บทที่ 187

บทที่ 187 เธอไม่ใช่ยัยตัวประหลาด / บทที่ 188 ทำไมพูดยังไงก็ไม่ยอมเชื่อนะ! โดย Ink Stone_Romance บทที่ 187 เธอไม่ใช่ยัยตัวประหลาด

หลังจากเยี่ยหวันหวั่นช่วยพยุงลุกขึ้น คนบางคนก็ไหลเข้ามาซบ ถ่ายน้ำหนักทั้งหมดไว้บนไหล่ของเธอ ลมหายใจถี่รัวพ่นอยู่ที่คอของเธอครั้งแล้วครั้งเล่า

เยี่ยหวันหวั่นเผชิญกับสายตาอิจฉาริษยาของผู้คน แทบอยากจะโยนคนบนบ่าใส่หน้าพวกเธอเหลือเกิน พวกเธออยากพยุงก็มาพยุงเองซะเลยสิ บุญคุณสาวงามแบบนี้เธอรับไม่ไหว!

หลังจากวุ่นวายกับการจับปูใส่กระด้งแล้ว ในที่สุดก็พาคนส่งถึงห้องพยาบาล

คุณหมอประจำห้องพยาบาลรีบพ่นยาระงับอาการหอบหืดให้ซือเซี่ย จากนั้นทำการตรวจร่างกายขั้นพื้นฐานให้เขาหน่อย

“39.5 องศา ไข้สูงมาก ให้น้ำเกลือ! คาดว่าร่างกายโดนอากาศเย็นจัด และออกแรงมากเกินไป ช่วงนี้จะต้องพักผ่อนให้มาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งอย่าให้ตื่นเต้นเกินไปและไม่ควรออกแรงมากจนเหนื่อยเกินไปด้วย!” หมอประจำห้องพยาบาลกำชับจริงจัง

หืม ไข้สูง ตากอากาศเย็น เหนื่อยเกินไป…

ได้ยินคำพูดของหมอห้องพยาบาลแล้ว เยี่ยหวันหวั่นก็ยิ่งรู้สึกผิดอย่างบอกไม่ถูก ไม่ได้แกล้งเหรอ ป่วยจริง…

ตากอากาศเย็น? เมื่อคืนผู้ชายคนนี้อยู่ริมทะเลสาบนานแค่ไหน?

ในห้องพยาบาล ตอนนี้เฉิงเสวี่ยและพวกอยู่พร้อมหน้า นอกจากนี้ยังมีนักเรียนกลุ่มใหญ่มาห้อมล้อมดูซือเซี่ยที่มีสภาพอ่อนแอแบบนี้ สาวน้อยบางกลุ่มพากันร้องไห้สะอึกสะอื้น สงสารจับใจ

เสียงดังทำเอาหมอห้องพยาบาลปวดหัวตึบ จึงถลึงตาอย่างหงุดหงิดใส่พวกเธอ “เขาแค่มีไข้บวกกับอาการหอบหืดกำเริบเท่านั้น พวกเธอต้องทำหน้าเหมือนคนจะตายด้วยเหรอ? พอแล้วพอแล้ว อย่ามามุงอยู่ที่นี่เลย คนมากขนาดนี้ไม่เอื้อต่อการไหลเวียนของอากาศ และรบกวนการพักผ่อนของคนไข้ด้วย เหลือไว้คนเดียว ส่วนคนที่เหลือก็ออกไปให้หมด!”

หมอห้องพยาบาลเพิ่งจะพูดจบ เฉิงเสวี่ยพลันหันมองไปทางซือเซี่ยอย่างมีความหวัง ส่วนผู้หญิงคนอื่นๆ ต่างจำใจเดินออกไป

เยี่ยหวันหวั่น แบกผู้ชายคนนี้มาตลอดทาง จนหัวไหล่แทบหลุด เมื่อมั่นใจแล้วว่าเขาไม่เป็นอะไร ก็เตรียมตัวจะหายไปเงียบๆ

เห็นชัดเจนอยู่แล้วว่าที่นี่ไม่ใช่สถานที่ที่ควรอยู่นาน

ใครจะรู้ เธอเพิ่งจะก้าวเท้า พลันรู้สึกกระชับแน่นที่ข้อมือ

วินาทีถัดมา เธอก้มหน้าไปมอง ก็เห็นมือขาวซีดข้างหนึ่ง จับปลายแขนเสื้อของเธอเอาไว้แน่น

และบนเตียงคนไข้แคบๆ ชายหนุ่มใช้สายตาเหมือนโดนทอดทิ้งมองเธอราวกลับกำลังตำหนิ “เธอจะไปไหน?”

เยี่ยหวันหวั่น “……”

เชี่ย! พอได้แล้วกับการแสดงของนายเนี่ย!!!

ซือเซี่ยยังคงทำท่าจับชายแขนเสื้อของเยี่ยหวันหวั่นไว้เช่นนั้น สายตาเย็นชาเหลือบไปยังนักเรียนหญิงอื่นๆ “พวกเธอออกไป”

“เป็นแบบนี้ไปได้อย่างไร…”

“ทำไมถึงเป็นเยี่ยหวันหวั่นยัยตัวประหลาดคนนี้อีกแล้ว! น่าเกลียด!”

บรรดานักเรียนหญิงเห็นเช่นนี้ต่างกระทืบเท้าด้วยความโมโห แต่เทพบุตรเอ่ยปากแล้ว ได้แต่บ่นไม่พอใจอย่างไม่ยอม แต่ก็ต้องทยอยถอยออกไป

เฉิงเสวี่ยที่ร่างกายสั่นเคลือยืนอยู่ข้างเตียง หัวใจที่ท่วมล้นไปด้วยเพลิงโกรธ ในที่สุดก็ไม่อาจอดทนต่อไปได้อีก มองซือเซี่ยที่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย พลางเอ่ยถามชัดเจนทุกถ้อยคำ “ซือเซี่ย! นายรู้ตัวหรือเปล่าว่ากำลังทำอะไรอยู่? อย่าบอกฉันนะว่านายชอบยัยตัวประหลาดนี่จริงๆ!”

นัยน์ตาของซือเซี่ยผุดรัศมีเย็นชาขึ้นมา “เก็บคำพูดเมื่อครู่ของเธอกลับไป”

เฉิงเสวี่ยได้ยินสีหน้าตกตะลึง เก็บคำพูดเมื่อครู่ของเธอกลับไป?

หรือว่าความหมายของซือเซี่ยคือเขาไม่ได้ชอบเยี่ยหวันหวั่นเหรอ?

เธอรู้อยู่แล้วว่ามันเป็นไปไม่ได้! ซือเซี่ยจะชอบเยี่ยหวันหวั่นได้อย่างไร! จะต้องมีความลับอะไรบางอย่างแน่นอน!

ผลที่ได้ เธอเพิ่งจะคิดแบบนี้ ก็ได้ยินซือเซี่ยเอ่ยอย่างชัดถ้อยชัดคำ “เขาไม่ใช่ยัยตัวประหลาด”

เฉิงเสวี่ยโมโหจนแทบกระอักเลือดออกมา “ซือเซี่ย! ฉันว่านายเสียสติไปแล้วจริงๆ !”

“เยี่ยหวันหวั่น เธออย่าเพิ่งด่วนได้ใจไปนะ!” เฉิงเสวี่ยผลักเยี่ยหวันหวั่นที่อยู่ด้านข้างอย่างแรงแล้ววิ่งออกไป

เยี่ยหวันหวั่นอยากจะวิ่งตามไป แต่แขนเสื้อของเธอกลับถูกดึงไว้แน่น จึงได้แต่ยื่นมือไขว่คว้าอย่างสิ้นหวัง “อ้าก อย่าทิ้งฉันไว้คนเดียวสิที่รัก…”

………………………………….

บทที่ 188 ทำไมพูดยังไงก็ไม่ยอมเชื่อนะ!