บทที่ 1873 แหวนที่ไม่ควรมีอยู่

“รู้แล้วน่า คุณพูดมากี่รอบแล้ว คุณก็เห็นว่าฉันว่านอนสอนง่ายขนาดนี้ เหมือนคนไม่เชื่อฟังเหรอไง ไม่ต้องห่วง ฉันจะอยู่ในประเทศไม่วิ่งหนีไปไหน” เยี่ยหวันหวั่นรับปากอย่างให้สัญญาหนักแน่น

เมื่อชีซิงที่อยู่ด้านข้างได้ยินคำพูดนี้ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

เป่ยโต่วทอดถอนใจเสียงเบา “เชี่ย? พี่เฟิงนี่มันเกิดอะไรขึ้น ไหนว่าจะไปแล้วไง ทำไมแมวจรเล็กๆ ที่ข้างนอกโทรมาก็เปลี่ยนคำเสียแล้วล่ะ นี่ก็…ไร้ศักดิ์ศรีเกินไปแล้วมั้ง”

เป่ยโต่วตกใจกับการกระทำเดี๋ยวพูดอย่างทำอย่างของเยี่ยหวันหวั่นมาก

แต่ที่ชีซิงคิดคือ บนตัวเยี่ยหวันหวั่นยังโดนกู่พิศวาสอยู่ จะต้องกลับไปคิดหาวิธีถอนพิษกู่ให้เร็วที่สุด จะอยู่ประเทศจีนนานไม่ได้เด็ดขาด

แต่ตอนนี้เธอกลับอยู่ประเทศจีนเพื่อผู้ชายคนหนึ่ง นี่ไม่ใช่เอาชีวิตตัวเองมาล้อเล่นหรอกเหรอ

ที่ปลายสาย ซือเยี่ยหานไม่ได้แสดงความคิดเห็นกับประโยคนี้ แต่หลังจากใคร่ครวญแล้ว เขาก็ตัดสินว่าเยี่ยหวันหวั่นน่าจะไม่ได้พูดโกหก

ยังไงเสียวันนั้นเขาก็ทำให้เธอสงบแล้ว เธอก็ไม่มีเหตุผลอะไรให้กลับรัฐอิสระอีก

พอนึกมาถึงตรงนี้ ซือเยี่ยหานก็วางใจลงชั่วคราว “รอฉันกลับมานะ”

“อืมๆ รู้แล้วน่า งั้นฉันจะอยู่บ้านรอคุณดีๆ คุณรีบกลับมานะ!” น้ำเสียงของเยี่ยหวันหวั่นอ่อนหวาน ยินยอมเชื่อฟังอย่างยิ่ง

ชีซิงที่อยู่ด้านข้างยิ่งฟังยิ่งมีสีหน้าทะมึน อยากจะเปิดปากพูดหลายครั้งแต่ก็อดทนเอาไว้

หลังจากจู๋จี๋กันสักพัก ในที่สุดเยี่ยหวันหวั่นก็วางสาย จากนั้นก็หันไปกำชับกับชีซิง “จองตั๋วแล้วหรือยัง”

ชีซิงที่กำลังจะเอ่ยปากพูดได้ยินประโยคนี้ก็ชะงักงัน “อะไรนะ”

เยี่ยหวันหวั่นเบ้ปาก “ฉันพูดถึงตั๋วกลับรัฐอิสระไง!”

ชีซิงพูดไม่ออก

เป่ยโต่วก็พูดไม่ออกกับความหน้าไหว้หลังหลอกนี้ เล่นซะลื่นไหลเกินไปแล้วจริงๆ …

ไม่ใช่ว่าปกติเธอมักเห็นคนงามลืมคุณธรรม พวกเขาถึงจะวางใจเหรอ แต่ใครจะรู้ว่าครั้งนี้เธอกลับปฏิเสธคนงามอย่างหนักแน่นแบบนี้

เป่ยโต่วป้องหูชีซิงพลางกระซิบเสียงเบา “ฉันรู้แล้ว ไม่ใช่พี่เฟิงเปลี่ยนนิสัยหรอก แต่เพราะรัฐอิสระมีคนงามมากกว่า…”

ชีซิงหมดคำพูด

เยี่ยหวันหวั่นกลอกตาใส่เป่ยโต่ว “นายงึมๆ งำๆ กำลังพูดอะไรอีกน่ะ”

เป่ยโต่วรีบโบกมือ “ไม่มีอะไรๆ จริงสิพี่เฟิง ผมอยากถามสักอย่าง พี่…พี่กับหัวหน้าตระกูลซือที่ประเทศจีนคนนี้ หรือว่าแต่งงานกันแล้วจริงๆ เหรอ”

เรื่องใหญ่อย่างการแต่งงานของผู้นำนี้ ยังไงก็เป็นเรื่องสำคัญมากนะ!

เมื่อเยี่ยหวันหวั่นได้ยินดังนั้นก็หลุบตาลง หลังนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก็มองม่านราตรีสีดำที่ไกลออกไปและเอ่ยเสียงเรียบ “ใครจะรู้ล่ะ”

เป่ยโต่วเอ่ย “เอ่อ…หา”

นี่หมายความว่ายังไง

หรือว่าตัวพี่เฟิงแต่งงานหรือเปล่าพี่เฟิงก็ไม่รู้เหรอ?

เป่ยโต่วกับชีซิงสบตากัน ต่างก็แสดงท่าทางพูดไม่ออก

เยี่ยหวันหวั่นไม่ได้พูดอะไรต่อ ก้าวขึ้นรถและสั่งให้เป่ยโต่วขับไปยังจูเสินสือไต้

…

เวลานี้ ณ สถานที่แห่งหนึ่งในเมืองหลวง

ชายผมเงินนั่งอยู่บนรถโฆษณาคันหนึ่ง คิ้วขมวดเป็นปมเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง

“นึกไม่ถึง…ถึงกับเป็นแหวนวงนั้น…” ชายผมเงินพึมพำในลำคอ ดวงตาปรากฏแววแปลกใจและกังวล

“เป็นไปไม่ได้…แหวงวงนั้นหลังอุบัติเหตุครั้งนั้นที่รัฐอิสระก็น่าจะถูกทำลายไปโดยสมบูรณ์แล้วนี่นา ทำไม…” ชายผมเงินรู้สึกไม่สงบใจเล็กน้อย