ตอนที่ 877
บทที่ 1865 เอาแหวนออกมา / บทที่ 1866 เอ่ยนามมา
October 22, 2026
บทที่ 1865 เอาแหวนออกมา
แต่น่าเสียดายว่าที่รัฐอิสระนั้นไม่ได้เหมาะกับทุกคน ไม่อย่างนั้นย้ายจูเสินสือไต้ไปไว้ที่รัฐอิสระได้…ก็คงจะดี
“สวัสดี”
ท้องฟ้าเป็นสีเทาขมุกขมัว ตอนที่เดินผ่านพื้นที่ห่างไกลแห่งหนึ่ง ชายร่างผอมบางไม่ทราบที่มาก็ปรากฏตัวขึ้นแล้วขวางทางเยี่ยหวันหวั่นไว้
สถานที่นี้อยู่ไม่ไกลจากจูเสินสือไต้มากนัก ดังนั้นเยี่ยหวันหวั่นจึงใช้วิธีเดิน
เยี่ยหวันหวั่นขมวดคิ้วเล็กน้อยขณะมองไปยังชายร่างผอมที่ยืนขวางทาง เธอไม่รู้จักชายคนนี้และไม่เคยเห็นเขามาก่อนด้วยซ้ำ
“มีเรื่องอะไร”
เยี่ยหวันหวั่นถามอย่างไม่แน่ใจ
“ไม่ต้องตกใจ ฉันไม่ได้มีเจตนาร้าย” ชายผู้นั้นมองเยี่ยหวันหวั่นแล้วพูดเบาๆ “ที่ฉันขวางเธอไว้ตอนนี้ ก็เพราะว่าอยากได้ของที่ไม่ใช่ของเธอคืนจากเธอ”
“ของที่ไม่ใช่ของฉัน?”
เมื่อฟังชายร่างผอมพูดจบ เยี่ยหวันหวั่นก็ตกตะลึงไปชั่วขณะ
ของที่ไม่ใช่ของเธอคืออะไรกัน…เธอไม่รู้จักชายคนนี้แม้แต่น้อย ดูเหมือนว่าไม่เคยเอาอะไรจากเขามาเลยถึงจะถูก
“โอ้…แต่ฉันอยากรู้ว่าอะไรที่ไม่ใช่ของๆ ฉัน นายอยากได้อะไรคืนจากฉันงั้นเหรอ” เยี่ยหวันหวั่นจ้องชายหนุ่มแล้วยิ้มเยาะ
“ก็แหวนที่อยู่บนมือเธอไง”
ชายร่างผอมตอบอย่างตรงประเด็นไม่อ้อมค้อม สายตาจับจ้องไปยังแหวนที่ซือเยี่ยหานมอบให้เยี่ยหวันหวั่น
“อันนี้…”
เยี่ยหวันหวั่นมองแหวนที่ดูแปลกตาวงนี้อย่างงุนงง
ตอนที่ซือเยี่ยหานมอบแหวนวงนี้ให้กับตัวเอง เขาเคยบอกว่า แหวนวงนี้แต่เดิมก็เป็นของเธอ และซือเยี่ยหานแค่เก็บไว้ให้เท่านั้น สำหรับหน้าที่ของแหวนหรือที่มาของมัน แม้แต่ซือเยี่ยหานก็ไม่ทราบแน่ชัด
เยี่ยหวันหวั่นคิดไม่ถึงว่าแหวนที่ซือเยี่ยหานเพิ่งมอบให้เธอ แค่ชั่วพริบตาก็ถูกจับตามองแล้ว
“นายเป็นใคร” เยี่ยหวันหวั่นมองชายร่างผอมแล้วเอ่ยถาม
“เรื่องนี้ เธอไม่จำเป็นต้องรู้หรอก ส่วนแหวนวงนี้ไม่ใช่ของๆ เธอ ส่งมันมาเดี๋ยวนี้” ชายร่างผอมพูดด้วยใบหน้าไร้อารมณ์
“ตลกจริงๆ” เยี่ยหวันหวั่นยิ้มเยาะ “แหวนวงนี้มันอยู่บนมือของฉัน ถ้ามันไม่ใช่ของฉัน แล้วมันเป็นของนายเหรอไง”
เดิมที เยี่ยหวันหวั่นไม่ได้ใส่ใจแหวนวงนี้ แต่พอมาวันนี้ แหวนวงนี้ต้องไม่ใช่แค่เครื่องประดับอย่างแน่นอน มันต้องมีความลับอะไรบางอย่างซ่อนอยู่ในแหวนวงนี้ ไม่อย่างนั้นใครจะมาแย่งมันไป
“คือ…เธอจะไม่ยอมส่งมันมาใช่ไหม…” ขณะพูด ชายร่างผอมก็ค่อยๆ ก้าวเข้าไปหาเยี่ยหวันหวั่น “ถ้าอย่างนั้น ฉันต้องถอดเอาเองแล้วล่ะ”
ขณะที่พูด ชายร่างผอมก็เดินมาข้างๆ เยี่ยหวันหวั่น แล้วยื่นมือออกมาจะรูดแหวนออกจากปลายนิ้วของหญิงสาว
เมื่อเห็นดังนั้น เยี่ยหวันหวั่นก็เบี่ยงตัวหลบข้างเล็กน้อย
แต่มือของชายร่างผอมก็ติดตามดั่งเงา คว้าหมับเข้าที่ไหล่ซ้ายของเยี่ยหวันหวั่นไว้อย่างง่ายดาย
ในตอนนี้เอง เยี่ยหวันหวั่นจึงตระหนักได้ว่า ชายที่อยู่ตรงหน้า หากอยู่ที่รัฐอิสระ ก็จะได้ชื่อว่าเป็นผู้แข็งแกร่งชั้นยอด!
ตอนที่ไม่ได้ดื่มเหล้าแบบนี้ เกรงว่าจะทัดทานชายผู้นี้ไม่ได้แม้แต่กระบวนท่าเดียว
อย่างไรก็ตาม…เมื่อมาถึงประเทศจีน เยี่ยหวันหวั่นก็ไม่ได้พกเหล้าติดตัวทุกวัน และไม่คิดมาก่อนว่าจะต้องเจอกับเหตุการณ์อันตรายเมื่ออยู่ในจีน
ตอนนี้เยี่ยหวันหวั่นเหลือบมองชายร่างผอมเล็กน้อย “นายอยากได้แหวนวงนี้ ไม่ใช่ว่าให้ไม่ได้…ขอแค่นายบอกฉัน ว่านายเป็นใคร…และทำไมถึงอยากได้แหวนวงนี้ ฉันจะถอดยื่นถวายให้เลย”