ตอนที่ 892
บทที่ 1895 ตอนนี้แม้แต่แตะก็ไม่ให้แตะแล้ว? / บทที่ 1896 ถูกเงินอัดจนเจ็บนิดหน่อย
October 22, 2026
บทที่ 1895 ตอนนี้แม้แต่แตะก็ไม่ให้แตะแล้ว?
เยี่ยหวันหวั่นถูกรอยยิ้มบางๆ ของจี้ซิวหร่านทำให้ตาพร่าแล้ว เพียงแค่เห็นเจตนาในการกระทำของอีกฝ่าย ดีร้ายยังไงก็โล่งอก
ทว่า…
ทว่า ตอนที่เธอเพิ่งจะถอนหายใจอย่างโล่งอก ที่ด้านข้างพลันมีเสียงเย็นชาเสียงหนึ่งดังขึ้นมา…
“สิบล้าน”
เชี่ย! นะ…นี่มันอะไรกัน
สิบล้าน?
“มะ…หมายเลขเก้านายแห่งอาชูร่าชูป้าย สิบล้าน” พิธีกรจ้องไปยังทิศทางที่ชูป้ายอย่างตกตะลึง ตอนนี้ภายในงานก็เกิดเสียงฮือฮาขึ้นอีกครั้ง
“เชี่ย! สร้อยข้อมือเน่าๆ นั่นอย่างมากราคาก็แค่หมื่นกว่าไหม จี้หวงเสนอราคาหนึ่งล้านก็ให้หน้าแล้วนะ นี่นายแห่งอาชูร่าทำอะไร สิบล้าน? ฉันหูฝาดไปหรือเปล่า”
“คงไม่ใช่ว่าความจริงสร้อยข้อมือนี่เป็นสมบัติอะไรหรอกนะ”
“เป็นไปได้ ไม่งั้นทำไมถึงทำให้นายแห่งอาชูร่ากับจี้หวงเจ้าพ่อสองคนแข่งกันได้ล่ะ!”
เสิ่นเทียนเฉินมองนายแห่งอาชูร่าแล้วก็มองจี้หวงด้วยสีหน้าว่างเปล่า นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย
เยี่ยหวันหวั่นตะลึงงันไปสามวินาที จากนั้นก็เบิกตาโพลงมองชายหนุ่มที่อยู่ด้านข้างทันที
บ้าเอ๊ย! สิบล้าน! ผู้ชายคนนี้บ้าไปแล้วเหรอ เงินหาง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ จะมาเสียหมดตัวอย่างนี้ได้ยังไง!
ถ้าบอกว่าคำพูดประหลาดเมื่อครู่ของจี้ซิวหร่านทำให้ผู้คนต่างเข้าใจผิด ครั้งนี้เยี่ยหวันหวั่นกลับปวดใจอย่างแท้จริงแล้ว!
“เชี่ยๆ!” เมื่อหลินเชวียที่อยู่ข้างหลังไม่ไกลเห็นดังนั้นก็กุมใบหน้าไร้คำพูด พี่ชายที่รัก พี่ทำแบบนี้หน้ากากจะหลุดแล้วนะพี่รู้ไหม!
เป็นอย่างที่คิด…ปะทะกับจี้ซิวหร่านเข้า…ก็เสียการควบคุมทุกนาทีสิน่า…
ในตอนที่เยี่ยหวันหวั่นกำลังจ้องนายแห่งอาชูร่าตาเขม็งนั้นเอง ทางด้านซ้ายก็พลันมีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาอีก
จี้ซิวหร่านเอ่ย “ยี่สิบล้าน”
เยี่ยหวันหวั่นตกใจค้างแล้ว เฮ้ๆ บ้าอะไรเนี่ย
“ไม่ใช่พูดแล้วเหรอไหนว่าไม่ประมูลแล้วไง!” เยี่ยหวันหวั่นรีบหันไปมองจี้ซิวหร่านและเอ่ยถาม
รอยยิ้มในดวงตาของจี้ซิวหร่านคล้ายจะเย็นชาลงหลายส่วน เขาเอ่ยตอบเสียงเรียบ “เสี่ยวเฟิง คุณไม่ต้องสนใจหรอก ตอนนี้เป็นเรื่องระหว่างผมกับนายแห่งอาชูร่า”
หา?
เยี่ยหวันหวั่นมีสีหน้างุนงง ทำไมกลายเป็นเรื่องของพวกเขาไปแล้วล่ะ พวกเขาสองคนจะมีเรื่องอะไรได้
ต่อจากนั้นทั้งสองก็แข่งสู้ราคากันตลอด ผู้คนโดยรอบมองจนตาพร่าเลือน
“หนึ่งร้อยล้าน!” เวลานี้เสียงที่ทำให้ตกตะลึงไปทั่วทั้งงานก็ดังขึ้นมา
ในที่สุดเสิ่นเทียนเฉินก็ได้สติขึ้นมา!
เยี่ยหวันหวั่นตกตะลึง
ร้อยล้าน?
หัวใจของเยี่ยหวันหวั่นใกล้จะเลือดออกแล้ว เงินนะ ทั้งหมดนั่นคือเงินนะ! พวกนายมีเงินมากนักก็เอามาให้ฉันโดยตรงเลยโอเคไหม ฉันยังเอาไปคะแนนเกียรติยศได้นะ!
สร้อยข้อมือเน่าๆ นี่ถูกมากจริงๆ นะเว้ย!
เมื่อเห็นว่านายแห่งอาชูร่าที่อยู่ด้านข้างกำลังจะชูป้าย เยี่ยหวันหวั่นก็แทบจะถลาเข้าไปกดมือของชายหนุ่มไว้ “หยุด—”
กลิ่นหอมหวนของหญิงสาวพลันโจมตีเข้ามา ที่ข้างกาย ชายหนุ่มจ้องมือเล็กๆ อันอุ่นร้อนของหญิงสาว ความมืดที่เหมือนกับเค้าพายุฝนบนใบหน้าก็ค่อยๆ ถดถอยไป ราวกับตื่นจากฝัน เหมือนเพิ่งจะได้สติว่าเมื่อครู่นี้ตัวเองทำอะไรลงไป
ที่ด้านหลัง หลินเชวียเป็นพยานที่เห็นทุกลำดับเหตุการณ์ที่พี่เก้าของตัวเองเสียการควบคุมโดยสมบูรณ์ สีหน้าของเขาอยู่ไม่สู้ตายแล้ว
ซือเยี่ยหานยกนิ้วขึ้นนวดหว่างคิ้วของตัวเอง ใบหน้ากลับคืนสู่ท่าทางเย็นชาห่างเหินตามสไตล์นายแห่งอาชูร่าทีละน้อย แล้วชักมือที่ถูกกดไว้ของตัวเองออกอย่างแข็งทื่ออยู่บ้าง
เยี่ยหวันหวั่นมุมปากกระตุก สีหน้าทะมึนลงแล้ว และพูดไม่ออกสักคำ
ตอนนี้แม้แต่แตะก็ไม่ให้แตะแล้วเหรอ?
แตะก็ไม่ให้แตะแล้วใช่ไหม!
ยังดีที่จี้หวงก็ไม่ได้เสนอราคาอีกเช่นกัน
สุดท้าย สร้อยข้อมือเน่าๆ ที่หลังจากต่อราคาแล้วก็ซื้อมาในราคาไม่ถึงแสนเส้นนี้ก็ถูกเศรษฐีเสิ่นประมูลไปด้วยราคาหนึ่งร้อยล้านเช่นนี้เอง