ตอนที่ 861
บทที่ 1833 ดูซิว่าพวกเขาจะเล่นลูกไม้อะไร / บทที่ 1834 ไม่เจอกันนาน
October 22, 2026
บทที่ 1833 ดูซิว่าพวกเขาจะเล่นลูกไม้อะไร
เวลานี้เป่ยโต่วทรงตัวได้แล้ว เขาชูนิ้วโป้งให้กับผู้อาวุโสสามบนที่นั่งคนขับ “แค่มองก็รู้ว่าผู้อาวุโสสามคือคนขับรถที่มีประสบการณ์!”
สิ้นคำพูดนี้ ก็มีผู้ชายสิบกว่าคนเดินลงมาจากรถบรรทุกขนาดเล็กที่จอดแนวขวางอยู่ด้านหน้า และตรงดิ่งเข้ามาล้อมรถยนต์ไว้
“เชี่ย นี่มันหมายความว่ายังไง คนขับรถที่นี่โหดขนาดนี้เลยเหรอ พูดไม่เข้าหูก็จะตีกันแล้ว? ” เป่ยโต่วมองคนสิบกว่าคนเบื้องหน้าอย่างงุนงง “ที่นี่…คนขับรถยังพาลูกน้องมาด้วยงั้นเหรอ…คนขับรถที่นี่ก็โหดเกินไปแล้วมั้ง!”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ชีซิงก็เหล่มองเป่ยโต่วแวบหนึ่ง “เห็นได้ชัดว่ามาหาเรื่อง”
“หาเรื่อง!?” เป่ยโต่วตกใจจนหน้าเปลี่ยนสีทันที “แต่ไหนแต่ไรมีแค่พวกเราที่ไปหาเรื่องคนอื่น ยังไม่เคยมีใครเคยหาเรื่องพวกเรามาก่อน วันนี้ถ้าฉันไม่ได้อัดพวกมันจนขี้แตกฉันก็ไม่ใช่เป่ยโต่วเว้ย”
พูดจบ เป่ยโต่วก็ตั้งท่าเตรียมจะเปิดประตูรถลงไป แต่กลับถูกเยี่ยหวันหวั่นขวางไว้ก่อน
ในคนพวกนี้มีสองคนที่เยี่ยหวันหวั่นคุ้นตาอยู่บ้าง ถ้าตัวเองมองไม่ผิดละก็ คนพวกนี้น่าจะเป็นบอดี้การ์ดลับของตระกูลซือ
‘ปึง!’
วินาทีถัดมา ประตูรถก็ถูกชายวัยกลางคนที่นำหน้าเปิดออก
“ออกมา”
ชายวัยกลางคนเหลือบมองเยี่ยหวันหวั่นและเอ่ยเสียงเย็นชา
เวลานั้นมุมปากของเยี่ยหวันหวั่นก็ยกขึ้นน้อยๆ แล้ววาดเป็นรอยยิ้มเย็นชาสุดขั้วกระดูก
นี่กลับน่าสนใจขึ้นมาสักหน่อยแล้ว
ก่อนหน้านี้ตอนที่เธอออกจากรัฐอิสระแล้วกลับมายังประเทศจีนเดิมทีก็ตั้งใจที่จะกวาดล้างตระกูลซืออยู่แล้ว แต่พอเห็นว่าซือเยี่ยหานกลับมา ในใจก็คิดว่าซือเยี่ยหานจะต้องจัดการได้แน่นอน ดังนั้นเธอจึงไม่ได้ลงมือใดๆ
แต่ตอนนี้เดาว่าซือเยี่ยหานคงวิ่งกลับรัฐอิสระไปแล้ว และดูเหมือนว่าซือเยี่ยหานจะไม่สนใจฝั่งของตระกูลซือ…
ตัวเธอเองก็ไม่เคยยุแหย่เบื้องบนพวกนั้นของตระกูลซือมาก่อน แต่พวกนั้นกลับส่งตัวเองมาหาเธอถึงที่…
“พวกแกแม่งมาจากไหนวะ รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร!” เป่ยโต่วพลันโมโหขึ้นมาแล้ว…
“ฉันจะพูดอีกรอบ ไสหัวลงมา ทุกคน” ดวงตาของหัวหน้าฉายแววอย่างหมดความอดทน
ไม่รอให้เป่ยโต่วเอ่ยปากใดๆ เยี่ยหวันหวั่นก็ก้าวลงจากรถ
เมื่อเห็นดังนั้นพวกเป่ยโต่วกับชีซิงก็รีบตามลงไป
“ขึ้นรถ”
ทันใดนั้นคนสิบกว่าคนก็ลากตัวเยี่ยหวันหวั่นกับพวกผู้อาวุโสใหญ่เข้าไปในรถบรรทุก
เมื่อเห็นว่าเยี่ยหวันหวั่นไม่ขัดขืนแม้แต่น้อย เป่ยโต่วมีสีหน้างุนงง นี่จะทำอะไร…
ในเมื่อพี่เฟิงไม่ได้ลงมือ…ถ้างั้นเขาควรจะลงมือหรือไม่…แล้วถ้าเขาไม่ลงมือ ทำไมถึงเป็นอย่างนี้! แต่ถ้าตัวเขาลงมือโดยที่พี่เฟิงก็ไม่ได้สั่ง…นี่มันปัญหาโลกแตกชัดๆ!
เมื่อเป็นแบบนี้เอง เป่ยโต่วที่กำลังสับสนซ้ำไปซ้ำมาก็ถูกจับยัดเข้าตู้บรรทุกของรถบรรทุกแล้ว
ภายในรถบรรทุกที่มืดสนิท สามารถรับรู้ได้ว่ารถบรรทุกกำลังแล่นด้วยความเร็วสูง
“พี่เฟิง ทำไมไม่อัดพวกนั้นล่ะ!” เป่ยโต่วมีสีหน้างุนงง เขาเป็นถึงอันธพาลน้อยของรัฐอิสระอันยิ่งใหญ่แต่กลับถูกพวกสวะกลุ่มหนึ่งลักพาตัวขึ้นตู้บรรทุกของรถบรรทุกเนี่ยนะ!
ถ้าเขากลับไปยังรัฐอิสระหลังจากนี้จะอยู่ยังไง! จะยืนอยู่ในรัฐอิสระได้ยังไง
“ที่พี่เฟิงไม่ลงมือรับรองว่าต้องมีแผนอะไรแน่” ชีซิงเอ่ย
“แผนอะไรกัน…น่าขายหน้าเกินไปแล้วนะ เกิดเรื่องน่าขายหน้าอย่างนี้ หลังจากนี้ฉันก็ไม่มีหน้าไปเจอแม่ที่กำลังรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลแล้ว” เป่ยโต่วถอนหายใจ
ชีซิงนิ่งเงียบ
เยี่ยหวันหวั่นพูดไม่ออก
ผู้อาวุโสใหญ่หมดคำพูด
ผู้อาวุโสสามก็เงียบเช่นกัน