ตอนที่ 890
บทที่ 1891 คงไม่ได้มาพังสถานที่หรอกนะ / บทที่ 1892 นายแห่งอาชูร่า + แบดเจอร์ + จี้หวง
October 22, 2026
บทที่ 1891 คงไม่ได้มาพังสถานที่หรอกนะ
น้ำเสียงอันมั่นอกมั่นใจของเยี่ยหวันหวั่นไม่นับว่าเบามาก
ดวงตาของชีซิงมืดมนแล้ว “ผู้นำ! โปรดระวังคำพูดด้วยครับ”
“เฮ้อ ชีวิตไม่แน่นอน อะไรก็อาจเกิดขึ้นได้ ใครจะรู้ล่ะ นายว่าไง” เยี่ยหวันหวั่นตบบ่าชีซิงเบาๆ อย่างปลอบใจ
ชีซิงนิ่งเงียบ
เขาพูดอะไรไม่ออกสักคำ
ในห้องโถงงานเลี้ยง เหล่าผู้นำเจ้าพ่อของรัฐอิสระต่างก็มารวมตัวในที่แห่งนี้
ถึงแม้แนวคิดสี่ตระกูลใหญ่จะดี แต่ชัดเจนว่ายังมีองค์กรบางส่วนที่ไม่เดินทางสายปกติและไม่ชอบแนวคิดของสี่ตระกูลใหญ่ จึงไม่เคยคิดที่จะเข้าร่วมงานเลี้ยงที่น่าหัวเราะแบบนี้
เมื่อจี้ซิวหร่านปรากฏตัว สายตาของผู้คนทั่วทั้งงานก็พุ่งตรงไปยังเขาทันที
ตระกูลจี้หากินทั้งทางมืดและทางสว่าง ไม่ว่าที่ไหนก็อยู่ได้ งานอย่างนี้ก็จะเข้าร่วมทุกปี
เมื่อเห็นจี้ซิวหร่าน ทั่วทั้งงานก็พลันเกิดเสียงดังเสียงซุบซิบ
“ได้ยินหรือยัง สินค้าที่จี้หวงนำมาประมูลครั้งนี้คือแหวนวงนั้นที่เขาสวมติดตัวตลอดเวลาเลยนะ!”
“ของจริงหรือของปลอมน่ะ! แหวนวงนั้นดูเหมือนว่าตั้งแต่ที่ฉันรู้จักจี้หวงมา เขาก็สวมติดตัวไว้ตลอดเวลาเลยนะ!”
“ปกติแหวนที่สวมติดตัวอย่างนี้ ไม่ใช่ของยืนยัน ก็เป็นของที่มีความหมายพิเศษบางอย่าง ถึงกับนำมาประมูลในงานประมูลการกุศล นี่มันลงทุนหนักเลยนะ! สมกับเป็นจี้หวง! จริงใจเกินไปแล้ว!”
“กรี๊ดดด แหวนติดตัวของจี้หวง คืนนี้คุณหนูเปิ่นจะต้องประมูลมาให้ได้ ใครก็ห้ามแย่งฉัน!” หญิงสาวที่สวมชุดราตรีสีฟ้าน้ำทะเลเอ่ยขึ้นอย่างตื่นเต้น
หญิงสาวที่สวมชุดสีชมพูข้างๆ เบ้ปาก อดสาดน้ำเย็นใส่ไม่ไหว “ฉันว่าเธอช่างมันดีกว่านะ ได้ยินว่าคุณหนูสามตระกูลเสิ่นก็ถูกใจแหวนวงนี้แล้ว! ถ้าเทียบเรื่องกำลังทรัพย์ ใครจะเทียบตระกูลเสิ่นได้? ยิ่งไปกว่านั้นงานเลี้ยงการกุศลครั้งนี้ก็มีตระกูลเสิ่นเป็นเจ้าภาพ คนตระกูลเสิ่นเป็นเจ้าภาพ แหวนวงนี้ จะต้องอยู่ในมือของคุณหนูสามของตระกูลเสิ่นแน่นอน!”
“ทำไมทำแบบนี้ล่ะ เกินไปแล้วนะ ใช้เงินข่มคนอื่นเนี่ย!”
“ช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้ตระกูลเสิ่นมีเงินละ!”
สุภาพสตรีรอบข้างที่อยากแย่งแหวนวงนี้ต่างก็เผยสีหน้าไม่พอใจและบ่นพึมพำ
ในห้องโถงงานเลี้ยง เหล่าเจ้าพ่อคนดังจากทุกวงการกำลังจับกลุ่มสามถึงห้าคนแลกเปลี่ยนคำทักทายกัน ฉับพลันนั้นก็มีคนจ้องไปยังทางเข้าพร้อมกับสูดหายใจเสียงเบา จากนั้นทั้งงานเลี้ยงก็ตกอยู่ในความเงียบ ราวกับถูกน้ำแข็งผนึกไว้ยังไงยังงั้น
เห็นแค่ชายหนุ่มสวมสูทสีดำที่ดูราวกับถูกเกล็ดความเย็นห่อหุ้ม กำลังก้าวเข้ามาด้วยสองขาเรียวยาว
นี่…นี่มันนายแห่งอาชูร่าไม่ใช่เหรอ
ทำไมนายแห่งอาชูร่าถึงมางานเลี้ยงการกุศลได้
พวกเขาคงตาฝาดไปหรือเปล่า
แม้แต่ตระกูลเสิ่นที่เป็นเจ้าภาพก็ยังตกตะลึง หัวหน้าตระกูลเสิ่นร่างท้วมเดิมทีกำลังจะเข้าไปต้อนรับจี้ซิวหร่าน เมื่อเห็นดังนั้นเขาก็นิ่งอึ้งอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงจะได้สติ รีบไปที่ประตู “ยินดีต้อนรับนายแห่งอาชูร่า เป็นเกียรติอย่างยิ่งครับ”
“ลุงเสิ่นเกรงใจแล้ว”
ในตอนที่ทุกคนพากันตื่นตกใจกับการมาของนายแห่งอาชูร่านั้น หญิงสาวสวมชุดจีนโบราณแบบคล่องตัวสีดำเก่าเยินคนหนึ่งก็เดินคีบรองเท้าแตะเข้ามาอย่างเกียจคร้าน…
“เชี่ย…ไป๋…ไป๋เฟิง!”
“แบดเจอร์!”
“งานเลี้ยงการกุศลครั้งนี้มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมแม้แต่แบดเจอร์ก็ยังมาด้วย? ล้อเล่นใช่ไหม! เธอมาทำอะไรที่นี่”
“คงไม่ใช่มาพังงานหรอกนะ”
ถึงแม้ในด้านชื่อเสียงแล้ว อาชูร่าจะโหดเหี้ยมกว่า แต่อาชูร่าก็เป็นองค์กรที่โหดเหี้ยมจริงจังที่มีระบบระเบียบ ไม่เหมือนกับพันธมิตรอู๋เว่ยที่เดินตามครรลอง ไม่ว่าเรื่องอะไรก็อาจทำได้ทั้งนั้น