บทที่ 1845 พวกเรามีลูกชายด้วยกันไหม / บทที่ 1846 เราเป็นพี่น้องกัน

บท​ที่​ ​1845​ ​พวกเรา​มีลูก​ชาย​ด้วยกัน​ไหม

“​ผู้อาวุโส​สาม​ ​ที่มา​ของ​พี่​เสิ่น​เป็น​ยังไง​ ​ก็​ไม่ใช่​ว่า​พี่​จะ​ไม่รู้​ ​ถ้า​พี่​หวัน​หวั่น​แต่งงาน​กับ​คุณชาย​เสิ่น​ ​พวกเรา​ก็ได้​ประโยชน์​นะ​…​ถึง​ตอนนั้น​ ​ตระกูล​เสิ่น​รวย​จะ​ตาย​ ​มี​อุตสาหกรรม​ตั้ง​มากมาย​ ​พวกเรา​สามารถ​เข้าร่วม​ได้​นะ​…​จุ๊​ๆ​ๆ​”​…​เป่ย​โต​่​วทำ​เสียง​จิ​๊​จ๊ะ​ด้วย​ความตื่นเต้น

เมื่อ​ได้ยิน​คำพูด​ของ​เป่ย​โต​่ว​ ​ผู้อาวุโส​สาม​ก็​ยิ้มเยาะ​ ​“​ตลก​แล้ว​…​พวกเรา​ก็​ไม่ได้​ขัดสน​อะไร​นี่​?​”

หลังจาก​ผู้อาวุโส​สาม​พูด​จบ​ก็​หัน​มอง​ไป​ที่​เยี​่ย​หวัน​หวั่น​ทันที​ ​“​ที่จริง​แล้ว​…​ไม่สำคัญ​ว่า​จะ​รวย​หรือไม่​ ​แต่​สิ่ง​ที่​สำคัญ​คือ​ฉัน​คิด​ว่า​คุณชาย​เสิ่น​ก็​ดู​เจริญ​หู​เจริญตา​ดี​ ​แล้ว​เขา​ก็​ยังดี​กับ​เธอ​มาก​ๆ​ ​ด้วย​ ​ถ้า​ได้​แต่งงาน​กับ​คุณชาย​เสิ่น​ ​ฉัน​คิด​ว่า​มัน​คงจะ​วิเศษ​มาก​ๆ​ ​เลย​ ​อนาคต​ของ​เธอ​ก็​จะ​มี​แต่​ความสุข​ ​เอาอย่าง​นี้​ไหม​…​เธอ​กับ​หัวหน้า​ตระกูล​ซือ​นี่​ ​…​ไป​หย่า​กัน​ก่อน​ดีกว่า​นะ​?​”

เยี​่ย​หวัน​หวั่น​หมด​คำพูด

ผู้อาวุโส​ใหญ่​ก็​พูดไม่ออก

เป่ย​โต​่ว​เงียบกริบ

ชี​ซิง​ยิ่ง​อึ้ง

“​เชี​่ย​ ​พวก​แกนี​่​แค่​เห็น​เงิน​ก็​ตาลุก​วาว​แล้ว​เหรอ​ ​คุณชาย​เสิ่น​มีเงิน​เยอะ​แล้วยัง​ไง​…​มีเงิน​แล้ว​เอา​มากิน​แทน​ข้าว​ได้​มั้ย​!​”​ ​หลิน​เช​วีย​ที่อยู่​ข้างๆ​ ​มีสี​หน้าบึ้ง​ตึง​ด้วย​ความโกรธ

“​น้องชาย​ผู้​นี้​ ​สมอง​ได้รับ​ความกระทบกระเทือน​เหรอ​ ​มีเงิน​แล้ว​กิน​แทน​ข้าว​ไม่ได้​ยังไง​ล่ะ​”​ ​เป่ย​โต​่​วจ​้​อง​ไป​ที่​หลิน​เช​วีย

ไม่​เปิดโอกาส​ให้​หลิน​เช​วีย​ได้​ตอบ​อะไร​ ​จากนั้น​เป่ย​โต​่​วก​็​ทำ​หน้าตา​สงสัย​ขึ้น​มา​ ​“​นี่​นาย​รู้จัก​คุณชาย​เสิ่น​ด้วย​เหรอ​ ​หรือว่า​นาย​เคย​ไป​…​?​”

“​เอ่อ​…​หลิน​เช​วีย​ที่​เพิ่ง​ได้สติ​ก็​ตะลึง​ไป​ครู่หนึ่ง​ ​วินาที​ต่อมา​ก็​รีบ​มอง​เป่ย​โต​่ว​แล้ว​ส่าย​หัว​ ​“​ไม่​ๆ​ๆ​ ​ไม่เคย​ไป​ ​ไม่เคย​ไป​เลย​…​ฉัน​จะ​ไปรู​้​จัก​คุณชาย​เสิ่น​ได้​ไง​ ​ก็​พวก​นาย​ไม่ได้​บอกว่า​คุณชาย​เสิ่น​มีเงิน​หรอก​เหรอ​ ​ฉัน​ก็​พูด​ไป​งั้น​แหละ​ ​อย่า​เข้าใจผิด​เป็นอันขาด​…​ฉัน​แค่​คิด​เฉยๆ​ ​นะ​…​.​ว่า​รักแท้​นั้น​ประเมินค่า​ไม่ได้​ ​ความรัก​นี่​นะ​…​เป็น​สิ่ง​ที่​ไม่ได้​ติดตัว​มาตั​้ง​แต่​เกิด​ ​แม้​ตาย​ก็​เอา​ไป​ไม่ได้​…​ต้องการ​มาก​ไป​ก็​ไร้ประโยชน์​…​พูด​อีกที​ ​พี่​เก้า​และ​อาสะใภ้​เก้า​ของ​ฉัน​ต่าง​ก็​แต่ง​กัน​แล้ว​ ​พวก​นาย​มา​พูด​โน้มน้าว​อะไร​ที่นี่​ ​เคย​ได้ยิน​ไหม​คำ​ว่า​เกลี้ยกล่อม​ให้​คืนดีกัน​น่ะ​ ​อย่า​ขาด​คุณธรรม​นัก​เลย​”

“​พวก​นาย​คุย​กัน​จบ​หรือยัง​”

ก่อนที่​หลิน​เช​วีย​จะ​พูด​อะไร​ต่อ​ ​สือ​อี​ที่​ยืน​อยู่​ไม่​ไกล​ก็​มีแสง​เย็นวาบ​ปรากฏ​ใน​แววตา​และ​พูด​ด้วย​น้ำเสียง​เย็นชา

ใน​ตอนนี้​เอง​ ​ซือ​เยี​่ย​หาน​ก็​มอง​ไป​ยัง​สือ​อี​ ​“​พี่​เจ็ด​ ​ไม่​เจอกัน​นาน​เลย​นะ​ครับ​”

“​เฮอะ​…​เจ้า​เก้า​ ​ไม่ได้​เจอกัน​นาน​จริงๆ​ ​นาย​มัน​คน​ใจชั่ว​”​ ​สือ​อี​จ้อง​ซือ​เยี​่ย​หาน​ ​ทั้งสอง​ต่าง​ก็​จ้องหน้า​กันและกัน

“​นี่​เป็นเรื่อง​ส่วนตัว​ระหว่าง​เรา​ ​ให้​เยี​่ย​หวัน​หวั่น​ออก​ไป​ก่อน​เถอะ​”​ ​ซือ​เยี​่ย​หาน​เอ่ย

พอ​ฟัง​จบ​ ​สือ​อีก​็​ยิ้ม​ตอบ​ ​“​ได้​สิ​ ​ไม่ว่า​ยังไง​ ​เยี​่ย​หวัน​หวั่น​ก็​เป็น​อาจารย์​ของ​ฉัน​ ​ฉัน​ไม่เคย​คิด​จะ​ทำร้าย​เธอ​แม้แต่​นิดเดียว​ ​ถ้า​ไม่ใช่​เพราะ​ต้องการ​ล่อนา​ยอ​อก​มา​ ​ฉัน​คงจะ​นั่ง​พูดคุย​ดื่มเหล้า​กับ​เยี​่ย​หวัน​หวั่น​อยู่​ ​ไม่​ทำให้​เรื่อง​วุ่นวาย​ถึงขั้น​นี้​หรอก​นะ​”

“​พูดคุย​กัน​เฉยๆ​ ​น่ะ​ได้​ ​แต่​ห้าม​ดื่มเหล้า​!​”​ ​เป่ย​โต​่​วก​ล่าว

“อื​้ม​…​”​ ​ชี​ซิง​เห็นด้วย

ซือ​เยี​่ย​หาน​ไม่สน​ใจ​เป่ย​โต​่ว​ ​เขามอง​ตรง​ไป​ยัง​เยี​่ย​หวัน​หวั่น​ ​“​กลับ​ไป​ก่อน​เถอะ​นะ​ ​นี่​เป็นเรื่อง​ส่วนตัว​ของ​ฉัน​กับ​พี่​เจ็ด​”

“​ก็​บอก​ไป​แล้ว​ไง​ว่า​เรา​แต่งงาน​กัน​แล้ว​ ​ไม่มี​เรื่องส่วนตัว​อีกแล้ว​ใช่ไหม​”​ ​เยี​่ย​หวัน​หวั่น​พูด​ด้วย​เหตุผล

ซือ​เยี​่ย​หาน​ขมวดคิ้ว​เล็กน้อย​เหมือน​อยาก​จะ​พูด​อะไร​ ​แต่​พอ​เยี​่ย​หวัน​หวั่น​พูด​แบบนี้​ ​กลับ​ปิดกั้น​คำพูด​เขา​ทั้งหมด​ไว้​ ​ทำให้​เขา​พูด​อะไร​ไม่​ออก

“​เออ​ใช่​…​ก่อนหน้านี้​นาย​พูดว่า​เรา​แต่งงาน​กัน​แล้ว​…​ถ้า​งั้น​ ​ฉัน​มีคำ​ถาม​อยาก​จะ​ถาม​นาย​”​ ​ทันใดนั้น​เยี​่ย​หวัน​หวั่น​ก็​จ้อง​ไป​ยัง​ซือ​เยี​่ย​หาน​และ​เอ่ย​ด้วย​รอยยิ้ม​กว้าง

“​จะ​ถาม​อะไร​”​ ​ซือ​เยี​่ย​หาน​กล่าว

“​พวกเรา​…​มีลูก​ชาย​ด้วยกัน​ไหม​”​ ​เยี​่ย​หวัน​หวั่น​ถาม​ช้าๆ​

“​ไม่มี​”​ ​ซือ​เยี​่ย​หาน​ตอบ

“​อ้อ​…​ใช่​เหรอ​ ​แต่​ทำไม​ฉัน​คิด​มาต​ลอด​ว่า​เรา​มีลูก​ชาย​ด้วยกัน​หนึ่ง​คน​…​”​ ​เยี​่ย​หวัน​หวั่น​กล่าว

——————————————————————-

บท​ที่​ ​1846​ ​เรา​เป็น​พี่น้อง​กัน

เมื่อ​ได้ยิน​ดังนั้น​ ​ซือ​เยี​่ย​หาน​ก็​เงียบ​ไป​ ​ไม่รู้​จะ​ตอบ​ว่า​อะไร​อยู่​พัก​หนึ่ง

ที่​เรียกว่า​การ​แต่งงาน​ ​เพียง​เพื่อ​โน้มน้าว​ให้​เยี​่ย​หวัน​หวั่น​เชื่อ​เรื่อง​ที่​ตน​ทำ​ไว้​ ​จึง​ต้อง​สร้างเรื่อง​โกหก​ขึ้น​มา​ ​ดังนั้น​เรื่อง​ระหว่าง​พวกเขา​จะ​มีลูก​ชาย​ด้วยกัน​ได้​ยังไง​