวงหนึ่งที่เธอสวมก่อนที่จะสูญเสียความทรงจำ ไม่ได้มีคุณค่าให้สืบค้นอะไร เยี่ยหวันหวั่นก็ไม่ได้ใส่ใจมากนัก
ในเวลานี้ ณ สถานที่แห่งหนึ่งของเมืองหลวง
ชายวัยกลางคนคนหนึ่งกำลังกดโทรออก
“ค้นพบที่อยู่ของแหวนแล้วครับ” ชายวัยกลางคนเอ่ยกับโทรศัพท์
ไม่นานเสียงอันเย็นชาก็ดังออกมาจากปลายสาย “งั้นเหรอ…”
“นึกไม่ถึงว่าแหวนวงนั้นจะอยู่ในมือของนายแห่งอาชูร่ามาตลอด…แต่นายแห่งอาชูร่าก็คืนแหวนให้เธอแล้ว ดูจากสถานการณ์ตอนนี้ นายแห่งอาชูร่ากับเธอยังไม่รู้ถึงประโยชน์ของแหวนครับ”
เมื่อพูดจบปลายสายก็เงียบไปนานก่อนจะเอ่ยว่า “เก็บแหวนกลับมาเถอะ”
“รับทราบครับ”
หลังจากชายวัยกลางคนได้รับคำสั่งแล้วจึงวางสาย
…….
อีกด้านหนึ่งบ้านตระกูลซือ
ฉินรั่วซีมองข่าวที่สะเทือนฟ้าสะเทือนดินบนอินเทอร์เน็ตสีหน้าทะมึนเล็กน้อย
เดิมทีคิดว่าซือเยี่ยหานตายไปแล้ว…ไม่คิดเลยว่าอยู่ดีๆ อีกฝ่ายจะปรากฏตัวที่ประเทศจีนอีก…
ซือเยี่ยหานหายตัวไปนานขนาดนั้น ตระกูลซือในตอนนี้อยู่ภายใต้การควบคุมของเธอฉินรั่วซีมานานแล้ว ซือเยี่ยหานคนนั้นทำไมถึงต้องกลับมาในเวลานี้! แต่ถึงแม้ซือเยี่ยหานจะกลับมาแล้วก็อย่าได้คิดว่าจะเข้ามาควบคุมตระกูลซือได้อีกครั้ง!
แต่ถ้าซือเยี่ยหานอยากกลับมายังตระกูลซือ และควบคุมอำนาจของตระกูลซืออีกครั้งจริงๆ เกรงว่าคงจะทำได้ไม่ง่ายนัก
“จับตัวผู้หญิงคนนี้กลับมา”
ผ่านไปครู่หนึ่ง ฉินรั่วซีก็หันไปมองหัวหน้าบอดี้การ์ดลับที่อยู่ด้านข้างและเอ่ยขึ้น
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ของฉินรั่วซี ชายวัยกลางคนก็พยักหน้าน้อยๆ ก่อนที่จะหันกายจากไป
ขณะเดียวกัน ซือเยี่ยหานกับหลินเชวียทั้งสองคนก็กำลังดื่มกาแฟที่เพิ่งขึ้นโต๊ะภายในห้องส่วนตัวของร้านกาแฟซึ่งมีความเป็นส่วนตัวสูงมากแห่งหนึ่ง
“ผมจะบอกให้นะพี่เก้า ยัยตัวประหลาดนั่น…เอ่อแฟนพี่เก้า จะเชื่อคำพูดของเธอได้เหรอ…” หลินเชวียดื่มกาแฟหนึ่งอึก ก่อนที่จะมองซือเยี่ยหานที่มีสีหน้าไร้อารมณ์และเอ่ยขึ้น
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ซือเยี่ยหานก็เหล่ตามองหลินเชวีย ในดวงตานั้นลึกล้ำและสงบนิ่งไร้คลื่นลมแม้แต่น้อย “ไม่รู้”