ตอนที่ 880
บทที่ 1871 มูลค่าเท่าไร / บทที่ 1872 สายของซือเยี่ยหาน
October 22, 2026
บทที่ 1871 มูลค่าเท่าไร
เป่ยโต่วพุ่งไปหาเยี่ยหวันหวั่นเป็นคนแรกและมองไปรอบด้าน
เมื่อได้ยินดังนั้นเยี่ยหวันหวั่นก็เหล่ตามองเป่ยโต่ว รอเขามาแตงกวาก็เย็นหมดแล้ว
“พี่เฟิง ไม่เป็นไรนะ” ชีซิงที่อยู่ด้านข้างมองเยี่ยหวันหวั่นพลางเอ่ยถาม
เยี่ยหวันหวั่นส่ายหน้าเล็กน้อยและตอบว่า “ไม่เป็นไร”
“กลางวันแสกๆ ฟ้าดินสว่างโร่แต่ยังมีคนหน้าไม่อายเหมือนพวกเราพันธมิตรอู๋เว่ย ปล้นผู้คนในที่สาธารณะ นี่กำลังเตรียมแย่งงานของพวกเราเลยนะ!” เป่ยโต่วเอ่ยด้วยสีหน้าโมโห
“ผู้นำรู้ที่มาของอีกฝ่ายไหมครับ”
เวลานี้ผู้อาวุโสใหญ่ก้าวขึ้นมาข้างหน้าและเอ่ยถาม
ตอนพวกเขาตามสืออีไปสืบค้นเรื่องสมาชิกของพันธมิตรอู๋เว่ยที่ซือป๋ออี้จับไปขัง ก็ได้รับโทรศัพท์บอกว่า ผู้นำถูกคนสกัด แม้แต่พวกเขาที่เป็นสมาชิกหัวกะทิของพันธมิตรอู๋เว่ยก็จัดการไม่ได้ เกรงว่าคนที่สกัดผู้นำน่าจะเป็นคนที่มาจากรัฐอิสระ
“น่าจะเป็นคนของรัฐอิสระน่ะ” เยี่ยหวันหวั่นเอ่ย
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ของเยี่ยหวันหวั่น ผู้อาวุโสสามก็ขมวดคิ้วพลางครุ่นคิด หลังผ่านไปชั่วครู่ก็เอ่ยว่า “ผู้นำ ใช่คนของสมาคมอู๋เทียนหรือเปล่า…”
พวกเขาเพิ่งหลอกผู้นำของสมาคมอู๋เทียนซือป๋ออี้เข้าสถานีตำรวจ ถ้าเผชิญกับการล้างแค้นของสมาคมอู๋เทียน นั่นก็เป็นเรื่องที่สมเหตุสมผล
“ไม่น่าใช่” เยี่ยหวันหวั่นส่ายหน้า
ด้วยขนาดของสมาคมอู๋เทียน น่าจะรับมือกับผู้แข็งแกร่งก่อนหน้านี้ไม่ไหว อีกอย่าง จุดประสงค์ของคนคนนั้นชัดเจน ไม่ใช่เพื่อเอาชีวิตเธอแต่พุ่งเป้ามาที่แหวน ดังนั้นจึงไม่น่าจะเกี่ยวอะไรกับสมาคมอู๋เทียนถึงจะถูก
“งั้นก็แปลกแล้ว…ผู้นำ ผมได้ยินมาว่าสมาชิกของพันธมิตรอู๋เว่ยพูดว่า คนคนนั้นอยากจะแย่งแหวนของคุณ…” ผู้อาวุโสมองเยี่ยหวันหวั่นพลางเอ่ย
“ใช่” เยี่ยหวันหวั่นพยักหน้ายอมรับตามตรง
“ผู้นำ นั่นคือแหวนอะไร ไม่ทราบว่าสะดวกให้ผมดูสักหน่อยได้ไหมครับ” ผู้อาวุโสใหญ่เอ่ย
เยี่ยหวันหวั่นก็ไม่ได้คิดมาก กับพวกผู้อาวุโสใหญ่ ยังไม่จำเป็นต้องปกปิด
เวลานั้นเยี่ยหวันหวั่นจึงถอดแหวนออกจากนิ้วมือและส่งให้ผู้อาวุโสใหญ่
เมื่อเห็นดังนั้น พวกชีซิงกับเป่ยโต่วแล้วก็ผู้อาวุโสสามต่างก็พากันล้อมเข้ามา
แหวนในมือของผู้อาวุโสใหญ่ เรียบง่ายไร้ลวดลาย ไม่รู้ว่าทำจากวัสดุอะไร เมื่อพิจารณาอย่างละเอียดจึงจะเห็นว่าที่ด้านในแหวนยังมีวัชพืชต้นหนึ่ง แหวนวงนี้ดูๆ แล้วธรรมดามาก
“แกดูเสร็จหรือยัง ดูเสร็จแล้วก็เอามาให้ฉันดูบ้าง” ผู้อาวุโสสามเหล่ตามองผู้อาวุโสใหญ่
เมื่อได้ยินดังนั้น ผู้อาวุโสใหญ่ก็ส่งแหวนให้กับผู้อาวุโสสาม
หลังผู้อาวุโสใหญ่สำรวจแหวนอยู่ครู่หนึ่งแต่ก็ยังมองไม่ออก
“ผู้อาวุโสสาม มาๆๆ เอาแหวนมาให้ผมดู” เป่ยโต่วรีบเอ่ยกับผู้อาวุโสสามและแบมือ
แต่ผู้อาวุโสสามทำเพียงเหล่ตามองเป่ยโต่วแต่ก็ไม่ได้สนใจและส่งแหวนคืนให้กับเยี่ยหวันหวั่นโดยตรง
“ผู้นำ แหวนวงนี้น่าจะมีอายุมากแล้ว อีกอย่างวัสดุค่อนข้างพิเศษ…น่าจะมีมูลค่าพอสมควร…” ผู้อาวุโสสามครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะหันไปเอ่ยกับเยี่ยหวันหวั่น
“มีมูลค่า…มีมูลค่าเท่าไร” เยี่ยหวันหวั่นถามโดยไม่รู้ตัว
“ไม่แน่ใจครับ…” ผู้อาวุโสสามส่ายหน้า เขาไม่ใช่คนขายแหวนสักหน่อย ไฉนเลยจะรู้ว่ามีมูลค่าเท่าไร
“งั้น นอกจากมีมูลค่าแล้วยังมีประโยชน์อื่นอีกไหม” เยี่ยหวันหวั่นมองผู้อาวุโสสามพลางเอ่ยถาม